noktasizvirgul

Suskunluk

2011-09-06T03:30:00.000-07:00

Rıza Abiyi aradım. Aramıza yeni insanlar katıldığından beri onunla rahatça dertleşemiyordum. Benim en kötü özelliğimdi sanırım, topluluk arasında her hareketime dikkat ediyor, söylediklerimi defalarca süzüyor, tüm duvarlarımı kapatıyor, kendimi korumaya alıyordum. Rıza Abiyle dertleşebilmem için baş başa olmamız gerekiyordu. Terasına çağırdı, gittim. İçecek birşeyler ister misin dedi, su istedim. Nasılsın dedi, toplum içinde olmamamıza rağmen kasılmıştım, iyiyim dedim, iş güç koşuşturma geçiyor zaman. Okul nasıl, işyerinde durumlar nasıl diye sordu. Şikayet etmeye, sıkıldığımı anlatmaya, kimsenin anlamadığını, düşüncelerimle yalnız kalmak zorunda kaldığımı açıklamaya başladım. Herhalde bir yarım saat hiç lafımı bölmeden, mimikleriyle eşlik ederek beni dinledi. Sen nasılsın diye sorduğumda bana "Neden bu kadar çok susuyorsun?" diye sordu. Geldiğimden beri ben konuşuyorum abi, sen hiçbirşey anlatmıyorsun dedim. "Hayır" dedi, "Geldiğinden beri sen susuyorsun, ben de sessizliğini dinliyormuş gibi yapıyorum" dedi. Anlamamıştım. "Ben susmayı beceremem ki" dedim, "çenem düşüktür bilirsin, sürekli bir mevzu bulur anlatırım". "Aslında sen susmak konusunda çok yeteneklisin" dedi Rıza abi, insan sadece sessiz kalınca mı susmuş olur, bazen artık söylenecek hiç birşey kalmadığı için susarsın sürekli konuşarak. "Kimin duyup duymayacağı mühim değildir, dikkatleri dağıtmak için çamdan kavaktan söyler durursun. Bilinçli olarak yapılan malayani konuşmalar, en derinde olan biteni kimse merak etmesin diye kullandığın bir örtüdür, bir merkezkaç kuvvetidir. Havadan sudan bahsettiğin için herkes seni konuşuyor zanneder, halbuki sen susuyorsundur. Bugün mahallenin delisi olanların, bir zamanların harika çocuğu olması tesadüf değildir. " Diyecek tek bir kelime bulamamıştım, beni bu kadar yakından izlediğini, beni birlikte geçirdiğimiz az zamana rağmen bu kadar iyi tanıdığını bilmiyordum. "Susmanın birden çok nedeni vardır, kendimi gizlemek için konuştuğumu nerden bilebilirsin ki" dedim. "Ne yani dedi, bana karşı hayal kırıklıkların mı var? İçini burkacak birşeyler mi dedim? Boğazının düğümlenmesine mi neden oldum? Susup, duvarlarını kapattığında gözlerinin içinden senin esas sorununun ne olduğunu çözebileceğimi mi sandın?". Haklıydı, bu saydıklarından hiçbirisi benim susmama neden olmazdı. Sanırım artık toplum arasında değil, bireylerle başbaşayken de derinlerimi saklamak için örtü örtüyordum. "Gerçek sıkıntılarımı seninle paylaşmadığım için bana kızdın mı?" dedim, onu kırmak korkusuyla. "Hayır" dedi, "Anlatabilecek kadar soğuduğunda içindeki ateş, eminim ki sen bi şişe rakı kapıp geleceksin bana". Kocaman bir gülümseme yerleşmişti suratıma, "Rıza Abi" dedim, "Seni sevdiğim insanlarla tanıştırabilir miyim?". "Denk gelirse" dedi Riza Abi, sol eliyle saçımı karıştırarak, "denk gelirse."

Duvar

2011-09-05T07:50:00.001-07:00

Yalnız kalmak alkolden daha çok sarhoş ediyordu sanırım beni. Evde çok bunaldım ve dolaşmaya çıktım. Sokak lambaları Schubert'in notaları gibiydi o gece, tek tek basarak notalara dolaşıyordum ara sokaklarda. Duvarın üstünde yalnız başına içen bir adam gördüm. Yakınına gittim, "tüm bakkallar kapanmış, fazladan biran varsa benimle paylaşır mısın" diye sordum. İsteksizliği gözünden okunuyordu, daha sarhoş olamamıştı ve sanırım tanımadığı birine son iki birasından birini vermek istemiyordu. Benim gibi bıkmıştı yalnızlıktan, yalnızlığıyla takas etti birasını kendince. İsminin Cemal olduğunu söyledi, birayı açar açmaz kendini yaşadıklarını dertlerini paylaşmaya başladı. Cemal saçma sapan bir adam, hayatında hiçbirşeyi başaramamış, ama umarsizca kendine güvenen kendinden emin bir adam. "Olmasaydı" kelimesini ağzından düşüremiyor anılarını anlatırken. Cemal sokakta yanından geçtiğin, ama dikkatini çekmeyen adam, pazarda satış için bağırmaktan çekinen, sessizce işine bakan bir adam, Cemal sevişirken kadını ne kadar istese de ona şaplak atmaya çekinen bir adam, başarısız ve yalnız bir adam. Kendini anlatmayı bir anda kesti, gözlerini bana dikti. "Sen hiç kavga etmemişsin, yüzünden belli" dedi. "Neden?" diye sordum, "her kavga edenin yüzünde yara izi mi olur?", "hayır tabiki" dedi. "Sen kirlenmemişsin, her kavga edenin gözlerinde nefret olur, sana o nefret hiç sıçramamış". Öyle diyorsan öyledir dedim. "Sen anlat biraz da, kimsin, nesin, neden yalnızsın?" dedi. Anlatmaya başladım, bu aralar anlatmayı çok seviyorum sanırım. Kendimi kaptırmış, küfürler savurarak, tüm duygularımı yansıtarak sorunumu anlatırken "sen çok güzel seviyorsun, öyle sevmemelisin" dedi. Sustum kaldım, ne diyeceğimi bilemedim. Bu herkesin dilindeki genel geçer bir tavsiyeydi, ama ilk kez bir anlam ifade etmişti sanırım. "Gel" dedim, "seninle kendi müziğimizi çalalım bu gece", "ne müziği gecenin bu saatinde" dedi. Yine çekinmişti, kendini arka plana atmıştı başkalarının huzuru için. "Gel" dedim, "sessiz müzik bu, tek başıma çalınca kopuk kopuk oluyor, güzel bir müzik için birden çok insan gerekiyor."

Sen

2011-09-02T16:12:00.000-07:00

Anlatacağım hikayede isimlerin önemi yok. Çünkü şu anda, tam şu dakikada, tek önemli olan şey sensin son kez. Belki sana son kez iyilik yapacağım, belki her zamanki gibi sen kendi pencerenden bakıp beni yanlış anlayacaksın. Eğer yeterince yıpranmasaydım ben de diğerleri gibi, eğer her anlattığının ardından 3 5 vakte kadar yalan çıkmasaydı, eğer utanmadan, umarsızca aynı yalanı bile bile gelip tekrardan yüzüme söylemeseydin, bu bir yazı değil muhabbet olurdu. Hadi eğerleri bırakıp oyuna başlayalım, bu sefer şöyle yapacağız, ben tüm hamlelerimi tek seferde yapacağım, sonra arkama yaslanıp olanları izleyeceğim.

Hiç sevmediler sanırım seni olduğun gibi, hiç içinde kim olduğunu merak etmediler, hiç seni etten, kemikten, okuldaki başarından, sosyal ortamdaki yeteneğinden, arkadaş çevrenden, cebindeki parandan, bindiğin arabandan, fiyakalı ve herkesten farklı olması gereken geçmişinden sıyırıp gözlerinin ardındaki, sadece insan olan seni sevmediler değil mi? Aslında sevmediler değil, sevdiler de sen göremedin. Sen zannettin ki eğer ayağım sakat olursa sevgi görürüm, eğer acılarla dolu bir geçmişim olursa bana ilgi gösterirler, eğer güzel, beğenilen bir ismim olursa daha rahat arkadaş edinirim. Ancak senin bu zannettiklerin denizin sadece yüzeyidir arkadaşım. Denizin dibine yakın yüzen balıklar değerlidir. Yüzeydeki ilişkiler kağıttan gemilerdir, rüzgar ne yöne eserse oraya giderler, amaçları sen yada senin iyiliğin değildir. Sen bunu öğrenemedin. Hak veriyorum sana ama insanlar gerçekten çok boktan ve bizi aldatabiliyorlar.

Her şeye rağmen bu anlattıklarım hiçbir zaman seni haklı çıkarmaz. Çünkü tüm o boktan insanların iğrenç kokusunu benim üzerimde alamadığın için benden uzaklaştın. Boktan insanlara gerçek değerler vere vere bir sinekten değersiz hale geldin. Ve onlarla anlaşabilmek, onların arasına karışabilmek için onlara benzemeye başladın. Bu benzeme çalışmalarında sana gerçeklerin ne olduğunu hatırlatan, aslında o kağıttan teknelerin seni taşımayacağını bilakis daha derine çekeceğini söyleyen bir insan istemedin.

Oysa "O" senin doğduğun günden beri beklediğin, muhtaç olduğun insandım belki de ben. Seni sırf sen olduğun için, herhangi bir fiyakandan etkilenmemiş bir şekilde, sadece sen olduğun için seven insanlarla tanıştırdım ben. Yetmedi sana, sen sadece kendi oynadığın oyunun bir sonuca vardığını, o oyunun seni galip getirdiğini zannediyordun. Hiç dedenle tavla oynadın mı bilmem ama, bazen dedeler bile bile torunlarına yenilir. Sen o yenilmeyi gerçek zannedip, zafer sarhoşu olanlardansın eski dostum.

Eğerleri bırakalım diyorum ama kendim bırakamıyorum sanırım. Eğer ki azıcık "adam" barındırdığına inansaydım içinde, eğer bu sefer düşündüklerinle, planladıklarınla, amaç aleti olarak kullandığın kendine acındırma duygularınla değil de gerçek insan olan, o gözlerinin ardındaki kişinin duygu ve düşünceleriyle gelseydin bana, ben o zaman derdim ki yanılmamışşım. 6 yıldır tüm etrafımdaki insanlar yanılmışsın dese bile, yanılmamışşım işte şişesine sokayım. Ama olmadı, sen yalanlarınla, oyunlarınla, saçma sapan yalnızlıklarınla, ilgi çekmek için tadına varamadığın acılarınla ziyan ettin gençliğin, bense artık müdahale etmemeye karar verdim.

Eski dostun,
Şemsettin.

Sahil

2011-06-16T01:51:00.000-07:00

Her insanın bir sahili vardır dedi Rıza Abi, sen göküzünü izlemek için bir yere geçersin orası senin için sahil olur, ben uçsuz bucaksız tarlaları izlemek için terasıma geçerim burası benim için sahil olur. Çünkü sahili sahil yapan kumu, çakılı ya da denizi değildir. Güzel konuşuyordu Rıza Abi, etrafıma baktım, Menekşe Abla da, Zambak da onu hevesle dinliyordu. Kıskanıyordum bazen bu koca adamı, yaşlandığımda onun gibi olmak için sabırsızlanıyordum. Aslında şu anda da onun gibi olmak istiyordum. Kıskançlık arkadaşlıkları öldürür bilirim, o yüzden bastırıyordum bu duyguyu. Bu güne kadar Rıza Abi beni insanlarla tanıştırmıştı ama benim arkadaşlarımla tanışmamıştı. Şemsettin'den umudu kesmiştim zaten, benimle bile görüşmüyordu ama Rüzgar ve Yağmurla onu kesinlikle tanıştırmam gerekiyordu. Birden Zambak'ın sen çok yalnızsın demesiyle irkildim, Rıza Abi'ye diyor sandım. Yalnızlık da hoşuna gidiyor dedi. Gözlerine baktım, yalnızlık küfür gibidir dedim, hoşlanmazsın ama seni rahatlatır. Gülümsedi. Menekşe Abla'nın keşke kendi denizlerimizde yüzebilsek dediğini duydum. Kafamda canlandırdım, hoşuma gitmişti. Gittim Rıza Abi'yi kolundan çekiştirdim. Sarhoşken evden çıkmayı sevmezdi. Ne oldu diye sordu. Hadi dedim, yeter sahilde oturduğumuz, biraz yüzmemiz gerek.

Park

2010-11-19T03:26:00.000-08:00

Elindeki kese kagidindan tane tane aldigi cekirdekleri ciktliyordu. Parktaki bir bankin yaslanma kismina oturmus, kosusturan cocuklari izliyordu. Saclari kivircikti ve bakislari doluydu. Acaba o muydu ondan bile emin degildim. Gidip birseyler soylemeden once telefonla arayip o olup olmadigini kontrol etmeye karar verdim. Telefonunu cebinde bulmak icin hareketlenince kapattim hemen. Yanina gittim, gorunce yerinden kalkti dogruldu. El sikistik. Sicak bi insandi ama el sikismak biraz garip geldi. Yan yana banka oturduk, cekirdeginden ikram etti. Anlatmayacak misin dedim, neyi diye cevap verdi. Hic bir seyi hatirlamadigimi ve Ruzgar'in bana anlattiklarini anlattim. Beni saskinlikla ve kirik gulumsemelerle dinledi. Efsun kim diye sordu. Hatitlamiyorum dedim, hatta simdi eski yazdiklarima da baktim oyle birinden burda bile bahsetmemissim. İnandiramadim, sayikladiklarimi anlatti, utandim. Ben bunlari anlatirken kucaginda mi yatiyordum dedim. Konuyu uzatmak istemedigini soyledi. Koluma girdi, biseyler yapalim dedi. Yesil bir elma gibiydi kokusu, insana canlilik veriyordu. Topuklarimizla kuru yapraklari ezerek caddelerde yuruduk o gunesli kasim gunu.

Yatak

2010-11-11T07:19:00.000-08:00

Basimin agrisinin verdigi aciyla uyandim bu gun. Etrafimdaki duvarlari tanimiyordum, bir anlik panikle yatakta dogruldum. Ancak basimin agrisi ve donmesi tekrardan beni yataga civiledi. Dun aksam ne oldugunu hatirlamaya calistim ancak tek hatirlayabildigim gece cok guzel bir ruya gordugumdu. Hatta ruyadaki bazi kisiler sanki gercek hayattan gibiydiler. Yataktan dogrulmam, nerede oldugumu anlamam ve bir hatirlayana onceki geceyi anlattirmam gerekiyordu ancak basimi yastiktan kaldiramiyordum. Uyandigimda olusan bu yalnizlik hissinin sorumlusunu merak ediyordum. İceriden gitar sesi geliyordu, bagirip insanlari yanima cagirma girisimim basima bir balyozla vurulmuscasina hissettiren agri ile yarida kesildi. Muzik sesi kesilmisti, iceriden birilerinin geldigini farkettim. Odaya girenlerin arasinda Ruzgar'i gordugumde rahatladim ancak digerlerini tanimiyordum. Ruzgar'in arkadaslariymis. Neden kendimi cok yalniz hissettigimi sordum, gulustuler. Sanirimdun gece yasima yakismayacak seyler yapmistim. Yagmur diye bir bayandan bahsettiler, gece boyunca beni tasimis gariban. Sabah erkenden uyanip cikmis, gece boyunca bir kizin ismini sayiklamissim. Yine de telefonunu birakmis, ve kendimi hatirlayabilecegim musait bir zamanda aramami istemis. Daha sonra sacmalamalarimi anattilar, gulustuk. Hem sayikladigim ismi, hem de Yagmur'u cok merak ettim. Sanirim artik bu tarz isler icin biraz yasliyim.

Aman Rıza abi kızmasın

2010-10-20T05:31:00.000-07:00

- Gözleri yüzünün tenha bir köşesine çekilmiş, yalnız bir genç var şarkıyı söyleyen...

   - Gözlerimi yüzümün tenhasına çekip eşlik etmek isterdim.

     - Karşısında Leyla'nın kaşları var, mırıltılarla eşlik ediyorlar. Laylacım ufak bir kadın. Bir öpüşlük canı var.

     - Şair derler adama. Yazan kim?

     - Yazan Rıza, Cemal Süreya'dan esinlenmiş biraz. Sonra Rıza hayalinde Menekşeyi dansa kaldırıyor, çünkü o artık hangi çiçeği koklasa ona menekşe kokuyor.

     - Rıza Menekşe'yi mi özlüyor, yoksa Menekşe kokmayı mı?

Devamı EzoNe'den geliyor, buyurun.

Oyun

2010-09-17T01:40:00.000-07:00

Ve iste tahmin edemeyecegin ve kimsenin sana ogretmeyecegi noktaya geldik. Noktamizin adi "kabullenme" onceki basamaklari biliyorsun. İstek Arzu Sahiplenme Savas Mucadele Anlasma Kararlilik Soykirim basamaklarini gectik. Senin anlayacagin bizim ayakkabi deline deline terlik oldu. Kabullenme asamasinda iki taraf da vazgecmistir artik, onlari ne savaslarin, ne anlasmalarin, ne de orta noktalarin kurtarmayacagini farketmislerdir. Mutlaka bir taraf cikicaktik tekrardan savas bolumune gecmek isteyen ancak diger tarafin kararliligi ona hamle yaptirmaz. Ne zaman ki iki tarafda daha fazla savasacak asker kalmaz o anda hersey bitmistir. Kana susamis toprak sehitlerin tum kanini emer. Bolgede kanla beslenen bitkiler buyumeye basladiginda kazanan hep doga ana olmustur. Tamamiyle anladiysan hafi baslayalim, biraz uzun suruyor oyun dedi Rüzgar. Zarlari yeterince salladigima ikna oldugumda gitmelerine izin verdim. 6-2 geldi. İstegi atlayip arzudan baslamistim, sansliydim.

Tabure

2010-09-17T01:35:00.000-07:00

Yalnizlik bu hayatin en kacinilmaz eziyeti ve eger benim gibi mazosistseniz zevklerin en kemik titreteni haline geliyor. Uzun suredir ayni insanlarla gorusmektek sikilmis telefonumu kapatmistim. Sevdigim bi sanatcinin konseri vardi. Ona gidecektim ve yalniz olacaktim. Biliyorum biraz garip olacakti ama is cikisi gidecegim icin konsere takim elbise ile gitmek zorunda kalacaktim. Aklima filmlerdeki model rollerin bize isledikleri geldi. Takim elbisryle gidip bar sandalyesine oturacak, belki de biraz paraya kiyip bir viski soyleyecek gomlehin yakasini gevsetip kiravati rahatlatacaktim. Dusundugum gibi yapmaya basladim bara oturdum, yaka dugmesini cozerken ickimin siparisini verdim. icki gelirken gomlegin yaka dugmesi koptu. Ustlendigim rolu bozmadim

İckimi elime aldim, bara arkami donerken kravati genisletmek icin cekince kiravatin dugumu ufacicik kaldi. Yan taburede oturan uzun sacli genc tabi basti kahkahayi. Filmlerdeki gibi olmuyor degil mi dedi. Yalniz kalmak istiyordum ama dustugum durum gayet komikti. Dayanamadim ve ben de gulmeye basladim. Tanistik genc ile ismi Ruzgar. Gercekten de ismi gibi cocuk. Hizli atilgan ve yipratici. Genel gecer muhabbetten sonra bunaldigini soyledi. Eskiden, universite yillarimda yani onun yaslarinda yaptigimi teklif ettim. Kabil etti, beraber ciktik mekandan. ikiser bira kapip mekanin hemen yanindaki iki binanin arasindaki merdinlere oturduk. Hevesle anlatiyor, hemen fikrimi soruyor, tecrubeleri paylasiyorduk. Tuvaleti geldiginde ne yapacagini sasirdi, gencligimizde kullandigimiz yontemi gosterdim. Muhabbet kandaki alkol arttikca yavasliyor, derin derin sessizlikler olusuyordu aramizda. Biranin tavbanini korkuluk demirinin uvuna vurmaya basladi. Uyaracaktim vazgectim, anilarim geldi aklima. Birayi demire 3. vurusunda biranin tabani delindi. Dokulmesine izin veremem, o kadar aldik ziyan edemem dedi. Diktik kafaya kalanlari. Kendini iyi hissetmedigini soyledi. Koseye dogru ilerledi. Midesi bulaniyordu. O kusarken alnindan tutup onu rahatlatan ben miydim yoksa yasadigim son 4 yil mi bilmiyorum ama ikimiz de hassastik alkoluk etkilerine karsi.

Deniz

2010-09-17T01:33:00.000-07:00

Dun aksam Riza Abi'nin evindeydik. Anlata anlata bitiremedigi o guzel terasini gordum sonunda. Nesi vardi bu kadar ovulecek anlamadim. Sehrin epey disinda oldugundan ucsuz bucaksiz tarlalara bakiyordu. Menekse Abla veya Riza Abi biseyler anlatsin da muhabbet baslasin diye bekledim. Ama hicbirimizin anlatacak birseyi yoktu sanirim. Gunesin alcalmasiyla Riza Abi 100lugu getirdi koydu masaya. Gunes battiginda acaacagiz bu kizi dedi. Gunes batti, rakinin kapak bilyesi sokulup Zambak'a verildi. Sanki hersey o anda degisti. Tarlalarin geceleri denize benzedigini ve dalga sesi gibi cok guzel bir melodi yarattigini bilmiyordum. Menekse Abla hic bilmedigim cok guzel sarkilar soyledi, Riza Abi uzaklara daldi kaldi. Zambak cizim uzerine bi anisini anlatmaya basladi, muhabbet tutmadi. Ben rakidan mi sarhos olmustum yoksa Zambak'in gozleri mi basimi donduruyordu anlayamadim. Zambak'tan dizine yatmak icin izin istedim. Riza Abi ile temel farkimiz buydu, ikimiz de kurak memleket cocuguyduk ama onun denizi tarlalar benimki ise gokyuzuydu. Yildizlari seyrederken Zambak saclarimla oynadi. Riza Abi ile Menekse Abla kazik atan dostlar uzerine hararetli bir muhabbet icindeydiler, Zambak gozlerini kapatmis parmak uclarini alnimda ve yuzumde gezdiriyordu, benimse gozkapaklarim agirlasiyordu.

Galeri

2010-08-25T23:22:00.000-07:00

Riza Abi tanistigimizdan beri benden ilk defa birsey istemisti ve ben tabiki yapmak icin hevesle atladim. Onun icin Salvador Sanat Evi'ne gidecek ve resim galerisinden Zambak isimli bir ressamin birkac resminin fotografini cekecekim. Ressamin isminin disinda resimlerinin fotografini cekecek olmam da beni epey sasirtmisti. Resim galerisi Tunali Hilmi'de eskiden sık sık gittigim bir yerin yanindaydi. İcerisi epey kalabalikti. Resimlerin altinda imza gorememistim. Goremedigim bir diger seyse hani resim galerisi hayal ettigimizde gozumuzun onune gelen o entel dantel tiplerdi. Ressamin isminden yola cikip doga ileilgili resimler aramaya basladim. Kurak bir colun ortasindaki zambak resmi kesinlikle Riza Abi'nin bahsettigi ressamin olmaliydi. Telefonumu cikardim. Tam resmini cekecekken resmin onune bir bayan atladi. Cektiginiz o fotoğrafa daha sonra baktiginizda bu resme baktiginizdaki hislerinizi canlanacağını mi zannediyorsunuz dedi. Saclari duz ve uzundu, yuzunde donuk bir sogukluk vardi. Gozleri ise maviydi sanirim. Elbette diye cevap verdim. Resme ilk baktigimda beynimde ilk bakisimda olusan imgeler canlanacak ve ayni duyguyu yasayacagim dedim. Gulumsedi, merhaba ben Zambak bu resim benim hayat hikayem dedi. O soguk bakislarin bu kada sevecen bir tavri barindirmasi beni urkuttu. Elini siktim. Elimi tuttu resmin uzerine koydu. Diger eliyle gozlerimi kapatti. Resmin uzerinde zar zor hissedilecek puruzler vardi. Puruzleri takip ettigimde elimi resmin ortasina yonlendiriyordu. Resmin ortasinda cok fazla cirpinis vardi. Firca darbeleri daginiklasiyordu, duzensizce cizilmisti resmin bu bolgesi. Ellerimi birakti. Hayran kalmistim, daha once resimleri hic boyle tecrube etmedigimi soyledim. Size yardimci olabilirim dedi. Diger cizimlerini de beraber inceledik. Bana her birinin cizilme hikayesini anlatti. Fircalarinin neden duraksadigini, hangi olaylarin o resmi cizmeye yonlendirdigini acikladi. Buyulenmis bir sekilde Riza Abi'nin evine dondum. Terasta oturuyordu. Geldigimi farkedince tanistiniz mi diye sordu. Evet, cok enteresan bir insan dedim. Fotograflari unuttugum aklima geldi. Riza Abi'den ozur diledim. Dert etne dedi, Fotograflarina degil asillarina bakacak cok zamanimiz olacak. Bu adamin oyunlarina gicik oluyordum ama oynamak hosuma gidiyordu.

Salıncak

2010-08-24T00:33:00.000-07:00

Essek kadar adam salincaga mi biner dedi Riza Abi ben koca gotumu salincaga sigdirmaya calisirken. Ne vardi sanki, cocukken salincakta sallanirdim geceleri, yildizim vardi bir tane onunla konusurdum. Yakinirdim, isyan ederdim, daha fazlasini daha fazlasini isterdim. Karsimdakini elestirmeyi sevmem ama sen dunyayi cok sahiplenmissin dedi Riza Abi. Kendini degistirmeye usenip dunyayi kendine gore sekillendiriyorsun, etrafindakileri ona gore seciyorsun. Tum insanliga kendini sevdirmek yerine seni sevenleri yaninda tutuyorsun. Bunun neresinin kotu oldugunu anlamamistim. Konformist olmak bana gore degildi konservatif olmayi her zaman sevmistim. İsimi yaparlar diye onlarin istedigi insana donusmek bana gore degil ne yapabilirim. İyi o zaman yildizinla ve benimle muhabbet etmeye devam edersin dedi Riza Abi. Bunun neresi kotu dedim, aklima cinlik gelmisti. Menekse abla nerde bu gun gorusecek miyiz dedigimde gulumsedi. O sirada yoldan gecenlerin salincaga gotleri sigmamasina ragmen sallanarak yarisan 2 esek kadar adama olan bakislari dikkatimi cekmisti, ama sorun degildi Riza Abi ilk kez kahkahalarla guluyordu.

Menekşe

2010-08-20T04:22:00.000-07:00

Riza abi yaninda birisiyle geldi bu gun. Yuzu pek neseli degildi ama beni birisiyle tanistiracagi icin heyecanli gibiydi. Kadinlara uzak bir kisiligi vardi ama benimle tanistirmaya getirdigi kisi Menekse isminde dalgali kabarik sacli, balik etli ve gozleri esrarli bir kadindi. Yanima oturdugu anda sizi bizi bir kenara birakalim ben Menekse sen kimsin dedi. O anda sarilasim geldi, sarilmak da epey eglenceli olurdu hani bir kucak dolusu bir insan. Suskun biseymis bu be dedi Menekse Abla, Rakinin bilyesini cikarmaya calirken Riza abi cevapladi, dur simdi bi icsin sen gor onun cenesini dedi. Riza Abi her seferinde ben anlatirken hevesle dinliyordu ama her muhabbetin sonunda vok konusuyorsun be oglum derdi. Gecenin ortalarinda menekse abla sandalyesinin ucuna dogru kaydi. İki bacagini ayirdi ve etegini bacaklarinin arasinda topladi. Ben bu hareketin estetiksel guzelliginin etkisindeyken birseyler mirildanmaya basladi. Sarkiyi simdi tam hatirlamiyorum. Nasil hatirlayayim, geceden en son kalan hatiram karavanla yol alirken benzinleri biten ama paralari olmayan bir grup penguenden bahsediyorduk. Sahi pilav hic tane tane yenir mi sacmalik iste.

Bar

2010-08-10T07:52:00.000-07:00

Riza Abi israrlarimi kiramamis, sakin bir yere gitmek yerine benimle bara gelmeye ikna olmustu. Onunla eglenmek istiyordum, onu baskalariyla konusurken izlemek istiyordum. Ne zaman birisiyle tanisacak olsak sessizlesir, hic lafa karismaz, el sikismaya bile cekinir, sessizce kenarda otururdu. Sebebini sordugumda, senle tanistimi bile garipsiyorum, hayatimin yalniz gecmek istedigini dusunuyorum demisti. Bu bana guven vermisti, onun icin degerli oldugumu hissettirmisti. Dusuncem bara girdigimizde iceride olacak arkadaslarimla denk geldigimde aksam beraber takilip Riza Abi gibi harika bir insani onlarla da tanistirmakti. Ah simdi aklima geldi ona harika dedigimde daha beni tanimiyorsun bu kadar kesin yargi sahibi olma der o nedenle yazdiklarimda da dememeliyim. O gece iceride birkac yakin arkadasim vardi. Rahat bir masaya yerlestik. Riza Abi'ye caktirmadan onlarla goz goze gelmeye calisiyordum. Beni gorsunler yanimiza gelsinler istiyordum. Size yemin edebilirim, neredeyse yuzlerce kez gozgoze geldik ama hicbiri umursamadi. Alindim kirildim ve kabullenemedim. Gorunmez olmak bana gore degildi. Riza Abi durumu anlamiscasina onlar seni gormuyor degil sen onlari yanlis goruyorsun dedi. Yani onlarin gozunden nasil goruldugunu hayal edemiyorsun dedi. Ne demeye calisiyorsun abi gorunusum icin arkadasim olmuslarsa eger hic olmasinlar dedim. Yine yanlis anladin ama simdi aciklayamam onun da zamani gelecek dedi. Kafam karisti, umursamadim. Hirsla kendimi ickiye veriyordum ki, yoldan gecen bir kopegin bana bakislarina takildi gozum. Hersey gecmisti, ben rahatladim Riza Abi bir yudum daha aldi, kopek havladi ve sahibibin cekistirmeleriyle yurumeye devam etti.

Otobüs

2010-07-30T05:40:00.000-07:00

Riza abi koltugumu arkaya yatirmaya calisirken beni engelledi. Baksana oglum arkada 2 cocuklu bir anne var, sikistirmayalim dedi. Yolculugun basindan beri bebek aglamasini duymama ragmen umarsiz dabranmistim. Bu aralaryalnizdim ve yalniz oldugumda acimasizdim, insafsizdim. Uyandigimda bir bebk cigerleri parcalanircasina agliyordu, annesi ssshh dedikce sesi daha da gurlesiyordu, yasamanin gercek acisini sek oksijen ile tadiyordu. Riza Abi uyuyordu arkami dondum, bebegin elinden tuttum gozlerime bakti. Bebeklerin gozlerine dikkatli bakarsaniz ruhlarini gorebilirsiniz derler. Aglamayi kesti once kulagimi sonra burnumu tuttu. kardesiyle ikisi dikkatlice bana bakiyordu. Eger uyumazsaniz dedim gunes utanir sizin guzelliginizden ve dogmaz, hic gunduz olmaz ve gittiimiz yere varamayiz. Ablasi dikkale dinlerken ufaklik gozlerime yanaklarima ceneme bakiyordu. annesine sarildi. Annesine gulumsedim, onume dondum. Riza abi gozlerini acmadan ayni yalani yillar once sana soylemislerdi degil mi dedi. Cevap vermedim muzigi tekrardan kulagima taktim.

Lobiye girdik yuklerimizi biraktik, bara gittik. Ben bol buzlu bir viski istedim, Riza Abi raki ver dedi, sek olsub ve yaninda bir bardak da su. Denize karsi oturduk. Deniz yeni kotu yola dusmus, içi saf ama dışı kirlenmis bir hayat kadinina benziyordu.

Bank

2010-07-28T03:56:00.000-07:00

Semsettin ile nerde tanistigimizi anlatmistim. Aynen tanistigimiz yere goturdum Riza abi'yi. Semsettin sevgili bulmustu, surekli Latife ile geziyordu, ve bana zaman ayirmiyordu hic. Onu kiskanacak degilim ama ozluyorum iste. Riza Abi'yle tanismaya da gelmeyecegini soylemisti, ne vardi bir defa istedigimi istedigim zamanda yapsaydi. Riza Abi'ye onu anlatirken lafimi kesti. Sen benimle arkadaslarini tanistirmak istiyorsun ya dedi, vakitleri gelmeden hicbirisi tanisamayacak dedi. O sirada yagmur basladi, iceri girelim abi dedim. Sevgilin burda islanirken sen kuruya mi kacacaksin dedi. Kafam karisti etrafima bakindim, sevgilim yok ki abi dedim. Bosver dedi yagmuru severim gel islanalim biraz dedi. Abi dedim 4 yil once insanlar kacisirken sevgilimle burdaydik o geldi aklima dedim. Muhabbetini skiyim oglum gel raki balik yapalim dedi. Yok abi, bu geceyi su ile bitirecegim dedim. Kendi yollarimiza ayrildik. Eve gittim bir viski bardagini agzina kadar buz ile doldurdum, su koydum icine. Balkona ciktim yagmur devam ediyordu bardagi sagladim buzlarin muzigini dinledim. Riza Abinin dedigi sevgilimi anladim. Bankta yanimizda oturan heykel teyzeden bahsediyordu. Ozlemistim onu, ona asik olan beni. Yatmam lazimdi sabah ise gidecektim ve cok islanmisti yanaklarim yağmurundan.

Kaldırım

2010-07-26T06:56:00.001-07:00

Biz Riza abiyle ben 23 yasindayken tanistik. Canimin sacma yalnizlik mevzularina sikkin oldugu gunlerden birinde kaldirimda oturuken yanima gelip oturdu. Sikintilarin dedi uzerine dusunerek gecmeyecek sondurmen gerek dedi yalnizligini, gel raki icelim. Oturduk, ne kadar ictik bilmiyorum. İcerken bir ara rakinin kapagindaki bilyeyi bicakla sokup bana verdigini hatirliyorum, bunu saklamalisin, benimle arkadas kalmak istedigin surece bu bilyeyi saklamalisin dedi. Konusmuyordum, sadece dinliyordum. Basimla onayladim. Raki'nin etkisi mi yoksa Riza abinin etkisi mi bilmiyorum, acilarimin cogu sonmustu. Uyandigimda evimdeydim, gunesli bir gundu ve uykumu almistim. Telefonumda Riza abinin biraktigi notu gordum. "Bunu tekrarlamaliyiz 555-4-752" Numarasini biraktigina sevinmistim cunku onu Semsettin ile tanistirmak istiyordum.

B.O.S04E07.And.Oscar.Goes.To

2010-04-03T10:07:00.000-07:00

Evet yaptım, bu sene hep yapmak istediğim ancak bir türlü zaman ayırıp başvuramadığım başvuru sürecini tamamladım. Türkiye'de blog'ların Oscar'ı olan Blog Ödüllerine Kişisel Blog kategorisinde kayıt yaptırdım ve adaylığım kurulca onaylandı.

Ben sadece bilgilendirmek istedim, eğer okuyan beni takip etmeyi seven birileri varsa o monitörün diğer tarafında büyük ihtimalle http://2010.blogodulleri.com/frame/show/noktasizvirgul-1536 linkinin ardında 10-30 Nisan arasında bana destek olabilirsiniz. Teşekkürler.

Google.S01E01.Let.Me.Explain.Google.pdf

2010-04-03T09:56:00.000-07:00

Yapmayı sevmediğim şeylerden birisidir kendi çıkarımlarımı başkalarıyla paylaşmak, ama daha fazla dayanamayacağım. Bu kadar araştırma şirketi, bu kadar danışmanlık şirketi, tomarla kendini beğenmiş lider yazılımcı varken bırakın ben açıklayayım. Bu yazıdan sonra kafanızda "bilgisayar sektörü hangi yöne gidiyor?", "bir sonraki trend ne olacak?" tarzında sorular kalmayacak. Dikkatle okuyun, okumazsanız da pek umursayacağımı sanmıyorum. Haklı çıktığımda siz üzüleceksiniz.

Google arama motorunu anlatmayacağım, daha ben de çözemedim. Gmail deseniz, benden selam söyleyin derim. Oraları geçelim.

Hatırlarsanız bir zamanlar internette çok ünlü bir 1 Nisan şakası dönmüştü, Google işletim sistemini açıkladı diye. Sonraları onun şaka olmadığını Chrome tarayıcısıyla hissettik hafiften, çünkü hiçbir bilişimci "sadece bir tarayıcı"ya CPU ve RAM eniyilemesi(bkz. optimization'ın Türkçesi) koymak için uğraşmaz. Sekmelerin ayrı ayrı işlemcilere en uygun şekilde dağıtılması bir tarayıcı için lüzumsuzluktur, iyi beceremediği için işletim sistemine yıkılacak bir yüktür.

Sonra biraz geçti, google kariyer hatasını yapıp Youtube'u aldı, ki ihtiyacı yoktu. Gerçi bu aralar sanırım ona en fazla para kazandıran ürünlerinden birtanesi Youtube. Aradaki harcamaları, geç kalınmış bir Blogspot alımını es geçiyorum. Google gerçek çağın ataklarına Picassa ile başladı, aaa ne güzel resimlerimiz internette demedik, çünkü zaten vardı. Ancak duygu yerleşmişti, herkesin ağzında "Google bilgisayarı internete taşıyacak" vardı. Kimse yapabileceğine inanmıyordu. Google dannnn diye kafalarına Docs ile vurdu. Neye uğradığımızı şaşırdık. Office internete çıkmıştı. Ne oluyor demeye kalmadan bir Wave çıktı, amaan dedik, tutmadı bu, yapamadı Google. Şimdi ağzımda bir laf var neyse!

Sessiz sedasız arka planlardan bir Chromium sesi geldi, beta versiyonu dendi, kullanılamaz dendi ve google code kısmında projesi açıldı. Deneyenler, bilenler bilirler. Çatır çatır bir işletim sistemi, sadece sizin bildiğiniz türden değil. Tamamiyle internet üzerinden, tarayıcı tabanlı çalışan bir işletim sistemi. Yani anlayacağınız "Google bilgisyarı cidden internete taşıyacak". Yani 1. sınıf CS101 dersinin tenefüsünde arkadaşlarıma anlatmaya çalıştığım şeyi yapacak.

Hallelujah Düellujah!

2010-03-03T07:11:00.000-08:00

Şimdi kim ne derse desin bu noktasizvirgul iyi çocuk, iyi dediğim öyle iyilik yapmayı seven birisi değil. Aslına bakarsanız kötülük yapmayı epey epey seviyor. Çünkü artık kötülüğün daha zevkli ve daha heyacanlı olduğunu biliyor. Hep kendinin söylediği gibi gri dunyada siyahlar daha çok dikkat çekiyor. Mesela artık düşene yardım etmiyor, ama tekme de atmıyor. Nasıl anlatayım böyle önce elini uzatıp, tam düşen tutacakken geri çekiyor. Değişik bir psikoloji, çok gülen bir depresif aslında kendini. Evet depresyon kelimesini sevmiyor ama depresyonu seviyor.

Bırakalım noktasizvirgul'ü de geçen gün Latife'yi gördüm ben, çok değişmiş farklılaşmış dışı ama tahminimce içi aynı. Sadece bilmiyor ki kilo alan kendisi değil, aslında şirketlerdeki aynalar şişman gösteriyor onu. Sadece onu değil hepimizi. Yemekhanede hayalet gibiler, aynı masada 5 tane aynı şirketin çalışanı oturup yemek yiyorlar, birbirlerinin adlarını dahi bilmiyorlar. Bu tamamen senin suçun Latife, hiç inkar etmeye kalkışma.

Evet ayıpsa ayıp, sapıklıksa sapıklık. Beni yüz yüze tanıyan herkese sesleniyorum buradan, hem cinsel hem mental sapığım. Dilimden sildiğim cümleleri söyleseydim eğer bu toplum beni kabul etmezdi. Ondandır ki çoğunuzla konuşmuyorum zaten.

Sen şahıs önemli diyorsun ben içerik. Sen insanları seviyorsun ben düşündüklerini. Emin ol cehennemde hiç bir insanın önemi olmayacak, sadece düşüncelerimiz için orda olacağız. Eğer sen deniz kenarındaki kayada oturduğumuz gün söylediklerini halen düşünüyorsan, emin ol yanlız kalacaksın, karanlık odalarının duvarlarına posterini asacak genç kızlar, ama sen yanlız kalacaksın.

Baktığın yerin benimle alakası yok, duydukların da benim cümlelerim değil. Cesaretin varsa tanı beni, bakalım başedebilecek misin?

Saygılar,
Şemsettin.

Çok istedik be abi!

2010-02-17T07:49:00.000-08:00

Öncelikle olmak istedik, kendimiz olmak. Kim olduğumuzu keşfedip ona göre davranmak. Taklit mi etmeliydik, orjinal mi olmalıydık, farklı mı olmalıydık. Hatta farklı olmaya çalışıp, tüm o "farklı olmaya çalışan" modasının müdavimleri içinde sıradan mı olsaydık. Annemiz, babamız mı bize sağlıklı bir örnekti, yoksa ünlüler mi? En iyiyi bulmayı istedik.

Sonradan olduk zannettik, kendimize bir eskiz çizdik, gün geçtikçe renklenir sandık. Bu dünya bize renk vereceğine, rengimizden çaldı. Aynen kurşun kalemle çizilmiş, saklanmaya çalışılan eskizler gibi olduk. Rengimiz dağıldı, şekiller birbirine karıştı. İşte o anda farketmedik toplumun bizi kendine benzettiğini. Farkettiğimizde ise herşey için artık çok geçti. Renkli olmak ve aynı zamanda kendimiz olmak istedik.

Sonra kendimizden bıktık belki de keşfetmek istedik, başkalarını keşfetmek. Onları tadmak, onlarmışcasına yaşamak, hissettiklerini bilmek, bildiklerini bilmenin güzelliğini hissetmek. İnsanları tanımak, onların bahçelerinde gezmek meyvelerinden yemek istedik. Belki tenini değil de kokusunu istedik çoğu zaman. Her insanın arasında gizli bir bağ olduğuna inanmak istedik.

Yalnız kalmak istedik sonra, kimsenin bizimle bağlantısı olmadığına inandırmak istedik kendimizi. Kimsenin bizi anlamayacağına inandık, bizi terketmeyecek kadar cesur insanların olduğuna inanmadık. Yalnızlığın bizi içimizdeki öze daha yakınlaştırdığını, yeteneklerimizi daha çok ortaya çıkardığını düşündük. Sonra birisi tuttu kulağımızdan ve "yapma bacım! hata ediyorsun. kendimden biliyorum, yalnızlık iyi ve güzel bir şey değil. kendimden biliyorum. hafta sonları sürekli evdeyim ve her haftasonu yürümeyi unutma korkusu ile yaşıyorum." dedi. Kötü hissettirdi bi'an. Düşündürdü beni inanmazsın. Ama düşünmek istemedik be abi, gerçekten yanlızlığı iliklerimizde hissetmek istedik.

Sonra yetmedik kendimize gelişmek istedik, daha iyilere daha yükseklere ulaşmak istedik. Uçurtma gibi değil, kuş gibi yükselmek istedik, kimseye ve hiçbirşeye bağlanmadan. Çırpındık saatlerce, yorulduğumuzla kaldık. Yükseklerden atladık bir yerlerimizi kırdık. Doğuştan uçma yeteneği olanların süzülerek çırpınmadan uçmalarına imrenerek ve kıskanarak baktık. Evet belki uçmak değil kıskanmak istedik.

Sonra sevmek istedik be abi, çok istedik. Anıyı, eğlenceyi, jetonu, salıncağı, kaydırağı, köpükte oluşmuş baloncuğu, kanı, yarayı, teri ve nefesi paylaşabileceğimiz birini istedik. Hem yaptıkları, hem de sadece varoluşu bizi heyecanlandıracak birini istedik. Onunla eğlenceli bir çizgifilmin bölümlerinde küçük roller almayı istedik. Kimse bizi bilmesin, kimse bize karışmasın, ama lunaparktaki tüm oyuncaklar bizim olsun istedik. Sınırsız jetonumuz olsun ve her oyuncak farklı günlerde farklı anılar yaratsın bizimle istedik.

"Biz çok istemedik be oğlum! Onlar sadece gözünde büyüttü."

Saçmalama Noktasizvirgul,

2010-02-16T07:06:00.000-08:00

Çok sevgili dost kişisi,
Biliyorum bu, haftalar hatta aylar önce yazılmalıydı. Sanıyorum beni yine de bağışlarsın sen. Ciddi ve uzun yazmam gerekiyor ama hala nerden başlasam nereye bağlasam bir fikrim yok o yüzden güzel olmazsa bana kızma lütfen. devamını okumak için tıklayınız-->

Bir anda değişir bütün işler!

2010-02-15T15:09:00.000-08:00

Bir anıma bakar her şey. Her şey bitebilir, fişi çekebilir, sahneden inebilirim. İstersem yapabilirim. İstediğim çok şey var yapamadığım… İstersem yapabilirim, biliyorum… Kalmak da elimde, gitmek de. Ben hep kalıyorum, öylece kalakalıyorum… Kendimle, saçma sapan bu düzenle, bana biçilmiş rollerle tepişiyorum. Kendim seçtim hepsini, suçluyum, şimdi vazgeçebilir miyim? İtirazı olan varsa konuşmasın, sonsuza kadar sussun! Bende yıkık dökük bir şeyler. Dudaklarım yayılıyor iki yana. Sizin oralarda ne diyorlar buna? Gülümseme mi? Hah! İşte ondan var 24 saat dudaklarımda. Ya içimi soran? Yok! Sorsa da benim cevap vermeye takatim yok!

Ooooo bende artık neler neler yok! Umut… Sevinç… Aşk… Mutluluk… Sahici bir şeyler arıyorum, o da yok! İnanmayı çok istedim somut bir şeylere, birilerine. Gel gör ki eksildim, kırıldım, parçalarımı kaybettim. Hepsi mi fos çıkar! Hepsi mi yarı yolda bırakır adamı. Valla ben o depresiflerden değildim, sonradan oldum. Bu yazı bana ait, bu yazı benden, bu yazı kalbimden… Kimse karışmasın, telefonlarım çalmasın, bu yazı içimden. Sevilmeye ölesiye ihtiyacım var. Ya sevmeye halim? Yok

Bir dolu sözüm var. Sözüm ona, kurallarım var. Hepsi yalan. Sığınacak bir kucak, benim için çarpan bir kalp tüm ihtiyacım. Her gece karşıma dizilmiş sırıtıyor pişmanlıklarım. Özledim, çok özledim de bulamıyorum neyi özledim… O kadar uzakta ki her şey, o kadar giremiyor ki içime, o kadar kopuk ki, neyi özlediğimi bile unuttum. Bu dünyanın prensiplerinden, tükenmez iştahından, samimiyetsizliğinden bıktım. Olmadı…
Ben kaldım, o kalmadı. O tüm sahteliklerini, numaralarını, acılarını, kanırtmalarını bana bıraktı. Hepsi üstüme yapıştı, çıkaramıyorum. Bu kokuşmuşluğun içinde sadece tek cevap vardı aradığım. Ben ondan çoktan gitmiştim… Ama bilmeliydim sevdi mi? Ne saflık ama… Buralarda kimse kimseyi sevmez ki!
Sıcak bir gülümsemeye, etli bir ‘Seni Seviyorum’a, hissederek terli terli sevişmeye tavdım oysa… Korkarım ben bu sahteliklere az kaldım. Güzel bir yüz ve vücuttan daha fazlasıyım… Anlatamadım. İçime giren adamlar gerçekten içime giremediler bir an bile… Tenime dokunanlar gerçekten dokunamadılar. Kimse isteyerek silmedi gözyaşlarımı. Kimse egosunu okşamak için değil de, özlediği için yana yakıla çalmadı kapımı. Benim böyle olmamam gerekirdi değil mi?

Hayatın bu kadar zalim olmaması… Bir telefon yok beklediğim. Bir ses çıkmıyor duymak istediğim. SMS’lerle sınırlandırılmış aşklarımız. Anlık zevklere satılmış duygularımız. Farkında mıyız? Kovala, kovala, amaçsızca savrul oradan oraya. Bu muyuz ya? Bu mu küçükken özendiğim şey? Bu muydu beni bekleyen? Böyle olmamam gerekirdi… Kocaman hayallerim vardı. Yüreğimde bitmeyeceğini sandığım sevgiler… Şimdi o kız kaçıyor her şeyden, herkesten…

Aldatılmaktan ve kandırılmaktan yorgunum. Özledim çok özledim eski günleri. Yıpranmamış duygularımı, saflığımı, korkusuzluğumu özledim. Herkesi güldürmekten sıkıldım. Çözüm üretmekten daraldım. Benimkisi bozuk pil misali fişe taksan da şarj olmuyor artık. Milletin dini yalan olmuş. Uzaylı istilasını beklemeye gerek yok; dünyanın sonu zaten gelmiş. Kötülük dört bir yanımızı sarmış. Sızlıyorum, inanmak istiyorum ...

CETURK Java ve Kariyer Semineri

2010-02-12T07:50:00.000-08:00

CETURK, Çankaya Üniversitesi Uygulamalı Matematik Bilgisayar Bilimleri Topluluğu ile birlikte “JAVA ve Kariyer Günü” etkinliği düzenliyor. Etkinlik bizim gibi yolun başında olanlara yol gösterecek gibi bir içeriğe sahip. Etkinlik konusu dahilinde JAVA dünyasındaki kariyer olanaklarından bahsedilecekmiş ve etkinlik sonundaki panelimiz ile bilgi alışverişi gerçekleştirilecektirmiş. Yani sektörümüzdeki önemli insanlarla tanışma fırsatımız da olacak. Katılım için gerekli bilgileri aşağıda bulabilirsiniz.

Konuşmacılar ve Seminer Konuları:
Kadir Teke – Mehmet Gursul : İş İlanlarında Java
Kenan Sevindik : Java, Kariyer ve Gelecek
Mert Çalışkan : Fikrim Açık, Kodum Açık
Ümit Vardar : JavaFX
Adres:
Çankaya Üniversitesi – Mavi Salon
Tarih: 19 Şubat 2010
Saat: 10:30 – 17:00
Kayıt işlemi için tıklayın.
Katılımcılara Sertifika Verilecektir.

Etkinlik Duyurusu için:

Etkinlik duyurusu dosyalarını indirmek için tıklayın.
Etkinlik duyurunuzu gerçekleştirdiğinizde iletişim adresimizi kullanıp Adınız ve Soyadınız ile birlikte website adresinizi bize iletebilir ve kitap kazanma şansını elde edebilirsiniz.

Uğurlu Sayım : 2

2010-02-10T05:48:00.000-08:00

Evet aynen öyle, uğurlu sayım 2. Bunun doğum tarihimin 02.02 olmasıyla veya şu anda 22 yaşında olmamla, hatta 2000'li yıllarda olmamızla hiç bir ilgisi yok. Ha inanıyor muyum uğurlu sayılara hayır, orası başka bir konu.

Bir de 17 yaşımı çok sevmiştim. Hatta 15 yaşımdan itibaren soranlara 17 demeye devam etmiştim. Neresinden baksan 5 yıl filan 17 yaşında kaldım ben. 20 olunca utandım biraz, baktım "teenager" filan kalmadı, dedim artık 20 olmanın zamanı gelmiş. 21'i de soranlara 20 yaşındayım diyerek geçirdim. Ancak şu uğura şu güzelliğe bakar mısınız? 02.02.1988 , 02.02.2010, 22 yaş. Estetik ve güzel geliyor. Şimdiden haber vereyim en az bi 5 yıl 22 kalabilirim, dikkatli olun.

Fazla uzatmayacağım, uzatacağım yazılar yakında www.mehmetaliabbasoglu.com veya www.noktasizvirgul.com'da olacak. Herhangi bir sosyal medya sitesinde de noktasızvirgul kullanıcı adıyla bana ulaşabilirsiniz. Saygılar Sevgiler.
"2"

"Fairley - Managing and Leading Software Projects" -- e-book

2010-02-08T09:27:00.000-08:00

Merhaba Arkadaşlar,
CS 413: Software Engineering Project Management'dersinin "Managing and Leading Software Projects" adlı kitabının e-book'unu paylaşıyorum. Bu kadar.

Saygılar.

Sevgili noktasizvirgul,

2010-02-03T07:06:00.000-08:00

Evet, hayal meyal de olsa hatırlıyorum, sen vardın ben vardım bir iki kişi daha vardı etrafımızda önemsiz olan. Nerede olduğumuzu hatırlayamıyorum, sadece bir çember oluşturmuş duruyorduk. Birisi birşeyler anlatıyordu diğerleri dikkatle dinliyordu. Biz sanki aramızda konuşuyormuşcasına birbirimize bakıyorduk. Sonra yüzümüze boya sürmemizi istediler, bunun bir savaş olduğunu söylediler. İnandık, yüzümüze saçma sapan şekiller çizdik. Aynı safta savaştığımız insanları bile kıskandık savaşta bizden daha yetenekliler, daha çok insan katlediyorlar diye. Sayısı önemli değil, epey epey zaferlerimiz oldu seninle. Daha sonra çitlerle kapattılar bizi, ben farkında değildim, sen gülümsüyordun. Dediler ki bu bir yarış artık, savaş değil. Önde gelen kazanır. Semer vurdular üstümüze, bindiler sırtımıza. Yarışmaya başladık. Beni bilirsin, yarışmayı bilmem. Tamam itiraf ediyorum kazanmayı bilirim ama yarışmayı bilmem. Başkalarının kaybetmesinin hüznünü kendi kazanma sevincime çeviremem ben. Sor o etrafımızdaki önemsiz insanlara, beni sevenler de sevmeyenler de benim yarışmayı bilmediğimi söyleyecektir. Hep senin yarışmayı bilmeni istedim, benim beceremediğim kurallara uymanı ve hep kazanmanı istedim.

Olmadı belki, empati yeteneğimden nefret ettim sayende. Sağ elim seğirdi yine, gözlerim doldu birden. Seri seri bacağımı sallamaya başladım, hızlı hızlı sağa sola bakındım. Söyleyecek birşey bulamadım. "I Felt like putting a bullet between the eyes of every Panda that wouldn't screw to save its species. I wanted to open the dump valves on oil tankers and smother all the French beaches I'd never see. I wanted to breathe smoke." İstedim o an, eğer etrafımdaki pandalara acımasaydım, yıllarca Fransızca öğrenmek istemeseydim, ve dumandan nefret etmeseydim yapardım. Sadece birşey söylemek istedim sana, ben senin başarılarını değil seni sevdim be çocuk. İçindeki o insanlık özünü. Yaptıkların, dediklerin ve başardıklarının benim için hiç önemi yok.

Sen de beni anlamaya çalış ama, yeni insanlar keşfetmek istedim. Bilirsin düşenlere karşı apayrı bir zaafım vardır. Onlar düştüğünde yanlarına düşmeye çalıştım. Birisi yanına bile düşürmedi beni, diğeri düşmeme izin verdi. Sonu nereye vardı? Ulaşmak istedim insanlara. Anlatmak istedim insanlara 2'ye ayrıldıklarını. "Mutsuz olanlar" ve "Beni tanıyanlar"... Ya ben anlatamadım, ya da onlar dinlemedi. Şimdi burdan bağırsam onlara, desem ki "Beni silmen geçmişini unutmanda sana yardımcı olmayacak! O anıların kalbini her zaman kanırta kanırta yara yapacak!", duyarlar mı? Hiç sanmam.

Kusura bakma kardeş, micro-blogging bu kadar ünlü olmuşken, halen geri kafalılık yapıp eski tarz yazıyorum ama olsun, okuyanın ayı geçti okumayanınki geliyor.

Kal sağlıcakla.
Sevgilerimle
Şemsettin Bulut.

Ve Yağmur Yağar

2009-10-11T18:10:00.000-07:00

Yağmur : Sekiz aylık çalışmadan sonra, en sonunda hayatım kontrol altındaydı.
Bulut : Kimin kontrolü altına? Umutsuzluğu bırakıp haftada bir grup halinde düşünen isimsiz seks manyağı yağcıların mı?
Yağmur : Tabi doktor, sizin daha yüce bir güce inanmanızı beklemezdim. Zaten Tanrı olduğunuzu sanıyorsunuz.
Bulut : Al.
Yağmur : O ne öyle?
Bulut : Taksi paran.
Yağmur : Beni dışarı mı atıyorsun?
Bulut : Dört saat sonra bir ameliyatım var. Eğer biraz uyumazsam birisinin hayatını kaydırabilirim.
Yağmur : Ya benim hayatım? Hayır, olmaz öyle. Gitmiyorum. Kendime saygım bundan daha fazla.
Bulut : Hadi ama! Bu yoldan 12 adım uzaklaşma zamanın.
Yağmur : Sen narsisist piçin tekisin, anladın mı?
Bulut : Değiştirebileceklerin ve de değiştiremeyeceklerin arasındaki farkı anlayabilmek için gerekli bilgeliği ister misin?13. adım: Herşey yok olur. Aşk, ağaçlar, kayalar, demir, plastik, insanlar. Hiçbirimiz kurtulamayız. Bir grubun arasına sokulup bununla bir gün yüzleşebilirsin veya vücudun bir başkasınınkiyle temas ederken bir anlık da olsa, sana yürüyen bir kül yığını olduğunu unutturmaya yetecek kadar zevk açığa çıktığına şükredebilirsin. İşte, gerçek budur. Eğer güçlüysen, bu seni özgür kılar. Eğer zayıfsan, bu seni... sen yapar.

d ü z e n l i s e k s y a p a n ı r m a k l a r k a b i l e s i

2009-09-21T06:15:00.000-07:00

Canın sıkılıyorsa bana bir makale yaz, orospuların amorti organlarını anlatan; sonra biraz eroin vururuz şehrin en ciddi arterlerinde; gelip geçen arabaların ön ve arka camlarına taş atarız; yan camlardan genellikle çünkü çocuklar bakar ıslak ıslak. Sen bakarsın ıslak ıslak. Sinyalizasyonun en muhteşem rengi gözkapaklarına vurur, dudaklarının çatal arasına vurur, kaşlarının kalkık isyanına vurur; ben sana vururum, sen bana vurursun, birbirimizi önce döveriz, sonra birbirimizi öpe öpe bağışlatırız birbirimize birbirimizi.

Ben bir'i seviyorum, sen iki'yi; bak, eşitiz. Ah, tabii, buradan uzakdoğu görünüyor; ben bunu ciddiye almamıştım. Buradan Irak, buradan Amerika'nın Çin'i istila düşleri görünüyor; ben bunu Nâzım'a yazmıştım, Paz'a yazmıştım, bir tek Kafka cevaplamıştı. Ama Kafka'ya tek satır yollamamıştım, o hissetmiş, hemen tepki vermiş. Sait'i benim için öp, demiş. Sait öldü. Sait ile Faik, aslında ikizdiler; Sait, hep hırpalardı Faik'i; ona nankör derdi. Sen balık, yiyorsun. Balık yenmez, balık yüzer derdi. Sosyalizm yenmez, sosyalizm yaşanır derdi.

Canın sıkılıyorsa bana bir deneme yaz, eşcinsellerin kaç deliği olduğunu tez haline getiren. Chat'teki faşistleri yaz, aldatan, buluşan, döven. Bana uzak bir şehirden gelen delikanlının gözlerindeki o endişe dolu aşkı anlat. Onun dudaklarındaki sırf mavi haritaları anlat. Citygide'ları anlat onun titrek parmak uçlarında biriken. Sevdiği kızı anlat. Ben seni dinliyorum. Mersiye ol bana. Mersiyeye sıkışan tahakküm sınırını anlat. Naziredeki esrar kompleksini, ele geçirilen uyuşturucunun piyasa değerindeki düşüşü, ırzımdaki asker kökenli, gelenekçi, ahlaksız şairleri anlat. Canın sıkılıyorsa, bana beni anlat. Ben dinliyorum. Ben sende tatildeyim. Ben sende bir şezlong problemiyim, hususi vasıtayım, kısa menzilli sevdayım, klorofilim, pikrik asidim, oyum işte; ne diyorsan oyum, oyuğum.

Ben iki'yi seviyorum, sen bir'i; bak, eşitiz. Bir imla kılavuzu duruyor sereserpe vücudunda: Bütün kelimelerin doğru, bütün işlemlerin tamam. Sağlaması yapılmış bir çarpım gibiyiz sevişmelerden sonra: İkimizden biri sıfır olsa, diğeri ise istediği büyüklükte bir sayı; farketmeyecek sonuç = sıfır. Bunun endişesiyle sevişiyoruz hep. Ya yataktan sıfır çıkarsa diye.

Canın sıkılıyorsa bana bir masal yaz; kim bilir belki sen de zengin olur, şatolarda yaşarsın cücelerinle. Oysa onlar cüce değil, senin boyun uzun. Senin boynun uzun, ellerin uzun, öpüşün uzun. Geceleri, büyük bir melankoliyle camdan dışarıya, yağan yağmurun altındaki far ışıklarına bakışın, o bakışın uzun. Üzülme beni bırakıyorsun diye; biraz vakit geçirdin kısaca, oyalandın işte; insanoğlu, oyalandıkça büyür. Geçip giden hiçbir şey gaflet sayılmamalı, zaman dahil. Zamanın aklî dengesini bozan trajik sevgililer olacağımıza aynı hastalığın iki farklı belirtisi gibi yaşarız başkalarının vücudunda. Daha çok çiçek açarsın, salacak daha çok kokun var zulanda. Şüphesiz, eklenmeye gelmedin ya dünyada birine, birilerine - start hakemin de yok parmağının kasıldığı tetikte. Korkmuyorsun da: Ya namludan sıfır çıkarsa diye. Ben seni dinliyorum.

Sen bana olur olmaz, sevdiğin kişinin kamera arkasını anlat. Çekim hatalarını. Onu ilk ilhak edişini. İşgale koşan istila güçlerinin salyalarını, irileşen gözbebeklerini, bir yengecin atak yaptığı sırada, aslında yana ilerlemesinin hayvanda yarattığı depresyonu, kumsaldaki diğer deniz yaratıklarının bunu alay konusu yapmasını, bu salaklığın nesilden nesile aktarılmasını, o yengecin bana benzediğini, benim o yengece benzediğimi, benzeşen şeylerin sıfıra karşılık geldiğini, evet, hep bunları anlat. Ben seni dinliyorum. Konuşur gibi yazarlar ya, konuşur gibi dinliyorum seni. Konuşur gibi sustuğuma da bakma; kendisiyle oyalanılan bütün nesneler kadar gizli özneye has gizli bir özgüven bu. Çember ile daire'nin arasındaki fark kadar, yani bir alan sahipliği meselesi. Gurur meselesi. Ur meselesi. Tahtından indirilip boynu vurulmaya götürülen çocuk padişahlar, "Eve mi gidiyoruz, oyun bitti mi?!" diye sormuşlar mıdır?! Kaç çocuk sevgilinin boynunu vurdun sen?! Ayağı kırıldığı için öldürülmesi gereken atlar, "Ben yalnızca bir ayakmışım yalnızca!" diye söylenmişler midir kendi kendilerine?! "Ve nal, hani uğur getirirdi?!"

Ayağı kırılan kaç sevgiline silah çektin?! Kaç filme yarısında girdin, kaç filmin yarısında çıktın; kaç aşka sürpriz başlangıç yaptın, kaç aşkın ortasında bir 'game over' hissi kapladı içini?! Canın sıkılıyorsa müzik setine en vahşi parçayı koy ve doktorunu ara: "Her gece rüyasında boynu kırılarak ölmüş birini gördüğünü söylerdi ilk sevgilim. İkimiz de henüz altı yaşındaydık ve ben ne zaman çukulata yesem altımı ıslatıyordum kahverengi ve sütlü. Annem, "Bu çocuk gerizekâlı" diyordu babama, babam ise televizyondan ayırmadan bakışlarını "İyi!" diye mırıldanıyordu ağzının içinde ağzının içindeki patlamış mısırlarla birlikte çiğneyerek kelimeleri "Şair olur belki ilerde!"

Aleni tahrik unsuru. 'Modern zamanların şartlarına aşina bir yaradılış kabiliyeti' besbelli. İlk sevgilimle kibrit kutusunun içinde beslediğimiz ilkel tanrı kıvamında bir toz örümceğimiz vardı. Besliyorduk, ama ne ile beslendiğini bilmeden hayvanın. Bir keresinde sevgilim -ki ilkti, "Bu bizim kızımız!" dedi, "Çiftleşmeden hallettiğimiz kızımız! Büyüyünce itfaiyeci olsun istiyorum!" "Salak!" diye çıkışmıştım ona, "Örümcekten itfaiyeci olmaz! O ilkel bir tanrı, amip gibi yani, tek hücreli bir ilah! Çekirdeği küçücük!" "Küçük çekirdekli! Küçük çekirdekli!" diye alay etti benimle. Aleni tahrik unsuru. İlk sevgilim, evlerinde çıkan bir yangında öldü. Toz örümceğinin yaşadığı kibritle oynarken.. Henüz altı yaşındaydı ve altı santim bile yoktu boyu. Ama altı gram kadardı beyni, eminim. Altı gram kadardı büyük büyük babalarının toplam ağırlığı. Annem, bağıra bağıra ağlayarak helva pişirdi bütün gün. Sonra bütün gece bir tencere helvayı yedi babam, televizyon haberlerinde yangından söz edilmemesine içerleyerek.

İlk sevgilimin üstünden bayağ' sevgili geçti Ve ben artık altı yaşında da değilim Annemi ve babamı gömeli çok zaman oluyor En az üç cumhurbaşkanı ve iki rejim değiştirdik Kilometrelerce kumaş harcandı yeni yeni yeni tasarlanan bayraklarda Tüm Ortadoğu'yu kapsayan bir club açtı Amerika adı gala geceleri kırmızı halı serilse tüm evrene, ne halıdan ne benim aklımdan geçer."

Canın sıkılıyorsa bunları düşün bir ara; koy karşına sıfır'ı ve ona istikrarlı yaşanmış bir hayattan, alıntılanmış yarım mısralar ısmarla. Canın sıkılıyorsa...

Küçük İskender

Remember... You also sleep with his past...

2009-09-19T11:40:00.000-07:00

Life encourages you...

2009-09-10T01:43:00.001-07:00

Seçmeli Dersler...

2009-09-06T23:42:00.000-07:00

Öncelikle durumumuzla ilgili derler seçmemiz gerektiğini belirteyim. Benim seçtiklerim aşağıda linkleriyle birlikte yer almakta: Yeni Bitirenler İçin Aşk - YBIA 101 Burcunu Bil Kendini Tanı - BBKT 101 Kova burcunu tanımadıklarını söyleyenlere tavsiyedir ikinci ders.

Parlak Kaplı Defter

2009-09-04T07:38:00.000-07:00

"Gözyaşları gizlenir, idare edilir durum,
İstesek de istemesek de beraberiz yavrum."

Şemsettin: Ne oldu lan gene, sıkkın sıkkın bakınıyorsun etrafa?
Noktasiz: Şemsettin bi sktir git ya, uğraşma benle, biraz yanlız bırak beni.
Şemsettin: Bana anlatmıyacaksın da kiminle paylaşıcaksın, gelir sorarsın ama bişeyler...
Noktasız: Bilmiyorum ki Şemsettin, birden bi sıkıntı basıyor üstüme, yağmur yağacak gibi bulutlar toplanıyor ama bir türlü yağdıramıyorum.
Şemsettin: Yüksek bir yerlere çıkalım mı? Bulutların içine bakarız hem, nasıl yağmur yağdırılacağını öğreniz.
Noktasiz: İşin gücün yok galiba senin, bak ne diyeceğim, sen git öğren gel, ben de sen gelince tekrar yanına gelirim. Stajıma geri dönem gerek benim.
Şemsettin: Yine savdın ya beni başından, hadi bakalım.

Şemsettin'i başımdan savmış olmanın özgürlüğüyle, gittim 2 renk sprey duvar boyası aldım. Cyberpark'ın o sıkıcı bunaltıcı duvarlarına resimler çizdim, yazılar yazdım, istediklerimi soyut bir şekilde anlatmaya çalıştım. Daha sonra Bloklardan birinin çatısına çıktım ve aşağı atladım. Çok eğlenceli ve güzeldi, taki Şemsettin beni yakalayana kadar.

Noktasız: Öğrendim oğlum, öğrendim. Sen git bulutlara sor ben biliyormuşşum zaten.
Şemsettin: Bana da bulutlar cevap vermedi zaten, eee nasılmış anlatsana.
Noktasız: Dur anlatırım, Cyberpark'ın güvenlik görevlileri geliyor. Kaçmamız lazım.

"Korkunçtur yanlızlığımız, bir oyun oynanır oyalanırız,
Orman değiliz artık milli parkız."

Tanıştırayım...

2009-09-03T12:42:00.000-07:00

Şemsettin: Oğlum, ben galiba halisünasyon görüyorum.
Noktasız: Yok oğlum, onlar arkadaşlar. Hoş geldiniiizzz.
Şemsettin: Ya manyak mısın? Hani nerde bunların gölgesi bile yok, hem ben senin arkadaşlarının hepsini tanıyorum.
Noktasız: İyi iyi tanıştırayım, aman eksik kalma. Şu Bulut, yanındaki kız Latife, onun arkasındaki güleç suratı olan Ege, en arkadaki sağlam duran da Demir.
Şemsettin: Seni iyi görmüyorum Noktasız, ben kimseyi görmüyorum, sadece seni çok yüksek misin yiyecek misin diye deneyeyim dedim.
Noktasız: Çok konuşma da kay, Latife senin yanına oturmak istiyor, hoşlandı galiba senden. Hadi yine iyisin Şemsettin, benim arkadaşlardan çalışıyorsun.

Sevgili Şık Latife,

2009-09-03T04:12:00.000-07:00

Ben bu sabah saat 7:00 de kalktım, dün gece "Accross the Universe"ü izledim. Yani izledim dediysem hafif uçuyordum, yanlızdım evde. Ya uff iyi, sardım bişiler izledim işte, ama sana söz veriyorum bir daha sarmayacağım uzun bir süre. Film çok etkiledi, çok beğendim. İçimde daha önce keşfetmediğim birçok yönümü keşfettim. Güzel müziği ne kadar sevdiğimi, resim yapmayı denemeyi ne kadar özlediğimi, oturup uzun uzun bağıra bağıra şarkı söylemeyi ne kadar özlediğimi.

Film'in sonlara doğru yaklaştığını farkettim ve kapatıp yatmaya karar verdim, çünkü biliyorum. Kız dönücekti oğlana denk gelicekti barışacaklardı filan, istemedim "amaan bitirelim artık bu filmi de" tarzında bir son izlemek istemedim. Dediğim gibi 2:30 da yatmış olsam da üşenmedim sabah 7:00 de kalktım, bir güzel oturdum filmi bitirdim, dün akşamdan kalan yarısı kopmuş bir sigara buldum onu içtim. Düşündüm, evdeki o ayna kaplı dolaplarda kendime baktım. İçime bir sevinç doldu, ufaklığımı gördüm, pijamaları ayaklarının altına gelmiş uzun gelmiş paçaları, saçı başı dağınık, kendini hiç bir zaman yakışıklı bulmayan, her yüzünü yıkadıktan sonra yüzünü kurulayıp aynaya bakmadan önce hah diyordum, Tanrı dualarımı kabul etti, aynaya baktığımda süper yakışıklı birini görücem. Olmadı hiç bir zaman gözlerinle gördüğün üzere. Öz güvenimi de almış istanbula giderken alçak şems. Neyse onun geri bana döndüğünü görmek mutlu etti. Belki fark etmişsindir zaten önu özlediğimi blogda filan yazmıştım.

Her neyse bir şarkı açtım, aynanın karşısında dans ettim. O tutarsız çirkinliğime, o dağınık saçlarıma, o yabancılaşmış bedenime bir kez daha baktım. Sonra hiç bir şeye değil de o bedene acıdım, olmaz dedim, onun bir suçu yok. Koştum, filmlerdeki gibi perdeyi ani bir hareketle açtım, ışık gözümü aldı, çok hoşuma gitti. Gövdem ısındı bir anda sanki.

Biraz daha dans ettim bu aslında kendiyle küsmüş insanla. Sonra duş almaya karar verdim. Kendimi tamamen çıplak görünce garip geldi biliyor musun? Utandım ve garip geldi, sanki 6-7 yıl öncesine dönmüş gibiydim. Sonra şöyle duruşuma bir çeki düzen verdim, aynaya bir daha baktım, :) hoşuma gitti. Duşta sıcak su ve köpük ile sevdim kendimi,. Hayır diyeceksin bunları niye anlatıyorsun, tamam arkadaşız da sapık mısın ? diyiver ne olcak. İlk defa hayatımda kendimi seviyordum, böyle kendime bakmamışşım hiç, tenim bile beni özlemiş ya. Çok sevdim ben bu sabahı.

Sonra saçlarımı orta okuldaki gibi yaptım. Aynaya baktım, o kadar büyüdük diyoruz ya, bi skm miktarı bile büyümemişşiz. aynıyız mna koyayım. Sevindim lan büyümemeye, yaşlanıyorum ne güzel, sadece dışım. İçim halen gencecik, halen bluğ çağında, her yaptığı yaramazlık sonrası annesi gördü mü acaba, azarı veya oklavayı yiyecek miyim diye etrafına bakan biriyim ben. Mutluyum ulan.

İşe gelirken radyodaki şarkıya bağıra bağıra eşlik ettim, güldüm, eğlendim, ağladım, üzüldüm. Ben galiba kendimle barıştım bu sabah.

Bu arada sevdim ben seni küçük kız, her yüreğim darlandığında kaçacak bir sığınak gibisin bende, veya her süpper haber aldığımda arayıp, kız bunu şaraplandıralım mı diyeceğim birisi. Zamanı geldiğinde bir taraf seçeceksin, veya seçmek zorunda bırakılacaksın diye çok korktum. Bundan sonra da seçmek için zorlarlarsa onları seç, biz gizli gizli buluşur konuşuruz.

Öptüm civcivi yanaklarından.

21. Sonbahar

2009-09-01T23:41:00.000-07:00

Geçen gün işten çıktım, radyoyu açtım. Bululara takıldı gözüm, beyaz bulutlara, Bulut Beyaz'lara takıldı. Hayallerimi sanki bulutlara vestiyere asar gibi asmışşım, yağmur bekliyorlar gerçekleşmek için. Sonra uzun süredir önüme bakmadığımı ve küçük yokuş aşağı bir yolda hız yapmaya başladığımı farkettim. Bilkent Center'ın arka yolundan önüme biri atladı, var gücümle frene bastım ancak ya frenlerde bir sorun vardı, ya da ben yanlış pedala basıyordum. Appa gittikçe hızlandı, daha sonra yükseldiğimizi fark ettim. Bi önceki gece de başıma gelmişti bu olay, valizlerimi bıraktığımdan beri sık sık başıma gelecek sanırım. Yukarıdan dünya çok daha anlamsız bilmem tahmin edebiliyor musunuz?

Konur'da boş bankta bir teyze gördüm konuşup dertleşmeye karar verdim. Teyzemin yanına oturdum. Muhabbet ediyorum, ben anlatıyorum o dinliyor, ben soruyorum Şemsettin yanıtlıyor. Teyzem soruyor ikimiz birden şaşırıp kalıyoruz. O güzel elini ayağını kırdıkları heykel olan teyzem konuşuyor, ve Şemsettin ile benden başka kimse şaşırmıyor. Son derece doğalmış gibi geçiyorlar önümüzden. Bazıları onunla hayatımı ve sırlarımı paylaştığım için bana şaşırıyor. Sanki teyze güvenilmez bir insanmış da her sırrımı başkasına anlatacakmış gibi.

Uzun uzun konuştuk teyzeyle, ilk defa "doğru yapmışsın", "akıllıca davranmışsın", "bak büyüyorsun işte" gibi kalıplar kullanmaya başladı. "Ama ben büyümek istemiyorum ki" dedim şemsettine doğru kafamı uzatıp. Ama şemsettin gitmişti ve teyze'nin öbür yanında bir bayan oturuyordu. Sanki sırasını bekliyordu teyze ile konuşmak için. Tıkandım birden, konuşamadım teyzeyle daha fazla kız duyacak dalga geçecek diye. Sonra teyze kıza döndü ve peki kızım sen anlat bu senden utandı dedi. Aynı dertten muzdaripmişşiz, kuşlar uçuyor, ağaçlar sallanıyormuş onun için de.

Teyze çıkıştı birden, "Size ne oldu yahu, ne zamandan beri aynı derde sahip insanlar birbiriyle dertleşmeyip gelip heykellerle konuşmaya başladılar" dedi. Şok olmuştum, bir heyken onunla konuştuğum için beni eleştiriyordu. Daha sonra genç bayana baktım, "Evet" dedim. "Benim için de kuşlar uçuyor ve ağaçlar sallanıyor." O sadece çözümü yok der gibi baktı. Üşümüş olmalısın istersen üstüne birşeyler vereyim dedim. Artık sonbahar gelmişti, havalar soğumaya başlıyordu. "Gerek yok iyiyim böyle, üşüdükçe yaşadığımı hissediyorum" dedi. İşte dedim seni yakaladım, Şemsettin kız kılığına girmişti ve beni baştan çıkarmaya çalışıyordu.

İçeriden ona bir kazak getirdim sırtına örttükten sonra "Şemsettin yaptığın ayıp olmuyor mu sonbahar, sonbahar?" dedim. Döndü, bana baktı, çok masumdu ve Şemsettin olmasının mümkünatı yoktu. Ama korkmuştu benden, "Ben kalksam iyi olucak siz de sabah staja gideceksiniz" dedi. Hala sizli bizli konuşuyorduk, garipti.

Ona gece uyuyabileceği, uygun bir bankın olduğu uygun bir park aramak için dışarı onunla çıkmaya karar verdim. Sonuç olarak saat gecenin 2'siydi ve sokaklarda yanlızlığın yumurtalıkları vardı. Beraber asansör bekliyorduk. Önümde duruyor ve asansörün hangi katta olduğunu gösteren sayının yavaş yavaş azalmasını izliyordu. Ensesine baktım, boynuna, kulaklarına. Saçlarını toplamış, kuyruğu tekrar kıvırıp alttan saçlarına bir tokayla tutturmuştu. Eminim saçları sokakta uyuyan birine göre yumuşacıktı. Asansöre bindik, bana döndü. Nasıl oldu, nerde başladı, ne zaman gözlerimi kapattım bilmiyorum ama kendimi camdan dışardaki, diğer binada prostat olmasından şüphelendiğim amcanın tuvalet ışına bakarken buldum.

Kendime geldiğimde sabah olmuştu, onu uyandırmadan yataktan kalktım. Ona ve kendime baktım, hafiften uyandı. Anahtarları uzattım, "Al" dedim "Senin de bir evin olsun artık, merak etme zırt pırt gelip rahatsız etmem, geleceğim zaman da haber veririm". Anahtarları almak için elini uzatmadı, yastığının yanına koydum.

Yurda gittim, tuvaletim vardı sanmıştım, aldanmışşım. Ufak mikroplarla ve bakterilerle muhabbet etmemiz gerekiyormuş. Bağırdım onlara, ben bağırdıkça onlar şaşırdı. Şaşıracak ne var diye düşünürken, kendi kontrolümde olmadan tekrar bağırdım. Hayatımda bu kadar uzun süre bakterilerle konuştuğumu hatırlamıyorum. Sonra duş aldım, düzenli bir alışkanlığım olmamasına rağmen dişlerimi fırçaladım. Kendimi sıcakta asfalta düşmüş dondurma gibi hissediyordum, eridim ama temizlenemedim, sadece doğaya karıştım.

Appa'nın yanına gittim, "Bu sefer de tekle, beni yarı yolda bırak, istediğim yere götürme" dedim, dinlemedi. Arka koltuktan "Eee nasıldı dün gece?" diye atılan Şemsettin'in sesiyle irkildim. "Yapma" dedim "havamda değilim, seni işe bırakamayacağım bu gün, benim başka bir işim var" dedim. "Tamam" dedi "İşini beraber halledelim". İyi olur, diye düşündüm, hem arabayı ordan kaldıracak birisi gerekir. Köprüye gittim, son bir kez daha baktım İstanbul'a, beni reddeden Kuleli Askeri Lisesi'ne, dayımın götürdüğü çay bahçesine, denizden su çaldığım moda sahiline, güneşte sarhoş olduğum Galatasaray Üniversitesi'nin bahçesine, kahvaltı yapmayı sevdiğim Dolmabahçe sahiline. Demir parmaklıkların arkasına bir bacağımı attığımda Şemsettin elimden tuttu, "Daha çok erken, sen gidersen ben ne yapacağım" dedi. "Senin kendine özgü, güzel düzenli hatasız bir hayatın var Şemsettin, bunun benimle ne alaksı var?" dedim. "Seni ahmak" diye serzendi, "Ben senin içsesinim, farkedemedin mi hala?". Şok olmuştum, kafan karıştı ve elim kaydı. Yanlış anlatılıyormuş, hayatınız gözünüzün önünden film şeridi gibi filan geçmiyor. Uzun uzun yaptığınız hatalarınızı da düşünecek vaktiniz olmuyor. Evet derin bir pişmanlık var, "daha görecektik be, ne acelesi vardı" diye. Beyaz ışık da yalan, aydınlık hiçbirşey yok, zifiri bir karanlık var.

Sonra birden arkamdan taksici olduğunu sandığım bir amca tuttu. "Ne yapıyorsun oğlum? Neye bakıyorsun?" dedi. Şemsettin suya düşmeden önce yok olmuştu, ne bir su sıçraması, ne de bir hareket. Etrafımdaki koca kalabalık sadece bana bakıyordu. Parmaklıklara yaslandım ve ağlamaya başladım. Taksici amca'dan beni moda sahiline götürmesini istedim, kırmadı kabul etti.

Şimdi mi ne yapıyorum? Taş sektiriyorum denizde, 5 yapabildim ama çocukken rekorumun 7 olduğunu hatırlıyorum, rekorumu geçmeden bırakmayacağım.

O zaman Haleluya!

2009-08-31T05:55:00.000-07:00

Herşeyle herşeyin arasındayız
Birine öyle uzak ötekine bu kadar yakın
Ağzına sıçmışlar duyduğuma göre
Bıyık bırakmışsın

Dişin ete sürtünürken çıkardığı sesi duyuyor musun?
Cızırtılarla
Bilmem neden suçluyuz
Bir sonbahar denizine dökülürken klarnet eşliğinde akşam
Çay içip sohbet etmemizi
Çağırıyorlar tanık sandalyesine

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden olmaz

Şaşıyorum hâlâ insanı kanatan hakikatler olmasına
ve yalnızlığa
Yalnızlığın yumurtalıkları falan var
Salataya karabiber koyar gibi sallanıyordu kolu
Ölmekte olan kadının
Ayağında kan kırmızısı bir çorap
Bıraksalar tetiklerimi evde bırakırdım sayın jüri üyeleri

Ve atardım yalnızlığın tâ yumurtalıklarına kadar bir yumruk

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden olmaz

Bana gözlerimi vermiyor
Eteklerini kısaltıp yüzlerini saklayan kadınlar
Hışırtılarla
Üzülme sen biz de sarhoş şarkılar birgün söyleriz
Bir plak iğnesinin çizdiği yüzlerle üzülmezsen

Tasmanya'da amma da dudaklarımızı tükürürüz
Tetiklerini yitirmiş bir otomatik tüfekle
Bak insan sevmesini öğrenebilir hapishanesini
At yalnızlığın yumurtalıklarına bir tekme daha
Hayır Port Arthur'a sapmadım önünden geçtim sadece
Silah sesleri geliyor
Şu kafetaryadan veya daha yakından DAN DAN
Sayın jüri üyeleri hayata düşeceğimi bilseydim aranıza
Dün adlı bir dağdan
Terliklerimi evde bırakırdım elbette bir de
Cebimde bulacağımı sandığım kibritlerimi
Suç aletlerimi

Ellerini yüzüme örten o kağıt kız artık...

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden olmaz

Elimde tek bir tetik ve yalnızlığın tâ yumurtalıklarına varana kadar
Kolu elbette salataya karabiber koyar gibi sallanmalıydı
Arabalar yavaşlayarak yanından geçerken

Bunlar ellerim bu ahlâkım bu az önce çıkarttığım yangın
Hayır çorap kırmızı sadece
Aceleye getirilmiş bir gecenin yarısında
Bak ben söyleyeyim bıktım senden ve tanrılarından DAN DAN
Silah sesleri geliyor
Dinle plakların iki şarkı arası cızırtısından şimdi sesimi
Bir sessizlik planladım misafirlere
Zor pazartesiler geçsin
Kızlar sokaktan istediği erkeği seçsin diye
Çünkü blues az anlıyor musunuz

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden
OLMAZ...

Onu da ver diye haykıran RAN RAN
Misafirlerin arkasından DAN
Artan jambon cips ve şampanya
Ya şu evi de yakmalı şu küçük kızı da öldürmeli
Dişin eti özlemesini duyuyor musun
Vınıltılarla
Salataya karabiber koyar gibi sallanan kollar

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden

Bu gruba bir basçı lazım
Çünkü adalet az

OL
MA
Z

Şimdi şehre su veren bütün vanaları kapatmalıyım
Sokaklarda yalnızlığın yumurtalıkları var ve yazman hanım
Benimle evlenmeyen
Ne çok tütünsüz bol vitaminli bordo çoraplı kızlar
Var ve inanın birbirlerine çok yakışıyorlar
Bu delik alnınızın ortasında iyi durdu bayan
Bir hatıra Port arthurdan DAN
Evet bu hayatın biraz kırmızısı az az
Daha yüksek sesle
HALELUYA DEMEDEN OLMAZ
HALELUYA DEMEDEN OLMAZ

Bilseydim tetiklerimi terliklerimi evde bırakırdım
İlkokulların kurumakta olduğunu böylesine
Evet hep beraber

Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden olmaz

Siren sesleri yaklaşıyor
Hamburgerinizden geçen bir mermi
Yalnızlığın ta! yumurtalıklarından geçen bir tekme
Hayatınızın ortasından geçen sidikli bir aşk ta! aşk
Bütün haksız yere övülmelerim gözlerimin önünden

Ellerini yüzüme örten kağıt kız artık
- ateşinizi alabilir miyim -
Haleluya demeden olmaz
Haleluya demeden olmaz
Sigara kullanmam
Port Arthur'dan silah sesleri geliyor veya çok daha yakından
Ve arlanmaz devrimci gülüşümü nereden bulduğumu soruyorsunuz
Kendinize DAN DAN
Mesela karşı masadan sayın cinayet masası yetkilileri
Bir armağan bir armağan
Danseden hayaletlerinizi kırıyorum
Şangırtılarla ve birbiri ardından
Bir an şakağımı soğuk bir vanaya dayıyorum
Ölüler geçmiş buradan
Haydi hep beraber dişleri gıcırtılarla

Haleluya demeden olmazzz
Haleluya demeden olmazzz

İnsanları değil tenhalığı sadece

yaşamak sadece yaşamaktan ibarettir
boş bir oda gibi nedensiz
aşk şiirleri ve yanan şehirler buradan gelir
yine de kimse inanmaz

Enis AKIN'a ve 029'a teşekkürler.
Her ne kadar birileri seslendiği şiiri benimle paylaşmasa da...

Monitörde Parlaklık Ayarı

2009-08-24T23:17:00.000-07:00

Dünyada yaşanılan büyük kriz ( evet evet, hani bizim direği yalayıp out'a çıkan topumuz) yüzünden dünyadaki büyük şirketlerde çalışanların maaşları tartışma konusu haline gelmişti. En güzel indirim, en beğendiğim database şirketinden geliyor. CEO'nun maaşı yılda 1milyon $'dan 1$'a düşürüldü. İnanmazsan kendin bak.
Barney Stinson'un "Lebanese Girl" açılımına rakip getiriyorum. "Venezuelan Girl". Böyle bir millet olabilir mi ya? Bu yıl Bahamalar'da yapılan Miss Universe 2009 Kainat Güzelliği yarışmasını Stefania Fernandez kazandı. Geçen yıl da bunlardan birisi kazanmıştı. Kainat Güzelliği yarışmalarında Amerika daha önde götürüyor ancak Venezuelalı genç kızlar 6 Kainat 5 Dünya ve 5 kez de Miss International kazanarak toplamda yetişilemeyecek bir liderliğe sahip. Oturdum bunu mu araştırdım, hayır. Güzel kadınları takip ederim.
İşi gücü bırakmışlar, oyuncak arabayı, oyuncak bebeği, yapbozları bir kenara atıp genpet diye birşey yapmışlar. Neymiş efendim ölü bir canlıyı oyuncak paketi içinde alıyorsunuz. İçinden çıkan techizat yardımıyla hazırladığınız sıvıyı o ölü canlıya enjekte ediyorsunuz, 1 yıl ila 3 yıl arasında yaşayan bir oyuncağınız oluyor. Yani anlayacağınız ölüyü canlandırıp, onunla oynuyorsunuz. Bu bana bir korku filmini hatırlattı ancak adını vermeyeceğim şimdi.
Sezin İşler isimli birisi varsa bu blogu okuyan, kendisinden çok özür diliyorum, Google'dan kendisini aratarak bu blog'a gelmiş. Ancak gelişinin sebebi benim Heroes dizisi hakkındaki bir yazımda bu sezon işler değişecek yazacağıma bu sezin işler değişecek yazmam olmuş. Benimle iletişime geç Sezin İşler, senin için büyük bir ödül var.

Dokunma Kardeşim...

2009-08-21T06:33:00.000-07:00

Atıştırmalık Birşeyler

2009-08-19T06:24:00.000-07:00

İkinci sınıf restoranların servis masalarındaki çatal bıçak eksikliği kadar noksandı duygularımız birbirimize karşı. Yiyemezdik ki yemeği, yüzümüze gözümüze bulaştırırdık.

Dur çağırma garsonu, nasıl olsa soğudu yemek artık.

Find a way to find a way

2009-05-31T18:26:00.000-07:00

Eleştiri Hakkında

2009-05-13T15:59:00.003-07:00

Hindistan'da çok ünlü bir ressam varmış. Herkes bu ressamın yapıtlarını kusursuz kabul edecek kadar beğenirmiş ve onu "Renklerin Ustası" anlamına gelen Ranga Geleri olarak tanısa da kısaca Ranga Guru derlermiş. Onun yetiştirdiği bir ressam olan Racigi ise artik eğitimini tamamlamış ve son resmini bitirerek Ranga Guru'ya götürmüş ve ondan resmini değerlendirmesini istemiş. Ranga Guru;

"Sen artık ressam sayılırsın Racagi. Artık senin resmini halk değerlendirecek."

diyerek resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve meydanda en görünen yere koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını istemiş. Racigi denileni yapmış.

Racigi birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde görmüş ki tüm resim çarpılardan neredeyse görünmüyor. Çok üzülmüş tabii. Emeğini ve yüreğini koyarak yaptığı tablo kırmızıdan bir duvar sanki. Resmi alıp götürmüş Ranga Guru'ya ve ne kadar üzgün olduğunu belirtmiş. Ranga Guru üzülmemesini ve yeni bir resim yapmasını istemiş. Racigi yeniden yapmış resmi ve gene Ranga Guru'ya götürmüş.

Ranga Guru resmi tekrar şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş. Ama bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı boya, birkaç fırça ile birlikte insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı bırakmasını istemiş. Racigi denileni yapmış...

Birkaç gün sonra gittiği meydanda görmüş ki resmine hiç dokunulmamış, fırçalar da boyalar da bırakıldığı gibi duruyor. Çok sevinmiş ve koşarak Ranga Guru'ya gitmiş ve resme dokunulmadığını anlatmış. Ranga Guru demiş ki;

"Sevgili Racigi, sen ilk resminde insanlara firsat verildiginde ne kadar acımasız eleştirebileceklerini gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı... Oysa ikinci resminde onlardan hatalarını düzeltmelerini istedin, yapıcı olmalarını istedin. Şunu hiç unutma sevgili Racigi, kötü yönde eleştirmek kolaydır, yapıcı eleştiride bulunmak ise eğitim gerektirir. "

Kısa Kısa #1

2009-04-24T14:25:00.000-07:00

Oracle'ın Sun Microsystems'i satın aldığını biliyor muydunuz? Yok artık :|

Bu blog'un çirkin yorumdan beri ziyaretçi sayısının %22 arttığını biliyor muydunuz? İnternette neden bu tarz şeyler arayan insanlar var bilmiyorum.

Dikkatimi çekti barlarda bazı çiftler beraberce yiyişirken bazıları tırnaklarını yiyorlar. O an'lık bir fotoğraf geliyor aklıma, hadi neyse diyorum.

İleride herhangi birşey için başvuracağınız şirketlerin kolaylıkla facebook sayfanızı ve blogunuzu bulabileceğini biliyor muydunuz? Ben bilmiyordum, buldular :)

"Çirkin kadın vardır, midesiz erkek çoktur, votkanın suçu yoktur." cümlesini ben uydurmadım, sosyomat.com'da gördüm.

Hatırlamayanlar için: ince zeka ürünü bir tecavüz..postmodern bir akımın öncüsü...

Sizlere google bizi anlamış ne önereceğini biliyor konulu resimle veda ediyorum.

Anlayana istatistik

2009-03-21T10:54:00.000-07:00

How to solve a problem?

2009-03-17T17:55:00.000-07:00

Bir fikra vardir, damat adayina sorarlar,
- Ickin var mi?
- Yok
- Kumarin var mi?
- Yok
- Capkinlik?
- Yok
- Cok iyi. Peki senin hic kotu aliskanligin yok mu?
- Biraz yalan soylerim!!

Büyümek...

2009-02-01T16:31:00.000-08:00

Büyümeyi beklemek zor is çocuk!
Seker kavonozuna sandalyesiz erismek...
Mahallenin haylaz çocuklarina
Günlerini göstermek...
Oyuncak arabalar yerine sahicilerini sürmek...
Veya bakkala izinsiz gitmek degil ki büyümek
Büyümek sandigin aslinda bitmektir çocuk!
Bilmezsin.
Büyüdügünde,
Düslerinde uçusan hayallerini,
Artik yakalayamadigini fark edersin.
Göz açip kapayincaya dek,
Yitip gidenin zamandan baskasi olmadigini...
Ve rüyalara düsen yapraklarin,
Sadece çocuksu düslerin agirligina dayanikliligini...
Düs yapraklari güçsüzdür çocuk!
Bilmezsin.
Büyümek, düslerini satmaktir.
Büyümek,
oyuncaksiz kalmaktir.
Büyümek dizlerdeki yaralarin,
Yüreklere tasinmasi...
Büyümek acimaktir, kanamaktir,
Yanmaktir çocuk!
Bilmezsin.

MySpace'den Müzik İndir.... mek mi istedin

2009-01-23T10:44:00.000-08:00

Resim sitenin düzenini bozmuş olabilir ama burada ifşa edilinceye dek duracaktır. Kendi resimleriniz ile kategorize etmeyin, kalbiniz kırılabilir :)

Hey Sen....

2009-01-15T21:48:00.000-08:00

Düşlerinin Peşindeysen... Düş Peşime...

Group 1 - Project Page

2009-01-04T14:05:00.000-08:00

Analysis Report : analysis

Design Report : design

Users Guide: Guide

Api for basic browser : API

Source Code : Source Code

Lesson 1

2008-12-27T20:52:00.000-08:00

Ankara Sahibine Döndü...

2008-12-24T17:33:00.000-08:00

İyice yorgunum. Omuzlarımda, sanki yılların rehavetliği var. Çöküyorum… Girdiği bunalımdan çıkamayan bir varlığım, bunu biliyorum, ama varlık olduğuma inanmıyorum. Çünkü hiçbir varlık pes etmez, hep mücadele eder. Fakat ben bunu başaramadım. Üzgün olacağımı anladığım mutsuz anlarımda, somurtmuş bir bebek yüzü gibi güleceğime, ölen bir ihtiyar gibi, yelkenlerimi kapattım dünyaya…

Hep mutlu etmeye çalıştım kendimi. Çok yolunu denedim. Ama girebileceğim her sokak, sonsuz yoldu benim için. Gerçek bir girdaptı. Bu yüzden çaresiz kaldım hep.

Annem ve babamla mutlu olmayı denedim. Özellikle babamla. Bir babanın en büyük hayali, oğluyla maça gitmektir. Benim hayalim ise babamla maça gitmekti, onunla top oynamaktı. Ama ailemin kokusunu özleyen birisi olarak, Tanrı bana bu mutluluğu çok gördü. Babamla maça gitmek, top oynamak, uçurtma uçurtmak… gibi çocukluk hayalleri bir yana, babamın kokusunu merak ediyorum. Annemin de her gece üstümü örterek bana süt getirmesini. Ama bana süt getiren olmayınca, masama hep bir kadeh içki geldi. İçkiler devrildikçe, kafamı kaldıramayışımın yorgunluğunu damarlarım çekti.

Hayatın renklerine akmaya çalışırken, karşıma çıkan siyah perdeyi atlatamadım ve üzerime dolandı. İçinden geçtiğim halkalar, sesimi duyurmaya çalıştığım mağaralar, kadar genişte sanki. Aksine yaşayamadığım dar bir odaydı bu halkalar.

Bu hayatta, . denemediğim tek şey kalmıştı, ama iyi ki denedim. Çünkü aşk bana göre değildi. Bana göre aşk; iki kişilik. Fakat aşkın kontejyanına kayıt yaptıran bir kız olmadı asla. Zaten, sevilmeyi bilen, sevmeyi de bilir.

Yani; sevmek güzel şeydir, seviyorsa sevilen…

Bıraktım sevmeyi, bıraktım artık yaşamayı. Başkası için yaşıyordum sanki. Tek sahip olduğum şey; kalemlerimdi. Kâğıtlarımı asla saymıyorum, çünkü onların bana bir yardımı yoktu. Çoğu kez, kullanılmış kâğıtlara yazıyordum. Ait olduğum baraka dünyanın, karalanmış sayfalarından kaçmak, bana hiç adil gelmezdi. Kalemimi, her elime aldığımda, mürekkebin rengi satırlar ilerledikçe, kendini tatlı bir ahenge bırakıyordu. Özgürlüğüm salıyordu kollarımı dünyaya… Duygulu cümlelerim yem oluyordu martılara… Ama nedense, o martılar hep göç ediyordu bulunduğu diyarlarından. Hiç biri, teşekkür etmek için pencereme gelmedi. Sanki yüzsüz davetsiz bir misafir gibi hep ben gittim. Sözlerim martıların yuvalarında sabahlıyorlardı… Ama sözlerimden bir kelime bile eksilmedi. Konuk misafir gibi olan sözlerim, cümlelerim, hazinem… sıcak geldi martılara ve sadece onlardan saygı gördü. Başka kimseden saygı görmedi…

Yazdıkça mutlu oldum ben… Hep mutlu olmam gerekirdi ama hep kısa sürüyordu, hüzünlü mutluluklarım…

Çocukları çok severdim. Gençliğim boyunca çocuklarla ilgilenmiştim, kalemime sahip çıkmaktan evlenmeye ne vakit kaldı, ne de evlenmek için doğru düzgün bir kız vardı!

Hayatım boyunca tek hayalim vardı; babamla uçurtma uçurtabilmek… Ama hiç olmadı. Çünkü çocuk yuvasında yetişmiştim. Anneme ve babama neler oldu, bilmiyorum… Kendimi bildim bileli çocuk yuvasındaydım, kimse hayatımla ilgili bir şey bilmiyor gibiydi. Hiç kimse, bana babamı, annemi anlatmamıştı. Ben de sormamıştım. Yıllarca soramamıştım. Anlatmalarından korkuyordum herhalde. Ya anlatsalardı…

Bakıcıların ve öğretmenlerin bizimle ilgilenmeleri beni sıkıyordu. Henüz çocuktum, pek bir şey bilmiyordum ama kendimi sahipsiz hissetmek, kendime hayvan sıfatını yakıştırmama neden oluyordu. Gerçi, hayvanların bile, iyi-kötü sahipleri vardır.

Sanki özgür olmak demek, sahipsiz olmak demek…

…

Uzun yıllar boyunca, kanserin tesirine esir düşen bedenim, yatalak bir şekilde hayatını sürdürdü. Hayatım, her aybaşı çarşafı yenilenen bir yatakta, tavanı izleyerek geçti. Hayatım boyunca yapmayı sevdiğim en büyük şey; düşünmekti… Beyaz tavana bakarak dünümü ve yarınımı düşünüyordum. Hep de susamaktaydım, som zamanlarda daha da susamaya başladım. Nedeni bilinmez, ağrılarım çoğalmaya başladı. Bakıcımın, birkaç gün önce parasını veremediğim için evi terk etmesiyle, yatak odamın karşısındaki mutfağa gidip su alamıyordum. Bakıcımın, kıyafetimi değiştirmeme yardımcı oluyor ve su getiriyordu. Yeri geliyor, yazdığım kâğıtları yayınevine götürüyordu. Fakat hiç ama hiç, kötülüğü dokunmuyordu. Hiçbir şey söylemeden, gizlice çekip gitmişti.

Son birkaç saattir yorgunluğum kalmamış gibiydi, uykudan yeni uyanmıştım. Daha önceleri uyanınca, basket maçından çıkmış gibi kollarım ve bacaklarım ağrıyordu. Rüya görmekten ve düşünmekten de başım ağrıyordu artık. Fakat şu an hiçbir şeyim yoktu.

Öleceğimi anlıyordum… Yıllardır ilk defa garip bir durumdaydım. Evet, gerçekten ölecek gibiydim. Yutkunmakta zorluk çekiyordum. Daha doğrusu yutkunamıyordum bile… Tükürük bezlerim çalışmıyor gibiydi, hissetmiyordum dudaklarımı. Sanki iç organlarıma felç gelmişti.

Sol kolum ağrıyordu, zor bir şekilde, başucumdaki müzik setinin oynat düğmesine doğru kolumu uzattım ve düğmeye bastım.

Hayalimi düşünüyordum. Fakat hayallerim çoktan yosun tutmuştu… Ve hiçbir sabah, güneşle uyanmayacaktı. Bunu biliyordum… Ama en büyük hayalimi gerçekleştirme ümidim vardı. Bu imkânsızdı, yine de hayatımın enerjisiyle bunu gerçekleştirebileceğimi biliyordum. Fakat nasıl olacağını bilmiyordum!

Müzik setinde çalan klasik müzik ruhumu okşuyordu. Kasetin bitimine yakın, nihayet aklıma düşünceler yerleşmeye başlamıştı… Zar zor düşünüyordum, kendimi bir kuş gibi hafif hissediyordum ve de damağım kupkuruydu, gittikçe çürüyordu sanki.

Hayalimi gerçekleştirmeye karar vermiştim. Babamla uçurtma uçurmak, şu an için düşünülmesi bile gülünç olan bir saçmalıktı. Fakat ilk defa kendim için bir şey yapmak istedim.

Hep yazı yazmıştım, sadece ihtiyaçlarımı karşılıyordum. Uykularımı ve yemek yemeyi bile düşünmüyordum. Bunlar benim için ihtiyaç olmaktan çıkmıştı. Belki de bu yüzden kanser olmuştum. Yazmadığım bir şey kalmamıştı. Kendimi bile yazmıştım. Hatta ilk, kendimi yazmıştım. Daha sonra da kendimde yazacak bir şey bulamayınca sıkılıp vazgeçmiştim.

Şimdi ise en büyük hayalimi yazmak istiyorum. Babamı ve uçurtma uçurttuğum o güzel saati, belki de dakikaları, saniyeleri… Hiç değilse saniyeleri anlatmak, okuması en keyif verici ve heyecanlı bir hikâye olabilirdi. Tat alarak yazacağım yazıya başlamak için, müzik setinin yanından bir tane mavi dolmakalem aldım. Kalemim . doluydu. Fakat kâğıdım yoktu. Yatağın yanında, etrafında, üstünde, altında… hiçbir kağıt yoktu. Sadece yastığımın altında kâğıtlar vardı. Fakat kullanılmışlardı. Çaresiz onlara yazmak zorunda kaldım. Kalkıp yeni bir kâğıt bile alamayacak kadar kötüydüm. Diğer yandan da iyiydim. Çünkü öleceğimi biliyordum. Sanki Azrail, bana durumumu hissettiriyordu.

Kullanılmış bir sarı kâğıda başlıksız ilk cümleyi yazmaya başladım. Kâğıdın sarılığı, zamandan kaynaklanıyordu. Uzun süre ellenmediği için, yastığımın altında sararmıştı. İlk cümle; hayal ettiğim babamın karakterini açıklıyordu. Saçlarının gürlüğü, yüzünün güzelliğini, beni sevdiğini… yazıyordum. Satırlar ilerledikçe babama olan merakım artmaya başladı ve sesli düşündükçe, sesim kısılmaya başladı.Babamla karşılaştığım ve uçurtmayı uçuracağımız parkı yazacağım cümleler, sabırsızlıkla yaklaşırken, boğazıma sert bir ağrı girdi.Ağrı ile birlikte nefes alamamaya başladım.Nefes alamıyordum.Nefes alamadığım için birkaç dakika sonra bayılacağımı ve öleceğimi biliyordum.Her geçen saniyede, yazmak istediğim yazının, yarım kalmaması için dua ediyordum.Ama ellerim yarım kaldı.Önce, kağıtları tutan sol elim, sonra da kalemi tutan sağ elim bacağıma doğru düştü, . hikayem ve hayalim yarım kaldı…

Eray Dedik'e teşekkürler.

Bağlanmayacaksın - Can Yücel

2008-12-16T17:06:00.000-08:00

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin o'nu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden,
Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın.
Ucundan tutarak...

CAN YÜCEL

Onu Bir Gün Terkedeceğim...

2008-12-11T17:08:00.000-08:00

İlk tanıştığımızda ben 14 yaşındaydım. O ise benden oldukça büyüktü. Kendi içimde sürekli tartışmalar yaşıyordum; çünkü bana göre bir birliktelik başlayacaksa bunun ucunda “sonsuza dek” kelimesinin bulunması gerekirdi. Ancak kendi geleceğime dair planlarım onu hayatıma dahil edebilmeme izin vermiyordu. Hem onun hayatına giren ilk insan değildim, sonuncusu olmayacağım da su götürmez bir gerçekti.

Başlarda sadece dostlarımla paylaştım bu görünürdeki küçük olan sırrımı. Hepsi bu beraberlik için yaşımın çok küçük olduğunu düşünüyordu; ama hani bu türden birlikteliklerde yaşın sorun olmayacağı gerçeği.

Kendime yalanlar söylemeye başlamıştım. Sadece gönül eğlendiriyordum onunla – ne kadar aptalmışım – Ailem bu konudan haberdar olmamalıydı.

Sanırım ‘kıyametin kopması’ ile ‘yerin dibine batmak’ olarak adlandırılan durumlar tam bulunduğum hali anlatıyor. Gizledim, gizlendim...

İlk başlarda çok seyrek buluşuyorduk. Gün geçtikçe buluşmalarımızın sayısı arttı. Gönül eğlendirmek demiştim ya, işte o kendime söylediğim yalanlardan sadece biri. Birlikte çok zaman geçirmeye gerek kalmadı hayatımda kapladığı yeri kavrayabilmem için. Evet, onu seviyordum. Lakin hep aynı düşünce kafamda dolaşıp duruyordu: ‘Onun tutsağı değilim, istediğim zaman terk edebilirim.’ Buyurun size yalanlar oyununda ikinci perde. Ne zamanla hayatımın her safhasına yerleşmesini fark etmem yetti onu terk etmeme, ne de annemin bizi yakalaması. Aslında annem bizi yakalamadı, izlerimizi buldu, ardında bıraktıklarını gördü. Kızamadı, biliyordu çünkü buluşmamızı yasaklamasının bir işe yaramayacağını. O vakte kadar gizli devam ediyordu, yine gizli sürdürebilirdik.

Zaman geçtikçe birbirimize daha sıkı bağlandık. ( Yalan 3, Tabii ki sadece ben ona bağlandım, onun umurunda bile değildi.) Şu an geriye dönüp baktığımda tutunduğum yaşam halatımda 11 düğüm daha eskittim ve veren taraf hep ben oldum. O bana sadece anlık ve sahte mutluluklar hediye etti. Herhalde canımı vereceğim tek o oldu. Onun için ailemle, arkadaşlarımla ters düştüm, onun yüzünden hastalandım, ama hiçbir zaman ayırmadım yanımdan, ayıramadım...

Görüyordum, biliyordum nelere yol açtığını ve açabileceğini. Önce onu sevebilmeyi öğrendim, sonra nefret etmeyi. Aşk, sen nefrete ne kadar yakınsın oysa...Beraber olmayı istemediğim anlarda bile yanımda olmaya devam ettiğini gördüm. İrademi ezdiğine, beni kendimle bile ters düşürdüğüne şahit oldum. Başkalarını kırdım onun yüzünden ve ben daha da fazla kırıldım.

İnsanlarla arama girdi, arkadaşlarım ondan nefret etti çoğu zaman. Hatta benim bile tiksindiğim oluyordu bazen, ondan ve ruhuma sinen kokusundan. Dudaklarımın her temasında ben onun ruhundan çalıyordum, o benim bedenimden. O her seferinde yeniliyordu kendini, bense gittikçe kötüleşiyordum. Ama bir türlü terk edemedim.

Aslında birkaç kez denedim ayrılmayı. Hepsinde de dönüşüm bir öncekinden daha arzulu oldu. Yokluğunda kıvrandım hasretinden, kırmaya çalıştım irademin en zayıf halkasını, ama asla aklımdan atamadım. Bol bol tırnak ve kuruyemiş yemeye başladım, ayrılık kilo aldırdı. Ve ben hep geri döndüm.

Ama yine de sözüm olsun ki, burada hepinizin önünde: “Bir gün bırakacağım bu lanet olası sigarayı.”

...

Ben bu değildim ve de olmak da istemezdim...

Maziden sevdiğim bir yazımdır. Bu gece ilham gelmedi bunu paylaşayım dedim. Tüm yeni okurlara gelsin... Orjinali için ==> http://noktasizvirgul.blogspot.com/2006/08/onu-bir-gn-terk-edeceim.html
İlk haline baktım da hayal ürünü olsun diye zorla 14 yaşında bir kızın ağzından yazmışşım, sanırım yeni hali daha iyi oldu

Kimsiniz?

2008-12-10T14:35:00.000-08:00

-Ne kadar "Issız"sın N.v.?
-Geçici Issızım

Issızlık kavramı sizin için o kadar değişken ki, sosyal hayata bakış açınızı tek bir kelimeyle özetlemek yada sizin hakkınızda genel bir yargıya varmak çok zor. Siz hayatı inişli çıkışlı bir ruh haliyle yaşıyorsunuz, tüm tepkileriniz, hayata karşı olan duruşunuz günden güne değişiyor.Bir gün en kalabalık ortamlarda bile bir anda girişken tavırlarınızla sivrilirken, bir başka gün bir tek insana bile tahammül edemeyecek kadar kendi kabuğunuza çekiliyorsunuz. Genelde bu ıssız dönemleriniz daha önceden oluşturduğunuz sosyal çevreniz ve yakın arkadaşlarınız tarafından farkediliyor ve sizi ıssızlığınızdan kurtarmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Bu nedenle ıssız kalmak istediğiniz zamanlarda bile elinizden tutup sizi kalabalığa çekecek birileri oluyor.

-Gerçekten Mutlu Musun N.v.?
-Daha iyi olabilirdi.
Genel olarak olmasını istediğiniz gibi bir hayatınız var ve idare ettiğini düşünüyorsunuz. Ancak ara sıra “daha iyi olabilirdi” demekten de kendinizi alamıyorsunuz. Belki size daha fazla destek olabilecek arkadaşlara ihtiyacınız var ya da kendinizi daha iyi ifade edebileceğiniz bir işe. Hayatınızda birşeyler eksik ve onu bulduğunuz an gerçek mutluluğu da bulmuş olacaksınız.

-Başkaları senin hakkında ne düşünüyor N.v.?
-Kibirli!
Başkaları sizi dikkatle başedilmesi gereken biri gibi görüyorlar, dışarıdan ben merkezci, kibirli ve baskın karakterli olarak algılanıyorsunuz. Onlar, size özenip sizin gibi olmak isteyebilirler ama asla size güvenmezler ve sizinle ilişkiye girmekten kaçınırlar. Ama özgüveniniz o kadar yüksektir ki başkalarının dediklerine pek kulak asmassınız.

-Peki nasıl bir dostsun N.v.?
-Rahat (?) bir dostum.
Sizin hiç bir zaman illa beni sevsinler, illa benimle vakit geçirmekten keyif alsınlar diye bir derdiniz yoktur. İnsanlara kendinizi sevdirmek için ekstra bir çaba harcamazsınız. Her ortamda kendiniz gibi oluşunuz ve bu rahat tavırlarınız yeni girdiğiniz bir ortamda bile farkedilir ve bu nedenlerle diğer insanlar sizin yanınızda huzur bulurlar. Çünkü onlar da sizin rahatlığınızdan etkilenip aynı şekilde yapmacık tavırlara girmezler. Dolayısıyla herkes sizinle vakit geçirmekten keyif alır her ortamda sizin de olmanızı isterler. Tatil planlarında bile bir çok yerden teklif alıyor ve karar vermekte zorlanıyor oluşunuz bundandır.

-Hangi şehirsin N.v.?
-New York.
Siz tam bir modern dünya insanısınız teknolojinin ve yeniliklerin kalbi olan New York sizin şehriniz . daha önce gitmediyseniz bile New York’a gittiğinizde hiç yabancılık çekmeyeceğinize emin olabilirsiniz. New York da diğer şehirler gibi duyguları olan bir şehir ama diğerleri kadar detaycı değil. New York sizin nereden geldiğinizi umursamaz, sizin dilinizi, geçmişinizi sorgulamaz, eğer o an oradaysanız onun için önemli olan budur. Ne kadar süredir orada olduğunuz önemli değildir. Siz de aynı New York gibi geçmişi kurcalamktan hoşlanmazsınız, mevcut neyse sizin için önemli olan o dur. Eminiz ki sizing de New York gibi her kesimden arkadaşınız vardır. Bir ortama giriğinizde uyum sağlamakta zorlanmazsınız. Tüm bu veriler ışığında kısaca siz “New York”sunuz diyebiliriz.

-Bir önceki hayatında kimdin N.v.?
-Şarap Üreticisi.
Bir önceki hayatınızda Güney Fransa’da üzüm bağları olan bir şarap üreticisiydiniz. Maddi açıdan varlıklı fakat bulunduğu çevreden hoşlanmayan biriydiniz. Bu nedenle sık sık kendi dünyanıza çekilir ve hayat üzerine bir filozof edasıyla düşünceler geliştirirdiniz. Hatta bu düşüncelerinizi yazıya döküp bir kitap halinde yayınlamayı bile düşündünüz fakat beklenmedik bir aşk macerası sizin hayata bambaşka bir gözle bakmanıza neden oldu ve daha önce yazdığınız ve düşündüğünüz herşey size yavan gelmeye başladı. Bu nedenle bu yazıları hiç bir zaman yayınlamadınız. Büyük aşkınızla hiç bir zaman evlenmediniz ama ömrünüzün sonuna kadar birlikte yaşayarak, hayatınızın tadını doya doya çıkardınız. Ölümünüzden sonra sevgiliniz sizin yazılarınızı evin bir köşesinde buldu ve her akşam sizinle konuşur gibi hissederek o yazıları tekrar tekrar okudu.

-Ve önemli konu... Nasıl bir yalancısın N.v.?
-Berbat bi yalancıyım.
Kusura bakmayın ama söylediğiniz yalanların hiçbirine kimse inanmıyor, hatta o kadar zorlanıyorsunuz ki, insanlar sizin söyledikleriniz karşısında gülmemek için kendilerini zor tutuyor. İyisimi siz yol yakınken dönün ve yalan söylemek için kendinizi zorlamayın. Yalan söyleyememek elbetteki bir kusur değil, hatta sizi bu konuda tebrik etmek gerekir çünkü bu zamanda zor bulunan nadide bir saflığınız var.

*ps: Birbilen'in bildiklerine ve söylediklerine dayanarak altına açıklama yazmıyorum. Anlayın anlyabilirseniz.

Ha Seen Ha Been ??

2008-12-09T17:27:00.000-08:00

Ben:
hani böyle misafirliğe gidersin
gittiğin evin çok eğlenceli oyuncakları vardır
oynamayı çok istersin isteksiz isteksiz izin verirler
sen aldırmadan ( çocuksun ya ) mutlu mutlu oynarsın
sonra oyuncak kırılır
ne yapacağını bilemessin ya
onu diyorum işte
Sen:
mesela şuan benmkulağımda kulaklık ve son sen bu bahsettmz şarkı çalıyo
Ben:
hangisi
Sen:
ve senle böle konuşuoz
Ben:
people can fly mı ?
Sen:
people can fly
Sen:
ve ben tam şarkının adını yazarken
şarkıdda aynı şeler sölenio
hani bunlar rastlantı diil
oyuncaklar hep olur
kıra kıra nası kırmıcanı öğrenirsin
sonrada oyuncaa ihtiyacın olmaz
Ben:
tam öğrendiğimde oyuncakla oynayacak yaşı geçersem ya
Sen:
öğrenince o yaşı geçmiş oluyosun zaten
Ben:
yani yaşın gereksinimi oyuncağı kırmak diyorsun
Peki ağaçta klüben oldu mu senin hiç ?
Sen:
tabiki de cocukluun ne anlmaı kaldı o zman
oldu
ve o ağacın dalı kırıldı
klubemn olduu dal
o günki yıkıntım
Ben:
ben yapamadım hiç, binalaın arasında büyüdüm hep
ben çadır yapabildim koca binaların balkonlarına
Sen:
o klubemn olduu camından aşaa düşerken ayaklarımdan yakalandıım evin bi albumunu oluşturcam yakında
keşke sennde öle olsaydı derim
çocuklunu bahçesi olan bötrü böcek meyve olan bi evde gecirmek
gercek ten anlatılmaz yaşanır
Ben:
belki de onun için bu kadar güzel açılardan resimler yakalıyabiliyorsun
belki de çocukken bende fazla renk gördüğün için
Sen:
bu fotodaki kim
Ben:
Issız adamı izleyemedin dimi sen de daha
izlediğin zaman aklına gelsin
işte onun hayalinde öyle bir huzur var de :)
Sen:
tamam izlemedim ama aklımda olcak
peki bişe sorcam
Sen:
hani konuştukya
balkonda çadır klube falan
benm cocuklumun geçtiği iki katlı bahçeli bi ev var
su an hala babanem oturuyo onda
ve ben o evde fotolar cektim
klubemn olduu yeri
top oynadıım yeri
topumun kaçtığı duvarı arkasındaki korkunç teyzeyi
bunları görünce sövermisin bana
Ben:
Yok sövmem
güzel bir galeri yap sen
ben bakarım sevinerek
Sen:
senn için yarın tekrar gidip çekim yapcam
Ben:
Söz mü lan
Sen:
Valla bak.

İnsanın böyle muhabbet edeceği şahıs zamirleri varken neden blog yazsın ki???

08 Aralık 2008, Pazartesi

2008-12-08T15:56:00.000-08:00

Hey evlat,

Ah bir öğrenebilseydin diye ne çok cümleye başladım bu aralar biliyor musun? Ne çok dertleştim etrafımdakilerle ne oluyor bu çocuğa, ne yapıyoruz biz böyle de bu çocuğun içinde karmaşık reaksiyonlara yol açıyor diye. Daha küçüksün, ergenliği dahi bitirmemişsin, reşit olmamışsın henüz, haklısın, hırçınsın, sinirlisin ve inatçısın. Hadi ama sakinleş biraz, kapat gözlerini, uzat bakayım ayaklarını şu taburenin üstüne. Ellerine ilk kim değmişti hatırlar mısın, ilk nasıl hissetmiştin ellerine değildiğinde? Ya yanaklarına ilk hangi yabancı el dokunmuştu? Ergenliğe girdiğinde aynanın karşısında dudaklarına değecek ilk yabancı dudağı hayal ettiğini kendinden nasıl saklayacaksın?

"Bir sandalye çek ve otur, mumlar var, mumları yak, anlatacaklarım uzun, uzundur yollar. Ve her ne yöne gidersen git beter gibi sonsuz ama yoksun nedenin yoksa!"

Hani sen de yaptın, hayaller kurdun kafanda, onları yönlendirdin, onlara hayat verdin, onlar karar verdi senin hayat gidişatına, sen karar verdin onların hayat sürelerine. Sonra neye vardın, ne bekliyordun? Ne vardı hayalinin bilinç altındaki o yaratıcı yaratma cesaretinin temelinde? Bir gün sabah uyanacaktın ve tüm yanlışların bir hayal ürününün sorumluluğunda kalacaktı, sen ise mükemmel başka bir hayal ürünüyle kahraman mı olacaktın. Haydi biraz dolaş da gel.

"Yanmalısın sönmelisin ruhları incitmeli. İnanırken yalanlara delirmiş olmalısın! Bakmalısın görmelisin acıya yerlenmelisin. Varmak için 'hep'lere önce 'hiç'i göze almalısın."

Söylemiştim sana, aşk benim kurtuluum, soluğum, özgürlüğümdür, diye. Bu sıradan, bu bayağı hayattan, bu günlük, bu insanı haysiyetsiz bırakan korku ve kaygılardan, hesaplardan, kendimi korumak için girdiğim rollerden, baskılardan, aşkımla çıkabildim ancak; aşk benim için ya hep ya hiçtir, diye. Çünkü ben sizler gibi olamadım bir türlü.

"Ağlarla kaplı hiç bilemezsin! Her yanım her sözüm her savaşım her yönüm, Öyle zor öyle zor geliyor ki her yeni gün... "

Sen beni anlatıyorum mu sandın? Dinliyordum oysa seni, benim sana seni anlatışımdaki çarpık betimlemelerin aracılığıyla kendimi. Daha derinden anlatmış oluyordum kendime kendimi. Kendimi saklamaya çalışmadım oysa ama hiçbir zaman yanlız derinlere inememiştim. Tavsiyeleri kendime, kendi kendime veremiyorum ne yazık ki... Senin gibi söz dinleyen ve henüz kimseye ayak uydurmamış kendisi olarak kalan, kendisine bahşedilmiş o güzel düşünebilme kalibiyetini sonuna kadar kullanan ufaklık değilim artık, sadece balyozla vurulduğunda anlıyorum.

"Dayanamaz kalbim içinden çıkardım. Utanmadan dünyaya tepeden bakardım! Kimse beni bilmez, bilmez beni bilmez, bilmez beni kimse ben hep saklandım"

Ama çözümü halen yanlız buluyorum, evet banyoda suyu açıp altında düşünüyorum halen. Halen olgunca duş alamıyorum, oynuyorum. Halen ders çalışırken veya birisini dinlerken kenarda duran kağıt parçasıyla yarım saatimi harcıyorum. Belki de bu bana bu hayat bakış açısını getirdi. Gerçi artık senin kadar eleştirel ve senin kadar sert bakış açım yok. Gerçi bilmeni isterim ki eğer halen o kadar sert ve eleştirel olsaydım toplumda bu kadar tutunamazdım, çünkü senin hayalindeki adam olurdum o zaman, kimseyi alçak görmezdim, herkesi bir birey olarak kabul ederdim.

"Bırak bu rock'n roll'u! Geceleri ve kızları! Al henüz güzel olanları, Bırakıp yalanları! Bırak bu rock n roll'u! Geceleri ve kızları! Hırslandırıp kandırıp, Bırakıp kalanları kalanlarla!"

Ama ya dünya benim etrafımda dönüyorsa...

*not: 09.12.2008'de Ergenlikten çıktığını düşünen NoktasizvirguL'ün son ergen hali ile konuşmasıdır. Kimseye bir sesleniş yoktur.

Sen neden yazmıyorsun ?

2008-12-05T19:49:00.000-08:00

Yazamıyorum belkide bilmiyorum. Ne beklediğimi, kimi beklediğimi, nereye düştüğümü anlayamıyorum. Bilemiyorum neden tüm cümlelerimdeki eylemler olumsuzluk eki alıyor. Yapamıyorum anlayacağın sayın okur. Yapabilen birine sizi bağlayacağım onun için... Görderilemeyen tüm mektuplara geliyor bu yazılar... Melike'ye Mektup ve... NoktasızvirguL'e Mektup.

Heroes s03e03 -- Beklemiyorum...

2008-09-24T15:26:00.000-07:00

Şimdi eğri oturup doğru konuşalım. Ben bildiğim heroes izleyenleri arasında en sıkı 2 - 3 fandan bir tanesiyim. Pazartesi geceleri sabahlayıp. Dizi Kanada'da bittiginde, daha Amerika'da bitmeden izlediğim zamanları hatırlarım. Heroes karakterlerimin rüyalarıma girdiğini, alternatif senaryolar uydurduğumu, salı sabahı daha kimse yeni bölümü kimse izlememişken onlara kafamdan uydurduğum senaryoyu gerçekmiş gibi yutturduğumu bilirim. Hevesliyim anlayacağınız...

Ama bu sefer olmadı. Heroes her Amerikan drama dizisi gibi senaryo renkliliğinin peşine düşünce tahminimce benim gibi hevesli takipçilerini kaybetti. Tamam yeni karakterler, yeni renkler yetenekler güzel ama Avrupa Yakasını'nın Türkiye'de tutulmak için uyguladığıı taktiği bir Amerikan dizisinin uygulaması bana abes geldi. Yine de "Friday Night Lights"dan tanıdığımız Brea Grant'ın üzerimizde bıraktığı o sevimli sempatik ve hızlııııı hissiyatı diziyi tek başına çekici hale getirebilir.

Evet henüz yeni bölümü izleyemeyenler, sizin için yazımız burada sona eriyor. Lütfen seyir keyfinizi kaçırmak istemiyorsanız buradan sonrasını okumayınız.

-----------SPOİLER------------

Şimdi efendim dizinin etkileyici başlangıcını bir kenara bırakırsam, hadi diyelim ki Mohinder'in bir anda herşeyi çözüp o güzel ve elimde olası kimyasalı hemen bulmasını da geçtik, ya o tüm heroların annesi tavrındaki Angela Petrelli'nin bu sayılamaz nesneler grubuna giren çocuklarını ne yapacağız. Yahu kadının heryerden çocuğu çıkıyor.

Hele o Süpermen çalıntısı 5. kat hapishanesi apayrı bir olgu zaten. Hele oradan çıkma yeni 4 yaramaz hero tamamen ilginç. Sanki hiç yetenekli oyuncu kalmamış gibi sokaktan toplamışlar yeni 4 heroyu.

Ya Sylar'a ne demeli. Yani biz bir sezona Save The Cheerleader, Save The World diyelim. Hemen yeni bölümün başında Sylar amca cheerleader ile ilişkilere girsin. Olmaz ki canım...

Bu arada söylemeden geçemeyeceğim, hani şu gözü kara heromuz var dı ya, hah hatırladım Maya. Şimdi burdan s03e00'ı izleyenlere sesleniyorum. Bu kadın cidden ateşli, yani dizide o sıcak görüntülerini (Mohinder bile sapıttı yani ) iyi rol yapma yeteneği diyebilirsiniz, ama ya o gala törenindeki tavırları... Ahhh ahh bu sezon ilgileri Brea Grant ile paylaşacaklar gibi görünüyor. Aslında Maya daha ateşli ama Brea da şirin.

Herneyse İyi seyirler.

---------------SPOİLER-----------------

In Remembrance of John Clarkson

2008-09-17T01:42:00.000-07:00

It is with great sorrow and deep regret that Bilkent has had to say goodbye to John Clarkson, an instructor in the Faculty Academic English program for the past 6 years. He passed away Friday, August 22, and has been repatriated for a family burial in the United Kingdom. John was a valued colleague and a good friend to many, and will be sorely missed. We wish to convey our sincerest condolences to John's family at this difficult time. Source: BilNews

Benim Yurdum Yalnızlık...

2008-09-05T14:28:00.000-07:00

Duyduğum kadarıyla Peygamber Efendimiz'in acıdığı üç insanlardan biri de yalnızlarmış. Aman aman yanlış anlamayın, bu sizin bildiğinin yalnızlardan değil, âlim olduğu halde cahillerin arasında yaşamaya mecbur kalanlardan bahsediyor. En büyük yalnızlığın bu olduğunu bilmeliydiniz bence... Bununkinin yanında dağ başındakii kırlardaki yalnızlık hiç birşey değildir. İnsan ağaçla, ırmakla, tabiatın bütün unsurlarıyla dost olabilir çünkü...

Ya kalabalığın arasındaki yalnız, onun dostu kimdir? Söylediklerinden anlamayan her göz onun yalnızlığını arttırır. Mütevazi olmayalım şimdi, insanın yüceliğe doğru uzanması, onu yalnızlığa itecektir.

Daha önce de söylediğim gibi, yalnızlar topluluğu büyük kalabalıkları, büyük kalabalıklar ise büyük yalnızları yaratıyor.

Bu elleri bağlanmış yalnızlığını ifade etmek için "Benim yurdum yalnızlık" diyen Nietzsche yalnız kalmamak için dünyayı gezerek düşüncenin engin sınırlarında kendine dost aradı. Bir gurbetci gibi ana vatanına döndü sonunda, yalnızlığına...

Bu yalnızlık Nietzsche'yi daha çok yetiştiriyor, yeni ve engin düşüncelere ulaştırıyordu. Çağdaşlarından daha üst hale getiriyordu onu, yüceliğe doğru ilerletiyordu. Sonucunda yalnızlığı daha artmış buluyordu kendisini. Tabiki yeniden pişmeler, yeni iklimlere uçuşmalar, yeniden kalıba dökülmeler başlıyordu içinde...

Ömrünün sonlarına dığru tamamen yalnız kalışını Stefan Zweig şöyle tasvir ediyor: "Hiçbir keşiş, hiçbir çöl münzevisi, hiçbir aziz heykeli bu kadar terk edilmiş değildi; çünkü onların, o inanç delilerinin Tanrısı vardır, oysa bunun bu "Tanrı Katili"nin artık ne Tanrısı, ne de insanı vardır. Kendini kazandığı ölçüde dünyayı kaybeder; dolaştıkça çevresindeki çöl büyür."

"Benim sözüm bu kulaklar için değil" diyen Nietzsche yalnızlığının sebebini, Mevlana'nın "Ham pişkinin halinden anlamaz, o yüzden laf kısa kesilmeli" tarzında anlatıyor. Kanatlanıp tüm şekilleri aşmak, hür olmak istiyordu. Bu istek onu etrafındaki insanlara karşı uzaklaştırıyordu. Yalnızlık duvarına bir tuğla daha koyuyordu. Kurtuluşunu kalem kağıtta arıyor; çilesiyle yeni eserler üretiyor, bunlar sadece yalnızlığını arttırıyordu.

Çok değer verdiği aziz dostu Wagner dahi onu terk etti. Aldığı darbeler sıradan fanileri yere sererdi; ama onun kişiliği çelikleşmiştir. Yılmayı kendine yakıştırmadı ve yazmayı sürdürdü. Kendisi gibilere yazıları aracılığıyla anlaşılmak ve onları etrafına toplamak istiyordu. Bu onun için son derece boş bir hayaldi sadece...

Yazdıkları satılmıyor, hiç bir yayıncı da yayınlamak istemiyordu. Yayınlatmak için çok güç şartlarda biriktirdiği parasını verdi. Kitaplarının satması bir yana, onları hediye edecek bir dostu bile kalmamıştı.

Almanyadaki dostu Overbech'e kitabını şöyle söyleyerek hediye etti: "Eski dostum, bir başından bir sonundan oku, aklını karıştırma, sıkılma. İyi niyetinin gücünü topla benim için. Kitabın tamamı sence çekilmezse de belki yüz sayfası öyle değildir."

Size yalnız olun bu sizi yüceltecektir demiyorum, eğer toplumun sınırlarını aşarsanız ve yüceliğe doğru adım atarsanız bu sizi yalnızlığa sürükleyecektir diyorum. Yalnızlığı hissettiğinizde sakın yılmayın ve devam edin. Dünya'nın size nasıl ihtiyacı olduğunu düşünün ve yalnızlığın tadını çıkarın.

Mehmet Ali Abbasoğlu. Mehmet Niyazi'nin yardımları ile...

Efendim ??

2008-09-04T07:15:00.000-07:00

İyi ol fakat çok iyi olma. Birazcik huysuz ol fakat çok degil. İçinden geliyorsa dua et. Eger sana rahatlik veriyorsa arada bir küfür de et. Etrafindakilere mümkün oldugunca dostça davran, müsfik ol. Eger bir gün kötü davranmani gerektirecek bir durum karsisinda kalirsan; bagir,çagir,kir, dök ve unut! Her zaman ve her yerde eline geçen bütün saadeti yakala, en ufak bir parçanin bile kaçmasina izin verme. Yaşa herseyden önce yaşa ve sirf tesadüfen bu dünyaya gelmis oldugun için, laf olsun diye günlerini geçirme. Eğer gerçek aski taniyacak kadar sansliysan; bütün kalbin,ruhun ve bedeninle sev! Hayatini o sekilde yasa ki; her an kendi elini sikabilesin ve her gün faydali olan, hiç olmazsa bir sey yap ki; gecelerin yaklasirken örtüleri üzerine çekip kendi kendine "ben elimden geleni yaptim" diyebilesin. Düsüncelerin neyse hayatin da odur. hayatin gidişini degistirmek istiyorsan düsüncelerini degistir.

-William Shakespeare-

Hmm... Tamam...

Oyunun Kuralları

2008-08-27T15:40:00.000-07:00

/* Anlamadığınız tabirler için yazının en altına bakınız, baktığınızda yazının uzun olduğunu farkediniz ve eğer okumayacaksanız şimdiden kapatınız. Sonunu okumadna güzel olmaz. Direk sonuna da bakmayın siz yine de. Zaten siteme giren okuyucuların %97 sitede 5 sn ve altı duruyorlarmış. Tebrikler yani. */

Gelsin bırak zorluklar, duvarlar çekme önüne, kesme engellerin yolunu. Bırak çarpsınlar yüzüne... Kim eğitecek seni söylesene başka türlü? Nasıl öğrenecesin hayatın ne demek olduğunu ve bu oyunun kurallarını? Kusura bakma şimdi, hiç beni yargılamaya da kalkma, evet hayat bir oyun bence. Tek kullanımlık olması, sadece bir jetonunuzun olması (veya bizim öyle olduğunu zannetmemiz) ve oyunda sadece bir canınızın olması bunun bir oyun olmadığını göstermez. Biliyorum bunu reddetmenin sebebi "autosave" olmayan bir oyunda save yapamadan öldüğünüz ve en başından başlamak zorunda kaldığınız oyunların aklına gelmesi. Korkma, hiç korkma. Hani şu oyunlarda yaşadığın üzüntü var ya bu oyunda sadece 10 saniye sürebiliyor. Çünkü ölmenin kesinleşmesi anından sonra 10 saniye boyunca beynin halen çalışıyor. 10 saniyeyi de pişman olarak geçirmeyi planlamıyorum ben şahsen, seni bilmem...

Üzülme şimdi elinden şekeri alınmış bir çocuk gibi. Ben de bunu kabullenirken çok zorlanmıştım, reddetmiştim. Rüyama giriyordu ölüm anlarım, ama rüyalarımda iyi bir savaşçıyımdır bilirsin, seni çok kurtarmışlığım vardır. Hiç rüyamda ölmedim ben bilir misin? Ama başrolü paylaştığımız bir rüyada sen ölüyordun, bense hiç bir şey yapamıyordum. Kızma şimdi bana hayat oyununda böyle birşey olmaz, olamaz. Anlatamayacağım şimdi o rüyayı...

Rüyamda bile ölmeyi tecrübe edemediğim için kendime oyunlar uydurmuştum, sana anlatmaya vaktim olmadı. Durduk yerde olmadık mekanlarda birden iki elimle gözlerimi kapatırdım ve hadi öldün 10 saniyen var derdim. Antrenmanlıyımdır bilirsin, çalışırım çabalarım bazı hedefler uğruna. O oyunlarda bile 10 saniyede hiç bir şey yapamadım hiç bir şey söyleyemedim biliyor musun? Kendi oyununda kaybetmeyi bilir misin? Hani çocukken parasını verip aldığın, uyduruk yerlerde oynadığın için bir şekilde patlayan ama karizması olan mikasa topunla oynanan "9 Aylık" oyununda "Anne" olup çıktın mı sen hiç?

Anne olup çıkmak derken ben çocukken bizim mahallede oyunun sonuncusu anne olurdu, anlayacağın anne olmak kötüydü bizim mahallede. Anne olmak istemez tabiki erkekler, tabiki kötü birşey diyeceksin ama anneye olan saygıyı baltalamıyor mu sence de? Amaan diyeceksin Kurtlar Vadisi varken başka etkenleri tartışmaya ne lüzum.

- Nerde kalmıştık?
- Karı üzerini çıkardı sen dur dedin kaptan...
- Haaa. [Gülme Efekti]

Oyunun kurallarından bahsediyordum, tabi yaa, oyun ve kuralları. Oyunun kurallarını veren bir "manuel" olsa da okusak diyorum. Hatta okumayanlara da bağırsam "RTFM" diye... Dediğim gibi zorluklar suratına çarpmassa öğrenemezsin, kimse eline vermez kuralları. Yelkenlileri düşün mesela, nasıl ilerlediklerini düşün.. Rüzgarı arkalarına alıyorlar ve bu yöntemle gidiyorlar zannediyorsun değil mi? Ben de bir gemici ile şarap içmeden önce böyle düşünüyordum. Yelkenlerin içinde bir tasarım harikası olduğunu öğrendim. "Tackling" yapıyorlar, mesela bunu Allen Iverson da yapıyor, Patrick Vierra da. Rüzgardan faydalanmayı bileceksin arkadaşım, sana tokat yiyince diğer yanağını dön diyen oldu mu? Onlara enayi derler, bak sen gel beni dinle, iyiler bu dünyada doğal seleksiyona uğramakta ve soyları tükenecek. Onlardan birisi olmayı mı istersin, ilerde bir "O" vardı bir de koalalar, koalaların üşengeçlikten soyları tükendi, onun da iyilikten diyecekler.

Şimdi soracaksın bana, hadi sor izin veriyorum. Diyeceksin ki çok ahkam kesiyorsun arkadaş, yaşın kaç başın kaç, sen nerden biliyorsun hayatın kurallarını, tüm hayatın boyunca zorluklarla yaşasan yine yetmez ki oyunun kurallarını çözmeye. Tahmin et ne cevap vereceğim... Biliyordum cevabımı tahmin edebileceğini. Tabiki "Bir gün oyunun kurallarını çözersem intahar edeceğim" diyeceğim. Ben galibi belli bir oyuna mağlup tarafta başlamam adamım...

autosave:Oyunun otomatik kaydedilmesi ve öldükten sonra öldüğünüz yerde başlamanız.
9 Aylık:1 kaleci ve birkaç oyuncu ile oynanır belli sayıdaki golu yiyen kaleci oyundan çıkar. Topu auta atan kaleye geçer.
Diyalog: Erkan Can'ın gemide filmi.
RTFM: Read The Fucking Manual
Tackling in Sailing: "Tacking" yöntemi yelkenliye dik açıyla gelen rüzgara karşı yol almasını sağlar. Yelkenli belli bir süre gitmesini istediği yönde hareket eder, örneğin sağ tarafa. Sonra kaptan yelkenleri açar ve zik-zak şeklinde uygun zamanda ters yöne(sola) döner. Bu şekilde yelkenli karşıdan gelen rüzgara doğru ilerleyebilir.

The Reverse Engineer

2008-08-24T13:38:00.001-07:00

Hey sen, evet evet oradaki. İnsanlar hayatım boyunca benim yazdıklarımı okuduklarını idaa ettiler. Bense hiçbir zaman inanmadım. Nerden anlıyorsun diyeceksin. Ve ben de sana ne ulan diyeceğim. Hayat ne kadar bastırırsa bastırsın, insanların inandıkları birşeyler vardır. Müslümanlık, Hristiyanlık, Yahudilik gibi... Ama bu biraz farklı. Nasıl diyeyim ben sana sapkanın içinden tavşan çıkarıyorum senin için diyorum, sense önceden koydun oraya dimi yazık o hayvana diyorsun. Bakış açılarımız farklı bir defa sevgilim. Sen tavşanın orda olduğuna ve iyi olduğuna inanmak istiyorsun, bense birgün sana ciden şapkaya önceden tavşan koymadığımı açıklayabilmek. İşler biraz karıştı bu günlerde... Bana hayatım deme, ben senin nasıl hayatın oalbilirim ki? Ne yani ben yanında yokken kendini hibernate mi ediyorsun?

Hayata tersten yaklaşmayı öğrendim bu günlerde, nasıl diyeyim "Engineer" dediğimiz mühendisler birşeyleri birleştirip insanların işine yarıyacak başka birşeyler oluşturuyorlar ya, işte ben biraz tersten yaklaşıyorum yaklaşık 1 aydır. Yani "Engineer"ler (ki bana ilk okulda araba tamircisi diye öğretilmişti) birşeyleri oluşturuyor ve bana veriyorlar, ben sadece sonuca bakarak malzemelerini anlamaya çalışıyorum. Hatırlarsın, hani seninle bir gün biryerlerde yemek yemiştik, sen "ben bu yemeğin aynısını yaparım, çok kolay!" demiştin. Ben de "Hadi ordan seni salak, hemen de anladın ya içinde ne olduğunu..." demiştim içimden ve gülümsemiştim. İşte aslında sen onu yapabiliyormuşsun, ben de ".Exe"si verilen kodun "Source Koduna" iniyorum. Anlayacağın sevgilim bunlar derin konular, bak sen pek okumaz, bilmez, görmez, anlamazsın benim gözümde. O yüzden sen ne dersen be ben senin dediğini kabul etmeyeceğim, bana kabul etmek ters, sevgilim!

Sevgilim ???
Bak yine anlamadan dinlemeden gitmiş yine, anlamaz ki dinlese de....

______

Anne ben reverse engineer oldum =))

Sevgili Karar,

2008-08-23T04:05:00.000-07:00

Bu mektubu yazmadan önce epey kararsızlık yaşadım. Yazacak bir şeyim yoktu belki ama en çok senin yokluğundu beni etkileyen. Sonunda, yani seninle yüz yüze konuşamayacağımı anladığımda, sana mektup yoluyla ulaşmaya karar verdim.

İnsanın sosyal bir varlık olması ne kadar garip değil mi? “İnsan sosyal bir varlıktır” cümlesine soru sormayı veya ona neden nasıl –mıdır gibisinden sataşmayı çok istemiştim çocukken. O zaman bizim için yasalar olmamasına rağmen öğretmenler vardı ve neyin sorulup neyin sorulmayacağına onlar karar veriyordu. SOSyallikle ilk kez ilkokul sırsında arkadaşım Bora ile “SOS” oynarken tanıştım. Sos dediğin nedir ki XOX’in değişik bir Türk versiyonu bana göre. “Etrafına bakma yavrum önünle ilgilen!” Belki o yıllarda hayat daha basitti, henüz tarih çağlarına geçmemiştik belki ama yavaş yavaş yazıyı keşvediyorduk. Daha Lidyalılar parayı bulmamışlardı, eğer bulmuşsalar bile bize vermiyorlardı. Dediğim gibi hayat basitti; ufak lastiklerin veya kartondan kesme direksiyonların trafiği can almıyor, küçük yaşta “oyuncak” olarak elimize verilen silahların insanları öldürebildiğinin, yani gerçekten öldürebildiğinin, farkına varamıyorduk. Kararları da biz değil, yaşça büyük olanlarımız veriyordu, basitti.

Uzun yıllar sonra yaşı dolayısiyle değil mevkisi sayesinde karar veren ve verdiren kimse bana “Karar verdiğini iddaa ederek kim olduğunu zannediyorsun?” diyecekti. Bu bir ödev olabilirdi ama benim dünyamda, mekan değişmişti. Köprü altında kendini tanımayan bir amca, sıkınyısını giderebilmek ve bilare kendisine içki aldırabiecek birini bulma edasıyla bana hayatı sorgulatacaktı. Ki başardı; dersten geçtim hayatta bütünlemeye kaldım.

Sosyal ortam olmadan karar veremeyen, karar vermeyi bırakın, bırakın karar vermeyi, düşünemeyen insanlarla tanışacaktım bütünleme sınavında. Ki o sınavdan geçmek hiç birinin aklında bile yoktu, çünkü akılları meşguldu; karar veriyorlardı. Oysa çalışkan öğrenciler yine gecelerini adıyordu birşey olabilmek için, derse hazırlıklı gidiyorlar, ne bileyim çeki düzen veriyorlardı belki de, bana sormayın onlardan olamadım.

Bizim gecelerimiz güzeldi, değişikti, garip bir kokusu vardı, ki sanırsam bunun sebebi insanların kendi pisliklerini gecenin aydınlığına katmak için yakmalarıydı. Uykututmaz gecelerde uykulu gözlere acırdı yaşanmaz anlatılır efkarımız ve ağlamazdık hiç bir zaman gerçekten gözlerimizle... Bir karar arıyordu herkes, her defasında verilen tek karar kararın alınması gerektiğiydi. Bazıları saatlerce güzel hayallerin peşinde, Alice’in tavşanın peşinde koştuğu gibi koşar, ardından Budda'nın altında ilhama kavuştuğu söylenen Bodhi Ağacı’nın altındaymışcasına her hayalın ne kadar boş ve anlamsız olduğunu farkedip tekrar başladığı yere dönüyor; kimisi kör avcının pirincin taşını ayıkladığı gibi arkadaşlarını ayıklamaya çalışıyordu. Sakın yanlış anlamayın, insan hayallerle yaşar derler ikisi de sadece ihtiyacını alıp posasını atıyordu. Sadece ikincisinin arkadaş ayıklaması, yani bir karar vermesi hastalıklı bir sindirim sistemi gibi oluyordu, ihtiyacını alamıyordu posasını da atamıyordu. Ama ikisinin de geceleri verdiği sözler o zamanlar kendisi gibi yamandı; yaptığı işlerse, bugünkü kendisi gibi, bir hiç!

Çocukken televizyonda gördüğüm, ve aman tanrım bu adam rüyalarımdaki bilgeler gibi konuşuyor dediğim birinden sana ileteceklerim var ayrıca:

"Ama düşünce yaşamın kölesidir, yaşamsa zamanın soytarısı;
Tüm dünyanın dökümünü çıkaran zamana gelince,
Onun da bir durağı olmak zorunda.
Aynan gösterecek sana, nasıl yıpranıp gittiğini güzelliklerinin,
Saatin, değerli dakikaların nasıl yokolup gittiğini anlatacak,
Düşüncelerinin izini taşıyacak önündeki boş yapraklar.
En tatlı şeyi bile en acıya döndürüverir vardığı son,
Zambak çürümeye görsün, en çirkin ottan kötü kokar."*

Kararını bekliyorum,
Sevgili dostun,

Noktasızvirgul...

*Güneş Çarkında Gölgeler - Shakespeare'den Alıntılar / Bülent R. Bozkurt.

Eskiden beri beni takip edip bu yazıyı okuyanlar için çorbaya su katıp tekrar içirmek gibi olabilir (bu konuda adam gibi bir deyim vardı ya neyse...) ama bu yazı şu günler için tekrardan incelenmeli diye düşündüm...

Hırvatistan (Croatia) - Türkiye (Turkey) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-20T16:07:00.000-07:00

Maç Sonucu : Hırvatistan 1 - 1 Türkiye
Devre Arası: (0 - 0)
Penaltılar : (1 - 3)

Goller:
119' I. Klasnic
120' S. Sentürk

penalty shoot-out :
L. Modric [0 - 1] A. Turan
D. Srna [1 - 2] S. Sentürk
I. Rakitic [1 - 3] H. Altintop
M. Petric [1 - 3]

GOLLER Download - İndir

PENALTILAR Download - İndir

Portekiz(Portugal) - Almanya (Germany) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-19T15:15:00.000-07:00

Maç Sonucu: Portekiz 2 - 3 Almanya
Devre Arası: (1-2)

Goller :
22' B. Schweinsteiger
26' M. Klose
40' N. Gomes
61' M. Ballack
87' H. Postiga

Download - İndir

Yünanistan ( Greece) - İspanya (Spain) Euro 2008 Gol Videosu

2008-06-18T16:31:00.000-07:00

Maç Sonucu : Yünanistan 1 - 2 İspanya
Devre Arası:(1- 0)

Goller :
42' A. Charisteas
61' R.D.l. Red
88' D. Guiza

Download - İndir

Rusya (Russia) - İsveç (Sweden) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-18T16:28:00.001-07:00

Maç Sonucu : Rusya 2 - 0 İsveç
Devre Arası : (1 - 0)

Goller :
24' R. Pavlyuchenko
50' A. Arshavin

Download - İndir

Fransa ( France) - İtalya (İtaly) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-17T15:22:00.000-07:00

Maç Sonucu : Fransa 0 - 2 İtalya
Devre Arası: (0-1)

Goller :
25' A. Pirlo (pen.)
62' D.D. Rossi

Download - İndir

Hollanda (Netherlands) - Romanya (Romania) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-17T15:18:00.000-07:00

Maç Sonucu : Hollanda 2 - 0 Romanya
Devre Arası: (0-0)

Goller :
54' K.J. Huntelaar
87' R.v. Persie

Download - İndir

EURO 2008 B Grubu Maçlarının Golleri

2008-06-17T13:59:00.000-07:00

B Avusturya (Austria) - Almanya (Germany) 0 - 1

B Polonya (Poland) - Hırvatistan (Croatia) 0 - 1

Türkiye (Turkey) - Çek Cumhuriyeti (Czech Republic) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-17T13:52:00.000-07:00

Maç Sonucu : Türkiye 3 - 2 Çek Cumhuriyeti
Devre Arası : (0-1)

Goller :
34' J. Koller
62' J. Plasil
75' A. Turan
87' N. Kahveci
89' N. Kahveci

Download - İndir

İsviçre (Switzerland) - Portekiz (Portugal) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-17T13:03:00.000-07:00

Maç Sonucu : İsviçre 2 - 0 Portekiz
Devre Arası : (0-0)

Goller :
71' H. Yakin
83' H. Yakin (pen.)

Download - İndir

ÖSS 2008 Soruları

2008-06-15T03:41:00.000-07:00

Birkaç dakika içinde 2008 ÖSS soruları burada...

2008 ÖĞRENCİ SEÇME SINAVI (ÖSS) SORU KİTAPÇIKLARI VE YANITLARI
Sınav Tarihi: 15.06.2008
Ön Kapak
Genel Açıklama
Birinci Bölüm	İkinci Bölüm
Türkçe Testi (Tür)	Edebiyat Sosyal Bilimler Testi (Ed-Sos)
Sosyal Bilimler Testi (Sos-1)	Sosyal Bilimler Testi (Sos-2)
Matematik Testi (Mat-1)	Matematik Testi (Mat-2)
Fen Bilimleri Testi (Fen-1)	Fen Bilimleri Testi (Fen-2)
Arka Kapak
Cevap Anahtarı

Yünanistan ( Greece) - Rusya (Russia) Euro 2008 Gol Videosu

2008-06-14T14:23:00.000-07:00

Maç Sonucu : Yünanistan 0 - 1 Rusya
Devre Arası : (0-1)

Gol : 33' K. Zyrianov

Download - İndir

İspanya (Spain) - İsveç (Sweden) EURO 2008 Gol Videosu

2008-06-14T12:19:00.000-07:00

Maç Sonucu : İspanya 2 - 1 İsveç
Devre Arası : (1 - 1)

Goller:
15' - F. Torres
34' - Z. Ibrahimovic
90' - D. Villa

Download -İndir

EURO 2008 Gol Videoları ve Son Dakika Sonuçları

2008-06-14T11:05:00.000-07:00

Futbol ile ilgilenen herkesin pür dikkat televizyona kitlendiği şu günlerde pek çok insan 90 dakikasını televizyonda maçı izlemeye ayıramayacak kadar yoğun. Ama her spor sever bu turnuvada atılan golleri izlemek için de meraklı. Bu yüzden EURO 2008 boyunca sitemde bir hizmet vermeye karar verdim, UEFA'nın engellemesiyle youtube golleri yayınlayamıyor, ancak bizim gibi bağımsız site sahipleri yayınlayabilir.

UEFA'ya remeidos'un dediği gibi "İnternet büyük bir dünyadır ama babamızın malı değildir." Diyorum ve bundan her maç bittikten birkaç dakika sonra gol videolarının sitemde yer alacağını siz okurlarıma bildiriyorum.

Tabiki geçtiğimiz maçları kaçıranlar için de hizmetimiz hazır. Buyrun EURO 2008 deki geçmiş tüm goller:

Switzerland vs. Czech Republic 0 - 1
Portugal vs. Turkey 2 - 0
Austria vs. Croatia 0 - 1
Germany vs. Poland 2 - 0
Romania vs. France 0 - 0 Holland vs. Italy 3 - 0
Spain vs. Russia 4 - 1
Greece vs. Sweden 0 - 2
Czech Republic vs. Portugal 1 - 3
Switzerland vs. Turkey 1 - 2
Croatia vs. Germany 2 - 1
Austria vs. Poland 1 - 1
Italy vs. Romania 1 - 1
Holland vs. France 4 - 1

Romanya Fransa maçının golleri olmadığı için vidyosu da elimde yok. Bü günün maçları akşam maç bitiminde elinizde :) Büyük ihtimalle onları gömülü olarak koyarım.

Kestik !!!

2008-06-09T00:53:00.000-07:00

Normal düzende bu yazının baslıgı '07- '08 NoktasizvirguL'u tanıma dönemi v2.0 olacaktı ancak yayınımızı son dakika olaylarıyla kesiyoruz.

Kestik !!!

Öncelikle Türkiye Milli Futbol Takımı hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. Okuyanlarımın çoğuun bildiği gibi Football Manager dışında pek fazla teknik bilgim yok takım yönetmek ve futbol taktikleri hakkında, yani anlayacağız gibi her futbol ile ilgilenen Türk genci gibi futbol ustası olduğumu iddaa etmiyorum. Sadece futboldan hiç birşey bilmeyen bir analizci gibi davranacağım. Dün futbolu Portekiz oynadı, biz sadece izledik. Portekiz'in gerçek performansını sergilemesini engelledik sadece diye düşünüyorum, çünkü takımın beyni olarak Cristiano Ronaldo sahadaydı ve onu durdurduk. Ancak sanırım Fatih Terim onu durdurun zaten gol atamazlar gibisinden birşey söylemiş olsa gerek ki Simao ve Moutinho'yu sahada resmen serbest bıraktık, ki Simao cidden formunun zirvesinde bu yıl. Sahada ben çok Türk Milleti az takım gördüğümü söyleyebilirim. Birbirinden habersiz 11 kişi sahada dolandıkça biz bu gruptan çıkamayız.Milli takım bu sene televizyonlarda çok fazla desteklenmiyor mu ??

Kestik !!!

Spor da bir yere kadar diyorsanız benden size bir tavsiye. 21 !!. Sinamalarımıza daha yeni gelen film, bilgisayarımda uzun süredir izlenmeyi bekliyordu. Oktay Ege Kozak'ın yazısını okuduktan sonra film hakkında biraz umutsuzluğa kapılsam da film gerçekten hoşuma gitti. Oktay Ege Kozak'ın da dediği gibi "21, Ocean’s serisi ve Tutku (Rounders) arasında bir yerde durmayı amaçlıyor. Hem Vegas’ın ışıltısı ve eğlencesi üzerine stilize bir eğlencelik, hem de yüksek rakamlı kumarın tehlikesi ve sömürüsü üzerine bir ahlâk hikayesi ortaya koymak istiyor. İşin sonunda ışıltılı Hollywood/Vegas karması ağırlığını basıyor ve kolay unutulabilir bir yapım olarak sonuçlanıyor 21." Filmin gerçek hayat öyküsü olması da filmi gerçekten çekici hale getiriyor. Filmin konusu hakkında pek birşey okumayı sevmediğim için burada filmden pek fazla bahsetmeyeceğim ama dikkat ettiğim noktaları belirteceğim.

Kitapta (Bringing Down The House) MIT Blackjack grubunun en başarılı üyesi Asyalı Jeff Ma nedense filmde Ben Campell olmuş.
Kitapta gruptaki çoğu karakter Asyalı iken filmde sadece 1 kişi asyalı, o da hırsızlıktan ve teknolojik aletlerden kafasını kaldırıp blackjack ile ilgili hiç bir şey yapmıyor. Hollywood halen etnik çeşitlilik sorunları yaşıyor.
Birçok kumarhaneye gitmelerine rağmen her kumarhanede aynı güvenlik görevlilerin var olmasını anlayamadım, ama daha sonra bu Vegas'daki kumarhaneler anlaşıp ortak bir güvenlik ile çalışıyorlardır diye kılıf uyurdum, bilgisi olan beni aydınlatsın.
Jim Sturgess öğrenciyken çok çirkin, parayı görünce yakışıklılaşıyor. Bu da bir erkeğin kendine bakmasının ne kadar önemli olduğuu bize gösteriyor.
Superman Returns'den tanıdğımız Lois Lane, bu sefer karşımıza Jill Taylor olarak çıkıyor. Bu işim lamı cimi yok Kate Bosworth son derece göz alıcı bir kadın. Bu arada supermodel dahi nasıl oluyor anlamadım. Bunun canlı örneği varsa birisi bana gösterbilir mi?

not : ps diye not atanlara uyuz olurum. not 2: Kestik!! fikrinin bloglardaki sahibi oky'ye burdan sevgilerimi saygılarımı sunarım. not 3: Film ve şahıslar hakkında gerekli linkleri verecektim ancak yeni template'in azizliğine uğradım. Bu da bize gösteriyor ki N.v.. yeni bir tasarımla yakında karşınızda.

Motor !!!

2007 - 2008 NoktasizvirguL'u Tanıma Dönemi

2008-06-05T15:48:00.000-07:00

Mademki anlatmak istiyorum geçtiğimiz dönemi, düzenli bir şekilde anlatayım en azından dedim kendi kendime. Tanıdığım insanların bir listesini yapmaya çalıştım. Çalıştım diyorum çünkü yapamadım. Daha yapmaya çalıştığım listeyi sileli 25 saniye olmamıştır sanırım. İnsanları kategorilere ayıramıyorum, bunu farkettim biraz önce. Yani bir insanı unutacağım diye telaşlandım, facebook'u aradım; birilerinin soyadlarını hatırlayamadım veya bilmiyordum, sordum öğrendim. Ama baktım ki böyle bir çalışma sonuçlanmayacak. Sonuç olarak bazılarını unutup yazamayacağım ama ayıp olacak. O yüzden onca insandan bahsetmek yerine yine kendimden bahsetmeye karar verdim.

Geçtiğimiz sene'yi öncelikle ikiye bölmek istiyorum. 2007 sonu ve 2008 başı olarak. Hatta anlatacağım insan olan Mehmet Ali'yi de ikiye bölmek istiyorum, okuldaki ve dışardaki diye. Bu iki kategoriyi tek tek işleyeceğiz şimdi.

2007 Sonu Okuldaki Mali:
Bu Mali, okulumuzdaki Güz dönemi olarak bilinen dönemde, Bilkent sınırları içerisindekidir. Lütfen başkalarıyla karıştırmayın, taklitlerinden sakının. Şimdi bu Mali ile sizleri baş başa bırakıyoruz. Böyle yazdım ama bırakamıyoruz çünkü o çok değiştiği için buraya gelip yazamıyor. Neyse onu size ben anlatayım. 07'nin sonunda okulda birşey yoktu sanırsam tam olarak. Saçım uzundu ve tam techizatlı bir süpürgeye benziyordu. Hatta size bir söz vereyim, eğer Kemal o duş sonrasındaki halimi çektiği resmi verirse tam bu cümlelerin yanına koyacağım o resmi. Güz döneminde bizde değişik bir çalışma düzeni oturmuştu. Bakın oturmuştu diyorum ama hemencecik geri kalktığını belirtmeliyim sanırım. Bu arada unutmadan "erotik"e selamlarımı sevgilerimi ve saygılarımı iletmek istiyorum. (Erotik 75 çalışma odasının tam karşısında, 76. yurtta kalan bir hanım evladımız. Odasından cama vuran ışıkların rengini ve bu renklerdeki çeşitliliği görseniz eminim beni daha iyi anlayacaksınız.)

2007 Sonu Okul Dışındaki Mali: 07-Güz dediğimizde Mali'nin aklına sanırsam sadece bir şey gelecek: DOST'luk. Hani hayatınızda kaybetmemek için dua ettiğiniz, yanında olduğunda içinizin mutlu olduğu ve hiç bir zaman sıkılmadığınız insanlar vardır ya... İşte onlardan birkaç tanesine sahiptim ben 07 bitmeden önce. Hele ki içlerinden bir tanesi vardı, beni tanıyanlar hemen anlayacaktır, onun gibi bir dost daha bulamayacağım sanırım. İşte onu 07'nin sonunda kaybettiği için sanırım 07'nin adı artık onun için DOST.
Daha sonra başıma çok daha enteresan olayların geldiğini söylemeliyim. Tekila vakası, Tekila vakası reloaded, Kemal'i (bizimki değil askerde olan) Askere yolculama gecesi, Tribal vakası, Keçiören vakası, Mal Olduk Yaa Vakası ve daha neler... Uzun süredir yazı yazmadığım için okurların hiçbirinin bu olaylardan haberi yok ama hepsini tek tek anlatacağım, birazcık merak edin şimdilik. Pekçok yeni insanla tanıştım, ancak 07 Okul dışı Mali'sinin öğrendiği en büyük şey sanırsam "güvenme" oldu. Kaybetme korkusu yeni dost edinememe sebep oldu sanırsam.

Devamı için bizi takip edin...

Pro Sürüme Yükselt ??!!

2008-06-03T17:30:00.000-07:00

Thomas.Kelso.S02E02.The. Final.Countdown.ABC.xvid.avi

2008-05-27T11:53:00.000-07:00

Bilkent'de Thomas Kelso'dan HUM112 finaline girecekler için tavsiyeler:

Karl Marx - Communist Manifesto - Komünist Manifesto

Rousseau - Social Contact - Sosyal Anlaşma

Nietzieche - Geneology of Morals - Ecce Homo - Ahlakın Soyağacı

Descartes - Meditations on First Philosophy - İlk Felsefe üzerine Meditasyonlar

The Hegel Reader - Phenomenology of Spirit - (Türkçesini bilen yardım etsin)

Veee son olarak, E-book olarak, Montaigne - Essays - Denemeler.

Kolay gelsin arkadaşlar.

Üç.Nokta.SE01E01.Unexpected Guest.HDTV.xvid.avi

2008-05-25T15:15:00.001-07:00

Bugün yine akşam oldu, bugün de birikti içimde bana ait onca şey ... içimde biriken onca şey beni yine evime geri çağırdı.. odama... kalbime...

kim bilir kaç kez lanetledim kendimi odamda... kimbilir kaç kez kalbimde hiçledim kalbimi.. ama gidecek bir yerim yoktu... lanetlendiğim yerde biriktim, hiçlendiğim yerde çoğaldım... işte benim için hayat buydu, gidecek bir yeri olmamaktı... dönüp yine kalbime sığınmak, korkularıma, orda o eski aşklarıma, orda o eski hatalarıma sığınmaktı...

kalbim eksikti, kalbim korkaktı, kalbim yanlışlarla doluydu... ama o benim kalbimdi... eksikti, korkaktı, yanlıştı, ama tanıdıktı... tıpkı bana bazen tanıdık gelen, bunu hissettiğim halde yanımdan hızla uzaklaşan kaderim gibiydi... bazen iyi bir yanı çıkardı ortaya, o zaman onu daha çok severdim... kaderimin, yani karakterimin onca kötülük içindeki iyiliğine deliler gibi sarılırdım... kaderimin içindeki iyilikleri keşfettikçe kendime inanır, kendime inandıkça bencilleşir, bencilleştikçe yeniden kendimle, kalbimle kavgaya tutuşurdum...

hiç bir zaman ezenlerin yanında olmadım ben. istesem bile doğam izin vermezdi buna.

söz geçiremediğim bir yanım var, iyi kalpli kaderim gibi... gelir ve içimdeki sızıyı kirletecek, karartacak ne varsa anında yok eder.... bana rağmen, bana inat herşeyi mahveder...bu mahvoluşa ben hep hayran olmuşumdur. bazzen ansızın, nasıl olduğunu bilmeden kendime sımsıkı sarılırken bulmuşumdur kendimi... sürgünlüğümün bitişidir bu... kalbime dönmenin zamanı gelmiştir... dışarda bir yerde kazanacak hiçbirşey yoktur... asıl zenginlik içimdedir....dışardaki bütün ölçülerin benim kendi ölçülerimle bir alakası yoktur, hissederim... dışardaki sevginin içimdeki sevgiyle hiç bir yakınlığı yoktur... içimdekine inanmak varken dışardakine inanmak büyük bir yanılgıdır....

by Elif Balce.

Eurovision.2008.S08E01.how to.win.a.song.contest.MTV.xvid.avi

2008-05-24T15:29:00.000-07:00

Ders : How To Win Eurovision 101
Konu: Geçmişten Ders Çıkarabilmek

Sevgili arkadaşlar,

Bu günkü dersimizde, geçmişteki Eurovision başarılarından yola çıkarak, geleceğe yönelik verilecek kararlarla nasıl bu yarışmada başarılı olacağımızı inceleyeceğiz. Bildiğiniz üzere 3 yanı denizlerle kaplı coğrafi kara parçasına yarım ada denir. Yarım ada olan ülkelerin anlaşına geldiği üzere denizlerden başka dost komşusu yoktur. Ki bu ülke tarihte pek çok ülkeye karşı başarılı olduğu için komşu olmayan dostunun da pek fazla olduğu söylenemez.

E o zaman nasıl kazanacağız? (ara not: işte bir ders böyle olmalı, önce dersin amacını vermeli, eğer bilkent hocalarından biri bu blogu okuyorsa lütfen, ben şahsen bazı şeyleri neden öğrendiğimi bilmiyorum, bu yüzden lütfen...) Şimdiye kadar toplasan 10 tane Eurovision yarışması izlemişşimdir. Eurovision yarışmasında eğer güzel bir sahne şovu ve dile takılabilecek bir melodi varsa yarışmayı o kazanır. Tamam genel kural kardeş ülkelere ve komşulara yüksek oy verilmesidir. Bunun sebebi siyasi değildir. Evet açıklıyorum Eurovisyon'da siyaset miyaset yok arkadaşım. Oylar halk tarafından veriliyor. Hükümet veya devlet tarafından değil.

Peki insanlar nasıl oy verir. Tabiki öncelikle beğendiğiniz müziğe oy verirsiniz. Eğer insanlar yarışmada müzikal annamda cidden kedilerini etkileyecek bir ülke bulamazlarsa, en çok beğenecekleri eser içten gelen duygularla komşu ülkeler veya kardeş ülkeler olacaklardır. Ama bu koşullarda nasıl olsa ne yaparsak yapalım nasıl olsa kazanamayacağız filan diye mi düşünmeliyiz.

Hayır. Çünkü eğer insanları etkileyecek bir sahne şovu ve dile takılacak bir melodinizin olması lazım, insanların bu isteklerini karşılıyorsanız, emin olun kazanacaksınız. Komşulukmuş, kardeş ülkeymiş onlar ikinci etken. Eğer biz bu kadar ölü bir sahne şovu ile İngilizce olmayan bir şarkı ile 8. liği elde edebiliyorsak sahnede insanları etkilediğimizde kazanacağımıza inanıyorum. Ancak bu iş siyasi deyip halen aynı şekilde 5. ile 10. arasında gider geliriz.

Mor ve Ötesini, şarkısı, klibi ve çabası için tebrik ediyorum. Güzel sunulsa birinci olacak şarkıyı ziyan ettikleri için de tüm yetkili ekibi kınıyorum.

İyi günler çocuklar.

cemal.kemal.F02E23.the.final.of history.was.found HDTV.xvid.avi

2008-05-22T11:53:00.000-07:00

Belki tarih final sorularının cevaplarını arıyorsanız buraya bakabilirsiniz, biraz eksiklerimiz var ama sınava kadar güncellemelerimizi bekleyin... O zor oluyor diyenler indirmek için buraya bakabilirler. Güncellemeler gelecek daha. Aaaaa bu benim geçerli 100. yazım olmuş :D

noktasizvirgul.s08e05.there's.no adventure.like.life.hdtv.xvid.avi

2008-05-20T01:35:00.000-07:00

Previously on NoktasizvirguL

Önceki bölümlerimizde, uzun saçlı Bilgisayar Mühendisi olmaya çalışan yazarımız, kendini okuluna vermiş, ne amaçla ve neden okulda okuduğunu, derslere neden girdiğini, hayatının amacının ne olduğunu unutmuş bir şekilde yaşamına devam ediyordu. Hayatı sorgulamayı bırakmış bir şekilde devam ederken bi gün staj başvurusu için CV yazması gerektiğinde hayat ona kendini ve geleceğini tekrar hatırlatmıştı. Tam baş karakterimiz NoktasizvirguL CV’sinin “Kariyer Hedefleri” kısmını yazmakta zorlanırken önceki bölüm bitmişti.

S08E05

Karakterimiz yine bir süper kahramana yakışır bir şekilde yağmurlu havada bir binanın üstünden insanlığı izlerken artık saçlarının kesilmesine karar verir ve bu kararında sanırım kararlıdır. Daha önceki “yeter uleyn artık kestiriyorum” çıkışlarından biri değildir bu ve Münir Berber bunun ne kadar mantıklı ve yerinde bir karar olduğunu çok güzel bir şekilde ispatlar.

Her bahar dönemi gibi bu bahar döneminde de başarısız mı olacağım korkusuyla döneme başlayan karakterimiz döneme sıkıca sarılmakta ve cidden öğrencilik kariyerinin en ağır çalışmalarını yapmaktadır, ancak makus talih bir tekerrür edası ile yine onu üzer, ancak yıldıramaz. Sonuç olarak bir süper kahraman filmin sonuna kadar ne kadar başarısızlıklar yaşasa da filmin sonunda zafere ulaşacak olan odur.

Kenan Doğulu, Kargo, Hayko Cepkin, Şebnem Ferah ve Sezen Aksu konserleri ile finaller öncesi moral toplayan baş kahramanımız, karpuzlu votkası ile konserden konsere koşmaktadır. Kenan konserindeki uyanık davranışı, Kargo konserine nasıl gittiğini kendi bile bilmeyişi, Hayko&Şebo konserindeki üstün plan ve program yeteneği, Sezen Aksu konserindeki – hay allah Sezen Aksu konserinde anlatılacak bir şey yok ki bu cümleye nereden girdim ben - o muhteşem atmosferi ile karakterimiz kişisel özelliklerini sergilemiş ve finaller öncesindeki çok değerli o 4-5 günlük boş zaman zarfını eğlenerek geçirmiştir. Acaba kahramanımız bu kadar riske girdikten sonra halen umudunu yitirmeden devam edebilecek mi?

----------------Spoiler------------------

Savaş bir sonraki bölümde devam edecektir, herkes katili uşak zannederken esas katil aşçıdır. Adam aslında ölüymüş. Bunların hepsi rüya filmin sonunda uyanacak. Tabiki iyiler kazanacak. O kadar da güzel aşk olmaz onlar ancak filmlerde olur diyenlerle aynı görüşteyim. Aşağıya bir lik koyduysam o benim CV'imdir.

---------------EndOfSpoiler------------

hahaaaa saçlar süper oldu ama....

Dıt.......Dıt.........Dııııııııııııt

2007-10-30T09:02:00.000-07:00

" Daha fazla kazanmak istiyorsan ortağini öldürmeliydir dedi hakim idam sehpasının üzerine çıkarken..."
"Bazıları beynini geliştirmenin peşindeyken, kimisi onu uyuşturmaya çalışıyor, geri kalanı ikisini aynı anda yapmaya çalşıyor diyebiliriz."
"Güle güle diyenler hep korkarlar merhaba demekten hoşçakal diyenin merhabasındaki drama rağmen."
"Sayılardan pek anlamam o yüzden sayı verip aklınızı karıştırmak istemem, çok kesinlikle tek sayıdır."
" Ya kendine gel ya da kalk bize gidelim..."
"What about narcolepsi?"
"Stay with me John, Stay with me!"
"We have to go back Kate, we have to go back"
"Hastayı kaybediyoruz..."

Bir Zamanlar RSF serisi vardı...

2007-10-14T07:19:00.000-07:00

Heyecandan gözlerim şaşkına dönmüştü. Geçtiğimiz birkaç gündür bu heyecanımı belli etmiyor, etrafa gülücükler saçıyordum Sanıyormusun ki ben olasılıksız olayları düşünüyorum. Yavaşça ekrana yaklaşyım. İyi bir öğrenciydim, dersime çalışmıştım. Önce numaran ve adın gözüme çaracaktı. Sonrasında o güzel harflerden birini görüp, omzuna en sağlamından bir yumruk atacaktım. Sarılıp tüm gün bu güzel haberi kutlayacaktık.

Artık alfabemde sevmediğim bir harf var biliyor musun? SAdece o satırın sonunda o harfi gördüğüm için sevmiyorum o harfi, "F" harfini. Yapacak bir şey, söyleyecek bir söz bulamıyordum. Aptallara hakaret olmasın aptal olmuştum. Yalpalıyordum hatta yalan söylemeyeyim resmen yıkılıyordum.

Sonra O'na isyan ediyordum ki, sen orada tam zamanında yetişerek neden üzüldüğümü bana yeniden hatırlattın. Senin büyük benimse küçük bir yolculuğum vardı. İnsan önemsemenin ne demek olduğunu son kullanma tarihi geçmiş önemsememeler sayesinde öpreniyormuş, öğrendim.

Hayatımda nadir olur, sevdiğim ve arkasından ağladığım erkekler. Yooook, üstüne alınma ağlamadım, sadece başkalarıyla sarıldım, seni andım, şepkayı kafamdan iki gün çıkarmadım, onla yatıp onla kalktım.

Hadi dön geri gel. Söz veriyorum her istediğinde sarılcam sana. Her esprine gülücem, galga geçmicem. Üzme beni, dön geri...

Hassiktir Yaaa!!!!

Tatil Dönüşü Yazılarını Sevmiyorum

2007-09-24T01:28:00.000-07:00

Tatil dönüşü olaylarını da sevdiğim söylenemez aslına bakarsanız. Herkes hatırlar, çocukluğumuzdaki değişik duygulardan birisidir. Hele bir de benim gibi neredeyse her sene okulunuz ve sınıfınız değişiyorsa, sene başında tatilde ne yaptık konulu yazılar sizin öğretmenin gözündeki yerinizi belirler. Tabi o zamanlar bir de öğretmenin gözü vardı ama bu ayrı bir konu. O yıllarda pek çok uyanık öğrenci tatilde ders çalıştığını iddaa ederdi. Bense yaşadığım tatili değil hayal ettiğim, tatili bir öykü edasında yazardım. Meral Hocam, Ayşe Hocam ve diğerleri sizlerden bu konuda özür dilerim ama ne yapayım benim hayallerim hiçbir zaman gerçek olamayacak kadar güzeldiler o yıllarda.

Şimdi ise kendimi bir tatil yazısı yazmak için zorluyorum girecek bir göz veya geçecek bir sınav olmamasına rağmen. Yine hiç unutmam, son tatilinizi anlatın diye soran bir İngilizce writing sınavında tatili yerine hafta sonunu anlatan bir arkadaşımı kaybediyordum az kalsın. Tam o eski tatiller geride kaldı artık kaybetmek yok derken... Neyse bunlar sıkıcı konular. daha sıkıcılarını okumamak için gişelerden önceki son çıkış...

Tatil yazılarında bilindiği üzere tatilden bahsedilir, ama siz tam "ama ben bahsetmeyeceğim" cümlesini beklerken tatilimden bahsetmeye başlıyorum. Tatilde pek eğelenemedim deyip tatil yapamayanların ahlarını almak istemem, ancak amerikan filimlerindeki o eğlenceli ve şamatalı ayrıca hayallerimde de yer alan o tatillerden birini yapamadım. Kendimi o huzur evi edasındaki tatil kentimize kapattım. En büyük eğlencemiz, ki öyle dediğime bakmayın cidden çok eğlenceliydi, bi umut uğruna 6 km yürümek oldu. Ayrıca çok eğlendiğim bir Rock'n Coke olayı oldu. Hiç planda yokken bir anda iki arkadaşın mevzu haline getirmesi üzerine kendimi cumartesi sabahı erkenden Hazerfen'de buldum. Eğer oradaysanız, Aslı konseri başlamadan önce ana sahne önünde kola bardaklarına iddaasına taş atmaca oyunu oynayan ben ve arkadaşım Ceyhun'du. Keşke burda bir blogger olsa ne eğlenir makara yapardık diye çok hayal ettim konserler esnasında, ama ya yoktunuz ya da birbirimizi tanımıyorduk henüz. Herneyse...

Blog şu anda yapım aşamasında filan değil çünkü ciddi ciddi ben bloggerdan ayrıldığımdan beri çok şey değişmiş. Bildiğiniz ve gördüğünüz üzere beceremedim adam gibi birşeyler yapmayı. Ama canım sıkılana kadar bu tema ile devam edecek blog, Blogger Buzz'dan çalıntı değil, tamamiyle ordan ayarladım ve aldım. Okuduğunuz yazılara yorum yazmak zorunda değilsiniz, hele ki okumadığınız yazılara yorumu görsün de siteme gelsin şeklinde forward mail şeklinde sakın yorum yazmayın kalbinizi kırabilirim. Saygılar.

Pavlov'un Köpekleri'ne göre Aşk

2007-09-16T17:12:00.000-07:00

Bilirsiniz her zaman yağmur yağar yavaştan ve bir binanın üzerinde durur kahramanımız hikayelerde. Arka fonda her insanın içini ısıtacak müzik vardır. Kahraman genellikle çelişkiler içerisindedir. Aşık olduğu bir kadın vardır mesela... Diğer şekenek olarak ise kendini tolumun mutluluğunun ve huzurunun koruyucusu ilan etmek vardır.

Gerçek dünyada ise bu koşulları yakalamak her zaman mümkün olmayabilir. Günlük hayattaki kahramanımız, çatılara pek çıkmaz. Aradığını yerde bulur, çünkü çoğu zaman göğe bakmaz. Dışarıda ya bunaltıcı bir sıcak vardır, yada keskin bir soğuk. Yağmur yağdığında günlük kahramanımızın şehrini hüzün kaplar. Yağmur dublörlerin işine yarar genellikle açık hava sinemasında. Belki bir direğin altında başını öne eğmiş otururken yağmur altında, belki o, belki aşıık olacağı kadının dublörü, görürse onu, hele bir de yağmur hafiften kara dönmeye başlamışsa dublör aşk sahnesinin deneme çekimlerinde kendini başrol oyuncusu gibi hisseder. Pek bir seçeneği yoktur, toplum tüm seçenekleri kendisi belirlemiştir önceden. Seçebileceğin şeyler sınırlı olmasına rağmen, halen seçim yaptığını düşünüyor musun?

Bilim dünyasında ise meraklılar vardır. Gölgesiz gölge oyunu sandığımız doğayı incelerler ve deve derisine arkadan ışık vermeye çalışırlar. Oyunu izleyenlerin pekçoğu bilmez ama aydınlık olmadan karanlık, karanlık olmadan da aydınlık olmaz. Bilim dünyasında esas kahramanlar deneklerdir. Bilim insanı canlı veya cansız varlığı değişik deneyim koşullarında deneyerek sonuca varmaya çalışır. Örneğin Pavlov denildiğinde insanların aklına köpekler gelir. Pavlovun kaç köpeği vardı bilmiyorum ancak her köpeğin en az bir Pavlov'u vardır.

Bir zamanlar Pavlov'a benzer bir deneyi Fransız ünlü araştırmacı yazar Mark Twain de yapmıştır. Eşit sayıda olmak üzere farklı cinsiyetlerden insanlar toplamış ve bu insanları bir bahar günü aynı ortamam servest bırakmıştır. Bu insanların dışında deney ortamında bulunduğunun farkında olan iki de sevgili koymuştur. Bu deney farklı denekler ile birçok kez denenmiş ve her seferinde aynı sonucu vermiştir. Ortama koyulan denek insanların en az %67 si kısa süre içerisinde sevgili olmuştur. Hatta bu deney aynı denekler üzerinde tekrarlandığında ortamda et olmamasına rağmen köpeklerin ağzının sulandığı görülmüştür.

Blogger'a Geri Dönmek İşte Bu Quiz Kadar Zordu!

2007-09-09T16:34:00.000-07:00

Ben epey ilerledim, 24'ü çözen varsa yorum neyin yazsın haber versin.

Sevgili Kimlik,

2007-09-09T16:26:00.000-07:00

Kendi mezar taşın, kendin olacaksın sanırım, farkında olmasan da. Ani bir kaala ani işler yapmak, senin üzerinde bir etki yaratmaz sanıyorlar, yanılmalarından bilinçsizce.

Bir defa üzerinde doğum tarihi yazmayan Kimlik olur mu hiç? Doğduğun tarihi göstermezsen bize, yani yaşını, yani insanların seni ciddiye alıp almama oranını, pek de bir işe yaramazsın.

Hem senin üzerinde doğum yerin de yazmıyor. Bu nasıl iş anlamadım. Sana nasıl bir sıfat takacak toplum? Nesin sen şimdi?Kavgacı, korkak, milliyetçi, komunist, radikal islam taraftarı, demokrat, okumumamış, kıro, geiş görüşlü, modern. Oysa toplum bilse doğum yerini, hemen koyar sıfatlarını.

İsmini yazmışlar bir üstüne kocaman! Arkanda kim var onu söyle sen bize. Kimlerden destek alıyorsun? Bağlantıların neler? Sorun olmayan bir adaya düşsen yanına alacağın 3 mafya babası kim? Seçim denizine düşsen hangi siyasetçiye sarılırsın?

Gerekli boşlukları doldurarak bu mektuba cevap yazmanı temenni ediyorum. Unutma ben mevlana değilim, adam ol da gel!

Hayatı Iskalama Lüksün Yok Senin !

2007-09-09T16:25:00.000-07:00

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin. İki ucu keskin bıçaktır bu işin… Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman… Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak İçin uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zaman ki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun Unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana… Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası… Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asıl olan yürektir. “Yürek sesi ne?” bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu… Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Nazım Hikmet RAN

Sevgilim saçımı farketmedi ne yapmam gerekiyor?

2007-09-09T16:24:00.001-07:00

İçimden geçenleri ne zaman kendimden saklasam bunu en iyi Freud’un açıklayabileceğini düşünüyorum. Sınırlarımızı bizim çizdiğimiz bir dünya istiyorum desem gerçekte dünyanın zaten o şekilde olduğu geliyor aklıma. Yalan dünya, bunlar boş işler, düşünme motoru yakarsın, neden benim böyle bir hayatım yok ve elimden geleni yaptım ama olmadı sözlerini sevmiyorum. İnsan incelemedikçe hayatını, değer kıstaslarını belirlemedikçe veya karar vermeden önce verdiği kararların sebep ve sonuçlarını derinliklerine kadar araştırmadıkça yaşıyorum diyemez bence. Tüm insanları cansızlıkla adlandırmak istemem ancak insanlar henüz düşüncelerini bir noktada yoğunlaştıramıyorken nasıl olur da yaşayor olduklarına kesin olarak karar verebiliyorlar anlayamıyorum. Dünyayı incelemekle başlamış herşey, bilirsiniz derslerde anlatılır. Güneşin doğuşu ve batışı, elmanın yere düşüşü, ateşin bulunması, bitkilerin büyüyüp yeşermesi. İnceledikçe insanoğlu birşeyler bulmuş ancak incelemeyi bıraktıktan sonra bu aralar genel düşünce olan gerileme süreci başlamış. Güneşin her sabah karanlığı yenmek için karanlığı bastırması insanlara birşeyler ifade etmiyor mu acaba, merak ediyorum bazen. Yoksa insanlar genellikle güneş doğarken uyudukları için galibiyetin onlar uyurken bile gelebileceğini mi zannediyorlar? Oysa şu şirin küçük kuşlar herşeyin farkındalar, onlar sevinçle her sabah kutluyorlar güneşin galibiyetini. Güneş batarken dünya üzerindeki hüzünü nasıl olur da farkedemiyoruz ki? Ya yağmurun galibiyeti? O kara bulutların başımızdan dağılması için içini dökmesi bize örnek olmuyor mu? Bulutlar fazla arttığında aşırı yağmurla selin oluşması ve yağmurun rahatlatmaya feğil bunaltmaya yaradığı… Yağmur kara dönerken beyazlığın kirin üzerine galibiyeti ve insanların yüzündeki o sebebi belirsiz mutluluğun görünüşü de mi farkedilemeyen bir durum? Hepsini boşverin aslında hayatta bunları düşünmek sadece içinizi rahatlatmaya yarar. Birşeyler yaratmak güzel benzetmeler yaptığınızı zannetmek, veya birşeyler yazmak, birşeyler yaratmak. Bunlar önemsiz. Benim amacım düşünebilmek ve bazı sınırları aşabilmek. Eğer düşünmezsek hayat bir çember haline gelir, üzerinde öğrenci seçme sınavı sorularında koşan insanlar olan. Oysa insan bilincini kullanabilirse hayat bir kıtâyı keşfetmekten çok daha anlamlı olabilir. Hayatımızın korkulukları olmasa keşke diyorum bazen, hata yaptığımızda uçuşumdan aşağı düşmekten korkmasak. Korkuluk korku için yapılmıştır çünkü, insanları korumak için değil. Düşmekten korktukça korkuluklara sarılır insan, oysa korku korkuluğun hemen yanındadır. Tecrübe konusuna ayrıca takmış durumdayım sanırım. Her yaşadığımızın bir sonraki gün için tecrübe olarak sayılacağını düşünürsek, aslında yaşadıklarımızın hepsi birer tecrübe sadece, başka bir işe yaramayacaklar. Ölmeden önce ne kadar tecrübe yaratabilirsek o kadar iyi olacak sanırım.

Google Bize Logo Yapsana!

2007-09-09T16:23:00.001-07:00

Yıllar önce Vitamin Grubu’ nun söylediği (ki o zamanlar ortaokul yıllarımızın popüler grubuydu) komik şarkılardan biriyle merhaba demek ilginç bir tercih gibi gelebilir ancak başlangıçta fonda çalınacak daha uygun bir parça aklımıza gelmedi. (kimse duymasa da fonda hep birşeyler çalar) Google’ı seviyoruz, kullanıyoruz, kullanmaya teşvik ediyoruz. Kısacası Google’cım senin hoşuna gidecek herşeyi yapıyoruz ama bu son zamanlarda iyice artan kıskançlığımızı engellemiyor. Google Türkiye olduğun günden bugüne kadar bizim için, bize özel bir logo yapmadın. Diğer ülkeler için boy boy, değişik değişik logo yapıyorsun ama fonda çalan parçada da dediği gibi “Ellere var da bize yok mu ? “ Bizim tarihimiz, büyük adamlarımız, Dünyaya yön veren günlerimiz yok mu? Var, hem de hiç bir ulusta olmadığı kadar çok var. Fondaki parça hücum marşına dönüşmeden elini çabuk tutsan iyi edersin. Biz de “bize” özel logo istiyoruz. Google.com.tr ‘ye tıkladığımızda karşımızda Atatürk’ün olduğu, 23 Nisan’ın kutlandığı, Eurovision birinciliğimizi hatırlayan, 17 Ağustos’ta saygıyla siyahlara bürünen, Galatasaray’ın UEFA kupasını kaldırdığı güne özel, Fenerbahçe’nin 100. yılını kutlayan logolar istiyoruz. Google bize logo yapsana !!! İşte bize özel logolar. Bunlar bizim hazırladığımız logolar. Google.com.tr sitesinde bize özel logo görmek hayal değil. Harekete geçersek, sizin yardımlarınızla, Google’ı harekete geçirmek zor değil. kaynak: http://www.googlebizelogoyapsana.com/

Dün Dündür Bu Gün Bu Gündür!

2007-09-09T16:21:00.000-07:00

Düşün, taşın biraz da kaşın, saatini ileriye al, sonra geç kalırsın sabah toplantılarına. Oysa yok toplantın, yat güzelce. Özel birşeyler düşün, fark yarat. Hediye al, hediye yak. Özel birşeyler olmalı. Canlı birşey olmalı. Evet o olmalı dersin işte geçmişteki gibi. Gima vardır Ankara’da önünde buluşmak için onca yüz olmasına rağmen yakınlarında başka yüzler arayan insanlar görürsünüz. Eğer iyi bir çocuksanız hele bir de şansınız varsa beni Gima’nın içinde veya önünde Gima’dan henüz alınmış biramı yudumlarken görebilirsiniz. Sonra uyduruk bir çanta vardır. Hediye olamaz bu diye düşünürsünüz. Toplanırsınız. Toplaşırsınız. Daha sonra Ankara’nın en güzel yerine Ankara’nın en eğlenceli ama en kötü haritasıyla gidersiniz. TCDD’ye ulaştığınızda içinizi bir çocuğun sevinci kaplarsa hemen sevinmeyin, çocuk filan değilsiniz artık. O his sadece Lunaparkta eğlenmiş ve anne elinde bir yerden bir yere göçen ufak çocukların farkedemeden düşürdüğü mutluluklardan kaynaklanıyor. İnsan özlemeli mi geçmişi özlememeli mi halen karar verebilmiş değilim. Belki genelleme yapmamak en iyisi derim kendime, ama genellikle genelleme yapılır bu cümledeki gibi. Kendimle çelişiyorum, gerekisiz yere insanlarla çekişiyorum. Populerlik ve kendini kanıtlama dürtüsü olmasa insanlardan nefret etmeyecektim biliyor musun? Hiç kendini suyun üstünde sırt üstü güneşe bakmaya çalışırken yakaladın mı ? İçeri gir TCDD’de. İnsanların uyudukları, içerisinin nasıl koktuğu çok iyi bilinen odaya dair içnde çok büyük bir sempati uyandır. Ardından trenlerin olduğu yere ilerle, telefon çalsın. Hiç görmediğin birisini gör, çok iyi tanıdığını düşündüğün bir insanın varlığını hiç bir zaman kabul etme. Haydi tut elinden insançsız dinlerinden bir tanesinin. Yetişmelisin araba bal kabağı olmadan. Mutlu muhabbetler et, içeriğini umursamadığın kirazlar gibiydi zaten o vakitler ettiğin muhabbetler. Yürüyen merdivenden ters çıkmaya çalışırken ne yapıyorum ben diye sormadın mı hiç kendine ? Koş, dere bayır koş. Yüz, dalgalar boyu yüz. Say içinden 1000′e kadar hiç birşey düşünmeden sıkılmadan. 1000 lerce kulaç at. Rap müzik dinle. Mutlu et ki mutlu olasın. Genç kalasın ve bir de zahmet olmazsa bu dünyadan zevk alasın olur mu ? İçeri girdiğinde şarakadn ters tepki al. Penaltı noktasına galibiyet golü için geç. Topu kaleciye at, o gol yiyecekse zaten yiyecektir. Hem kurtarıldıktan sonra top olmanın anlamı nedir ki? Kaleci dediğin de ağın tersi zaten. Yine de “Ay” doğacak bu gece, eğlenilecek… Herne kadar bensiz eğlence benim evrenimde olmasa da… Yanlış anladığın bir şey var belki, ama benim birden çok yanlışım var ve doğrularımı götürüyorlar. Sen de benim gibi doğrularından olma güzel kız. Yine de gül be güzel kız… *19

Circle Circle Dot Dot - Jamie Kennedy and Stu Stone

2007-09-09T16:20:00.000-07:00

Benimle eğlenir misin ?

Şans

2007-09-09T16:18:00.000-07:00

Yalnız bir çocuk görmüştüm, ayakları çıplaktı. Onun için üzüldüğümüz söyleyemem belki de bizim bir çoğumuzdan şanslıydı. Önünden geçiyorduk çocuğun, yanımda arkadaşlarım kahkahalar içinde gülüyorlardı. Dizlerini karnına çekmişti yakışıklı ama kirli çocuk. İlkokuldaki Türkçe öğretmenimin sözleri gelmişti aklıma… “ Elbiseleriniz eski olabilir, defterleriniz de; ancak önemli olan eski olması değildir, temiz olmasıdır.” Acaba cidden temizlik eski-yeni olgusundan daha mı önemliydi. Okuduğum yer geldi aklıma, insanların giydikleri hem yeni hem temiz elbiseler… Yanımdaki arkadaşlarım geldi aklıma, üzerlerinde hem yeni hem temiz elbiseler… Kendi üzerimi inceledim, ayağımda sımsıkı botlar, içlerinde sıcacık çoraplar. Ağlıyordu ufak çocuk, hissedebiliyordum. Ayak parmakları içine doğru çekilmişti. Gözlerinde yaş yoktu küçük çocuğun tek varlığı önündeki karton parçasıydı insanların üzerine para koymasını umut ettiği. İşine saygılıydı küçük çocuk, ayakları kesilircesine üşürken bile kartonun üzerine koymuyordu ayaklarını. Okulum, derslerim geldi aklıma… Üzerimizde en sıkı elbiselerimiz varken bile bir yere otururken altımıza kitaplarımızı yani kendi işimizi koyardık, saygısızca. Oysa onun ne ayakkabısı ne de sıkı bir elbisesi vardı. Gittikçe yaklaşıyordum küçük çocuğa, yaklaştıkça nefes alırken ciğerinin çıkarttığı gıcırdıyı işitiyordum. Arkadaşlarımdan kopmuştum, koluma giren sevimle ve güzel kız bile arkadaşlarımın gerçeksiz eğlencesin saklanbaçlarında dolaşıyordu. Elimi cebime atamadım bile, duraksayamadım bile, ayağımdan çıkarıp çoraplarımı giydiremedim ayağına… Yanından geçene kadar onu incelemeye devam ettim, üzerinde ancak yazları giyilebilecek incecik bir kısa kollu tişört vardı. Altında giyilmekten eskimiş, bu soğuk havalarda hiç giyilmeyecek bi kot vardı. Etrafıma bakamadım, kıyaslayamadım onu kimseyle, aklından geçenler hakkında düşünemedim sadece rasyonel düşündüm. Belki de benden daha şanslı diye başlayan düşüncelerimde şansa yer yoktu. Yanımdaki güzelliğin değerenini daha iyi bilmem gerektiği dersini çıkarttım gördüklerimden, daha sıkı sarıldım, üşümesin diye. Acı lacivert gökyüzüne baktım, Ankara’da en çok karı sevdiğimi hatırladım. Gülen arkadaşlarıma baktım ve muhabbetteymişcesine gülümsedim. Arkamı döndüm, yerde sonbahar yaprakları vardı, bir de çöp poşeti. Meteoroloji’nin saatine baktım, sevise kaçıracağımızı düşündüm. Acele ettim!

Kendi Kendine Konuşmaktır Aşk - Cezmi Ersöz

2007-09-09T16:07:00.000-07:00

“Hayır, hayır ölmek istemiyorum ben! Sonsuza dek Elif’le yaşamak istiyorum… Neden peki? Ne demek neden? Çünkü onu ölesiye seviyorum. Hayır, yine yanlış cevap. Ne yazık ki yine dürüst olmadan kendine. Doğru cevap şu olmalıydı: çünkü Elif senin son şansındı; Hülya başkasıyla gitti, Canan evlendi, Esra intahar etti! Hani nerede kendine sonsuz güvenin… İşte oğlum güvendiğin deniz tükendi bak. Bir Elif kalmıştı seni sımsıkı saran, güvendiğin, anlaşabildiğin. Bir daha Elif gibi birini bulmanın ne kadar zor olduğunu biliyorsun artık. İşte bu çırpınışlarının tek sebebi bu. Kandırma kendini. Ve bu geceden sonra anlaşılan o ki, onu da kaçırdın elinden.”

Sevgili NoktasizvirguL,

2007-09-09T16:06:00.000-07:00

Sana onlarca mektup yazdım ama yollayamadım. Bunu da yazıyorum ancak yolayıp yollamayacağımı bilmiyorum. Belki koyarım arşive ve diğer mektuplarla birlikte, “Gönderilmemiş Mektuplar” olarak yayınlarım. Ama konuşmamız tartışmamız gereken o kadar çok konu var ki, keşke diyorum, keşke yüz yüze gelsek bir gün ve vursam gözünün üzerine bir tane. Tüm benden uzakken yaptıklarım için. Geçi bilirim mor rengi seversin ama, yine bilirsin morartacak kadar sert vuramam sana.

Birisini hatırlıyorum senin yanında, mor saçlı, mavi gözlü, uzun boylu, hayalindeki çulsuz prenses değil, ancak bir önceki niteliklerin hepsinin başına güzel getirilerek sıfatlanabilecek birisi yine de. 6 yaşındaydı o hatırlarsın, kendisi anlatmıştı bize 6 yaşındaki anısını. Babasıyla birlikte tren yolculuğu için gara gidiyorlarmış. Babası banliyo treniyle( ö mü o mu hatırlayamadım şimdi kusura bakma) yolculuk edeceklerini söylediğinde, bizim muzip şirinliğini gizleyemeden

“Baba, trende banyo mu alacağız?”

diyivermiş. Trenin camından baktın mı hiç sen? Bakmışsındır ama gördün mü hiç tren camının dışında yaşananları. İnsanda değil mi tek dikkatin. Sadece yanında oturan sağır dilsiz aynı zamanda özürsüz bir yol arkadaşı, kucağında oturduğun annen, üşüyen, hatta artık hissetmediğin ayak parmakların, uyumaya çalışmaktan yorulmuş boynun, ve içindeki “neden benim kendime özel bir koltuğum yok ki?” düşünceleriydi senin ilgilendiklerin. Camdan dışarıda ışıklar yok artık, camdan dışarıda fakirlik yok, imrenerek treni selamlayan gözler yok artık. Bundan sonra baksan da göremeyeceksin için sevinçle dolamayacak. Geç kaldın anlaşılan kendi sevinçlerinin trenine. Koşsan arkadan yetişir misin? Sanmam!

Her seni uyandırmak için geldiğimde ayağınn bir tanesi mutlaka yorgandan dışarı çıkmıştır. Onu her gördüğümde gülümserim. Annen gece elinde su ile gelip seni sıkıladığında yüzünde oluşan mutluluk sırıtışını senin görmeni nasıl isterim bir bilsen. Bunları benden başka gören birileri daha varmış diye duyumlar aldım. Uzun zamandan sonra bir mektubun geldi ama o mektupdan da pek birşey anlayamadım. Sen yine de yaz güzelim, bakarsın bir gün tüm mektuplarımı, yollamadıklarımı, hepsini birlikte yollarım sana. Neyse bu mektup konusu nasıl olsa halledilir. Sen bana benden başka güzel tatli hallerini gören kişiyi söyle. Anlatıyor…

Yeni uyandığında sıcacıktır. Suratı hiç karizmatik değildir. şişmiş gözleri ile bir japona duyulan şefkati hissettirir. Bir başkasında gördüğünde gözünü kaçırdığın çapaklara işaret parmaklarınla yumuşacık dokunup almak istersin. Mırmır mırıldar. Hele gözlerini açıp da seni görünce gülümserse, bir an nefesin durmuş gibi hissedersin. Yorgandan dışarı sızmış bir ayağı, içimdeki tüm kötü duyguların panzehiridir. En zayıf noktamdır o, uyurken herkes masumdur tezinin kanıtıdır o yamuk duran, yorganlardan fırlayan yaramaz, bilinçsiz ayak. Uyku sonrası ilk saçmalama cümlelerinden tanırım ben onu. Çünkü saçlarını düzeltecek, kendine çeki düzen verecek, yüzünün anlamını istediği gibi resmetmesine yarayacak zamanı yoktur onun. Kalkar kalkmaz;- benim prensiplerim vardır bebek- diyemez o, algıları hala bilinçaltı ile gerçek yaşam arasında gidip gelmektedir. en fazla;-mm picamanı mmmmrm ters mi giymişsin mmmrrr , saçın yan dönmüş çok şirin mmmrrrmm- çıkar ağzından. Ben astığım astık erkeğim tripleri, hiç olur, bir avuç içiyle göz ovma hareketiyle.

Saçlarını seyretmeye basladığından beri ne kadar zaman geçtiğini farkedersin, goz kapakları kuşlar gibi kanatlanır, arkalarından, bi sure sonra sana bakıp takılacagına emin oldugun elmaslar ışıldar, dakikardır seyrettiğin bu guzellik seni farkedince, uyanınca, gülümseyecek kadar geç kaldıysan, birlikte gülümsersiniz çünkü o zaman kaybetmez, sonra gozlerini kapatır ve uyanması gerektiğini düşündüğü kisinin yanında uyanmıssa gercek gülümsemeyle karşı karşıya kalırsın, içinde sevildiğini farketmenin huzuru vardır kendini tutamaz taşmak ister, ardından dudaklarınla diğer sahibine geri doner.

İnsan aslında çığlık çığlığa bağırmaktadır, benim şevkate de ihtiyacım var, diye. Onun yeni uyanmış haliyle hergün yeni duygular uyanır içinde. kedi yutmuş gibi cırmalanır kalbin. Kendini yorgandan sızan ayaklara gülümserken bulursan birgün, kedi tırnaklarıyla aşk yazmış demektir kalbine.

Yok yok, üzülmedim aslında. Mutlu olduğunu bilmek, hatta seni bu kadar seven insanları yanında bulabildiği hissetmek beni mesut etti. Biz nasıl olsa hiç bir zaman bu derece birlikte olamayacaktık. Hiç bir zaman kavuşamayacak iki dostun dramı vadı belki de yanımızda birlikte olduğumuz zamanlar. Yine dostunum ben senin, yine kardeşin. Sana kırıldığım tek bir nokta var, bana bunları neden kendin anlatmadın? Neden başkalarından öğrendim? Çekindim deme bana, korktum deme. Kaybetmekten korkan zaten kaybetmemişmidir. Bu senin sözün değil midir?

Ama sen kaybetmişsin yine! Bu kez bile bile. Kendi ellerinle teslim olmuşsun polis amcalara, kaza süsü verilmiş eski sevgili davranışlarında. Kaybetmek, yeniden başlamaktır demiştin bir mektubunda, kaybetmek yeniden başlamaktır. Daha kaç farklı kılığa girebileceksin, kişiliğinin bir esneme katsayısı, bir formülü yok mu fizik çatısı altında kırılmanı kesin kılacak. Tekrardan mı değişeceksin, yeni kimlik, eski dostluklar, eski anılar. Her zaman başardın değil mi bu değişim sürecini, hiç teklemedi. Hep istediğin NoktasizvirguL’e doğru adım adım ilerledin, ama hiç kimse senin değiştiğinin farkında olmadı değil mi?

Sanırım bu mektup gönderilmeyecek. Yine de zarflıyorum biliyor musun mektuplarımı. Herbirinin üstüne adresini yazıyorum. Güzelce kapatıyorum ağzını, pullarını yapıştırıyorum ve klasördeki dosyanın içine koyuyorum. Neden göndermiyorum değil mi? Bu soruyu kendime 6 senedir soruyorum. Mektuplar sürekli geliyor, adresin ne kadar değişse de değişir değişmez mektubun geliyor, öğreniyorum adresini ama yazdığım hiç bir mektubu gönderemiyorum.

Yazarak belli etmesem de, Önünde kedi olmayan kasap eti gibi, Parmaklarını gözlüyor gözlerim.

Dostun, Tuana Melike.